ผ่านมานานแล้วเหมือนกัน แต่ทำไมเราถึงไม่ลืมเค้าสักที

ทุกเรื่องประเดประดังกันเข้ามา เราทั้งพยายาม ทั้งทนก็แล้ว วันนี้เราเริ่มไม่ไหวแล้ว และเราเกลียดตัวเองมากๆ มันเป็นเรื่องที่แก้ไขยากไปแล้ว เหนื่อย อยากร้องไห้และไม่อยากออกไปไหนอีกเลย

เราพึ่งเสียพ่อไปเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ค่ะ ตั้งแต่พ่อเสียไปไม่มีคืนไหนที่จะไม่ร้องไห้เลย บางคืนนอนหลับฝันถึงพ่อ พอสดุ้งตื่นก็ร้องไห้ ข่มตาหลับต่อไม่ได้ ไม่สามารถมองสิ่งที่พ่อชอบได้ ไม่สามารถไปที่ที่พ่อเค

เรารุ้สึกว่าหมดหนทางไปหมด และะเหนื่อยแล้วที่ต้องเรียกร้องสิ่งที่ต้องได้รับ แม้กระทั่งคนที่ควรรักเราที่สุดกลเมินเฉยะึถึงความเจ็บปวดของเราค่ะ เรารุ้สึกเหมือนตัวคนเดีในจขณัะที่กำลังตั้งท้องของคๆนึงที่บอด

🤔🤔🤔แต่เราว่านะเราเจ็บปวดกว่าสายลมอีก👍 🤫🤫🤫🤫ที่เธอไม่ทักมาบอกรักเราสักทีนี่🥰🤣😘 💕💕💕ใครอ่ะใครใครอ่านก็คนนั้นแหละ55555

เมื่อเราอายุ 40 มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงและควรที่จะต้องมีบ้าง..??? ที่เปลี่ยนตอนนี้เลย อารมณ์ มันงุ่นๆ งง ท้อแท้ เศร้า เหงา รู้สึกเรื่อยเปื่อย ไม่มีชีวิตชีวา

ฉันหลับตาพยายามข่มใจให้ยอมหลับใหล แต่ฉันคิดถึงเธออีกแล้ว... ยังรอคอย ยังคร่ำครวญหา ฉันพาตัวเองฝืนกินยาแล้วเข้านอน ในยากล่อมประสาทมีห้วงคำนึงที่เหนื่อยอ่อน ฉันยังเฝ้ารอ... ในอ้อมกอดที่คุ้นเคย ในกลิ่นห

-เราไม่ได้รู้สึกไร้ค่า รู้สึกเศร้า รู้สึกเจ็บปวด รู้สึกเหนื่อย -เวลาเห็นคนอื่นประสบความสำเร็จมันไม่เชิงไม่ยินดี มันรู้สึกแบบ"เออ เขาดีจัง น่าอิจฉาเนอะ แต่ชั่งมันเหอะ" -นอนหลับไม่สนิท หลับ

บ่อยๆครั้งที่เราเอาเเต่ร้องไห้โดยไม่มีเหตุเเละผล เรามักร้องไห้ในห้องน้ำที่ทำงาน เเละตอนเย็นกขณะขับรถกลับบ้าน เราไม่ได้รู้สึกว่ามันไม่มีความสุขอะไรขนาดนั้นเราเเค่เฉยๆกับทุกอย่างงานที่หนักหน่วงเราก็ทำเต

เรารู้สึกอยากอยู่คนเดียวเงียบๆแต่พอเราอยู่คนเดียวเรากลับร้องไห้ไม่หยุดเราเป็นโรคซึมเศร้าหรืออะไรคะพยายามข่มตานอนก็นอนไม่หลับทั้งๆที่ในหัวไม่ได้คิดอะไรยิ่งพยายามจะหลับยิ่งร้องไห้