ทำไงดีคะ รู้สึกแย่กับชีวิตช่วงนี้มากๆ

*เรื่องนี้เกิดในช่วงเข้าม.1จนไปถึงม.3ที่ใกล้จะจบของเรานะคะ*
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
เราเป็นคนเข้าสังคมยาก ขี้แยด้วย พอไปในที่ใหม่ๆเราจะเริ่มกลัวคนและเราก็ทำตัวไม่ถูก ได้แต่วาดรูปอย่างเดียว แต่ในตอนนั้นก็มีคนเข้าคบเราเป็นเพื่อน ตอนนั้นดีใจมากๆ และเราคิดว่าเราจะอยู่กับเขาไปจนจบ ในช่วงชีวิตม.1มันดีมาก มีความสุขมาก มีคุยสไกป์กับเพื่อนบ้าง แต่มีครั้งนึงที่เพื่อนคนนึงเขาระบายเรื่องที่เขาต้องเจอมาในสไกป์ตอนที่เราอยู่กับเขาแค่สองคน ซึ่งเขาเหมือนจะเป็นโรคซึมเศร้าด้วยค่ะ เราเลยยิ่งทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะปลอบยังไงเพราะเราไม่เคยเจอผู้ป่วยแบบนี้มาก่อนเราก็พยายามปลอบเท่าที่ทำได้ จนกระทั่งถึงม.2ที่เรารู้สึกว่าทุกๆอย่างเริ่มแย่ลงจากที่ปกติเรามีความสุขที่ได้อยู่กับพวกเขา เราเป็นคนที่ถ้าไม่อยากทำก็คือไม่และเหมือนมีเหตุการณ์ที่เราเหมือนโดนพยายามให้ลองมาทำ จนเราหนีไปนอนร้องไห้ในห้องเรียน(เหตุเกิดตอนเลิกเรียน)ในตอนนั้นเราเริ่มรู้สึกเลยว่าเราเปลี่ยนไป และเราได้รู้จักรุ่นพี่อีกคน(เป็นผู้ป่วยเหมือนกัน)และในช่วงใกล้จบก็ได้คุยกับพี่เขาอะไรเลื่อยเปื่อยก่อนที่เขาจะย้ายออก แต่เราไม่เคยรู้ว่าสีหน้าเราเป็นแบบใหน แต่แปลกใจที่พี่เขาบอกว่าเราดูเครียดๆซึ่งตอนนั้นเราเริ่มจะตีตัวออกห่างกลุ่มเพื่อนที่เราอยู่แล้วด้วย เราก็ตอบว่าไม่เป็นไร และหลังสอบก่อนปิดเทอม คือช่วงที่เราทะเลาะกับเพื่อนซึ่งเราค่อนข้างรู้สึกแย่กับสิ่งที่เราทำมากๆ และก็ไม่กล้าไปสู้หน้ากับเขาอีก เราไม่ได้คุยกับเขามาเกือบจะเปิดเทอมม.3 เราเริ่มดีขึ้น มีความสุขดีจนกระทั้งเขาส่งติ๊กในงานวาดเราซึ่งบอกเลยว่าเราอึดอัดมากๆ ไม่รู้ว่าต้องการอะไร อึดอัดถึงขั้นหายใจไม่เป็นจังหวะ ในช่วงนั้นคือต้องพักงานที่เรารับไปเกือบสัปดาห์เพราะอารมณ์ตอนนั้นคือเลวร้ายมากๆ นอนเป็นผักอย่างเดียวเลยด้วยซ้ำ จนเปิดเทอม(ม.3เทอม2)เราก็เริ่มดีขึ้นกว่าเดิมมานิดหน่อย ก็คุยกับเพื่อนอีกคนปกติจนสักพักเขาเหมือนอยากจะร่วมวงด้วยเราก็ไม่ได้สนอะไร จนเหมือนเราจะใจอ่อน(ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งเดียว)ให้เชา เลยกลับมาคุย เรารู้ดีว่าเราทำอะไรไว้ เรารู้ดีว่าเพื่อนเขาก็ไม่ได้ชอบขี้หน้าเราด้วย จนเพื่อนอีกคนนึงเอาแชทที่เพื่อนเขาเคยนินทาเราให้เราดู ก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะมันคือความผิดที่เราก่อ จนวันหนึ่งเขารู้เรื่องนี้ซึ่งเราออกตัวไปปกป้องเพื่อนที่ให้เราดูแชท ใช่...เราออกตัวปกป้องและโกหกว่ากุเป็นคนที่ยุให้มันเป็นแบบนั้นเอง ตอนนั้นคือเดือดและรู้สึกแย่มากๆ และที่เป็นแบบนี้เพราะว่าเราผิดสัญญาก่อนที่สัญญาไว้ว่ามีอะไรก็บอกตรงๆซึ่งอันนี้เราจำไม่ได้ว่าเคยสัญญา(ขี้ลืมง่ายและลืมยาวๆถ้าไม่บอกรายละเอียด) แต่เราก็ยังยืนยันคำเดิมว่าเพื่อนที่ให้เราดูแชทมันไมได่ผิด กุเนี่ยแหละที่เป็นต้นเหตุ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเรื่องมันจบด้วยการที่เราต้องไปแอบร้องไห้ ตอนนั้นคือสมองตื้อมากๆและรู้สึกแย่กว่าทุกครั้ง แต่หลักจากวันนั้นก็คุยปกติ แต่แน่นอนว่าเรายังรู้สึกแย่เหมือนเดิม เคยมีครูเรียกไปคุยว่าดูอยู่ในห้องแล้วไม่มีความสุขเลย เราก็โกหกครูไปเพราะเพื่อนกลุ่มนั้นก็อยู่ด้วย(ตอนนี้ครูก็ยังไม่รู้เหมือนเดิม) เคยบอกพ่อว่าเครียดเรื่องอะไรแบบนี้ เขาก็บอกว่าไม่ต้องไปคิดมากซึ่งเราทำไม่ได้จริงๆ ยิ่งพยายามมันก็แย่กว่าเดิมด้วยซ้ำ เราเคยไประบายกับเพื่อน(คนที่ไม่ได้สนิทกับกลุ่มนี้)หนักๆจนรู้สึกว่ามันรำคาญกุแน่ๆ และเพื่อนคนนี้ก็เข้าใจผิดว่าเราเสี่ยงเป็นซึมเศร้าซึ่งเราก็คิดว่าไม่ใช่แน่ๆและถ้าเป็นจริงพ่อแม่คงเครียดอะ ซึ่งเรามั่นใจมากๆว่าเราไม่ได้เสี่ยงจะเป็นแน่ๆ และช่วงปีนี้เราร้องไห้บ่อยมากๆ เจอแรงกดดันนิดๆหน่อยๆก็ร้องแล้ว และเราก็ยังเป็นคนที่ต้องรับฟังเรื่องราวที่คนอื่นพบเจอแต่เรากลับไม่กล้าเล่าให้ใครฟัง เราเคยร้องไห้จนต้องจิกแขนเป็นแผล(พ่อแม่ไม่รู้)เพื่อจะให้เราหยุดร้องซึ่งมันช่วยได้ แต่ก็โดนว่าว่าเรียกร้องความสนใจบ้าง เราก็ไม่เข้าใจว่าพูดออกมาได้ไงทั้งๆที่ก็ไม่ได้สนิท(ตอนนี้แผลหายสนิทเหลือแต่รอยด่างและเพื่อนอีกคนก็ขอไว้ว่าอย่าทำอีก) เรากะว่าถ้าจบปีต่อม.4ได้ก็คงไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับกลุ่มนี้อีก ถึงยุ่งก็คงแค่นิดเดียวพอเพราะเรากลัวว่าถ้าขืนยุ่งมากกว่านี้เราคงแย่กว่าเดิม

แต่ตอนนี้ไม่รู้จะทำยังไงให้มีชีวิตรอดจนจบปีโดยที่เราพยายามที่จะไม่เครียดกับเรื่องพวกนี้ ทั้งเรื่องเพื่อน เรื่องเรียน ครอบครัวด้วย
มันดูงี่เง่าอยู่แหละที่เราเป็นแบบนี้
ปล.เราพึ่งใช้งานตัวเว็ปนี้เราเลยไม่รู้ว่าควรใส่แท็คอะไรดี
ปล2.เพื่อนคนดังกล่าวก็ยังอยู่ดี แต่ไม่รู้ว่าเขาหายป่วยรึยัง
ปล3.ช่วงนี้เราก็นอนเช้าจนสมองตื้อแล้วค่ะ มันไม่ไหวจริงๆ แล้วยังรู้สึกไม่อยากไปเรียน
งานที่รับมาก็โดนอารมณ์ตอนนี้กลบไปหมด
ปล4.เราเคยคิดอยากตายจริงด้วยค่ะ แต่ก็ทำไม่ลงเพราะกลัวตาย ตอนนี้ก็ไม่ได้มีความคิดแบบนี้เพราะเพื่อนเก่าขอไว้ค่ะ