เคยตั้งกระทู้นานแล้ว เรื่องแฟนคนนี้
แล้วก้ไม่คิดอีกว่าจะต้องทำอีก..
ครั้งนี้เหมือนแค่มาระบาย
อาการของคนที่อยากจะจบแต่ก็ไม่หนักแน่นมากพอ
แฟนชอบเล่นเกมส์ แต่ก่อนก็เล่นกับเขาด้วยกันตั้งแต่เริ่มคบกัน
มา 1 ปีหลัง เราออกจากงานที่เก่า แล้วมาเริ่มต้นทำงานที่ใหม่ ที่หนักกว่า และก็ไม่มีเวลาพักผ่อน หยุดแค่วันอาทิตย์ ... จากความเครียดหลายๆอย่าง การกินถือว่าทำให้มีความสุขมากที่สุดตอนนี้
เช่นกันแฟนก็ออกมาทำงานที่ใหม่ รายได้ดีขึ้น เขาไปซื้อคอมพิวเตอร์แรงๆเครื่องนึง มาไว้ดล่นเกมส์เฉพาะ ... เขาเล่นเกมส์.แล้วเขาติดหนักมาก เพราะว่ามันสนุก แล้วเขาก็มีสังคมเกมส์ในนั้นด้วย
ถามว่าทำไมเราไม่เล่นกับเขาล่ะ ...
เพราะ.. เราทำงานเหนื่อย เดินทางไกลกว่าเดิม แล้วเราอยุ่ในช่วงเก็บเงิน ทำฟรีแลนส์เสริมมาทำช่วงเย็นด้วย...เกมส์ต่างๆแทบไม่ได้แตะ โซเชียลไม่ได้เล่น อ้ออ.. น้ำหนักเราขึ้นมา 15 โล ใน 1 ปีด้วย
เรากับแฟนห่างกันมากขึ้นทั้งที่อยุ่ด้วยกัน
เรา เข้างาน 8 โมง
เขา เข้างาน 9 โมง
เรา นอนเร็ว
เขา เล่นเกมส์ดึก ตี 1 เท่านั้นจะนอน
เราทั้งคู่คุยกันน้อยลง
แรกๆ เราเลิกงาน เราจะซื้อของกินมาเยอะในตอนเย็น เพื่อรอเขากลับจากทำงานแล้วนั่งกินด้วยกันและจะได้คุยกัน..แต่พักหลังๆเราก้ทำไม่ไหว เพราะเราอ้วนมากแล้ว 5555
เขาจะมีหูฟังเฉพาะเอาไว้เล่นเกมส์ของเขา คุยกับเพื่อนๆเขาในเกมส์..(ไม่มีเรื่อง ผญ นะ)
เกมส์ยิงกันที่เล่นเป็นทีมแล้วมีวงบีบทุกๆ นาทีอ่ะ
ทุกครั้งที่เราเรียกเขา หรือคุยกับเขาแล้วไม่ค่อยได้ยิน ต้องมี 3 ครั้ง หรือต้องตะโกน ซึ่งทำแบบนี้มันทำให้เราเหนื่อยใจ เพราะเขาสนุก และจริงจังกับการเล่นเกมส์นี้มาก มากจนเขาแทบไม่ทำอะไร.. และไม่สนใจคนข้างๆ
เขาเคยบอกว่าให้เราโหลดไปเล่นด้วยกันกับเขา...เรารู้ตัวเองว่ายังไงเราเล่นจะพาเขาแพ้ จะโดนด่าสะเปล่า 555
พักหลังเวลาเขาเล่นเกม เราจะออกไปข้างนอกไปหาเพื่อน ไปสนุกกับเพื่อน กินเหล้าบ่อย ทั้งที่แต่ก่อนไม่กิน..ต่างคน ต่างมีชีวิตตัวเอง..
ทุกครั้งที่คิดว่าไม่ไหว อยากเลิกออกไป ก็จะร้องไห้เสียใจอยู่คนเดียว แล้วก็หลับไป
ตอนนี้เรา 29 ปี แล้ว
จากที่น้ำหนักอยู่ที่ 50 ต้นๆ ตอนนี้จะ 90 แล้ว
การงานโอเค มั่นคง มีรายได้ทางหลักและเสริม
เป็นผญที่ ดูหนังคนเดียว กินชาบูคนเดียว ก้เคย
แต่แค่ใจยังไม่หนักมากพอที่จะเดินออกมา
เพียงคิดแค่ว่าเขาไม่เจ้าชู้ ไม่ฟุ่มเฟีย เขาขยันทำงาน คือ..เขาไม่ได้ผิดอะไร ...
คบกันมา 5 ปี... ตอนนี้สำหรับเรามันคือความผู้พัน ที่ความรักมันแทบไม่เหลือแล้ว...
ความผูกพันธ์..ที่ตัดใจจะเลิกกับคนๆนึงไม่ได้
แล้วก้ไม่คิดอีกว่าจะต้องทำอีก..
ครั้งนี้เหมือนแค่มาระบาย
อาการของคนที่อยากจะจบแต่ก็ไม่หนักแน่นมากพอ
แฟนชอบเล่นเกมส์ แต่ก่อนก็เล่นกับเขาด้วยกันตั้งแต่เริ่มคบกัน
มา 1 ปีหลัง เราออกจากงานที่เก่า แล้วมาเริ่มต้นทำงานที่ใหม่ ที่หนักกว่า และก็ไม่มีเวลาพักผ่อน หยุดแค่วันอาทิตย์ ... จากความเครียดหลายๆอย่าง การกินถือว่าทำให้มีความสุขมากที่สุดตอนนี้
เช่นกันแฟนก็ออกมาทำงานที่ใหม่ รายได้ดีขึ้น เขาไปซื้อคอมพิวเตอร์แรงๆเครื่องนึง มาไว้ดล่นเกมส์เฉพาะ ... เขาเล่นเกมส์.แล้วเขาติดหนักมาก เพราะว่ามันสนุก แล้วเขาก็มีสังคมเกมส์ในนั้นด้วย
ถามว่าทำไมเราไม่เล่นกับเขาล่ะ ...
เพราะ.. เราทำงานเหนื่อย เดินทางไกลกว่าเดิม แล้วเราอยุ่ในช่วงเก็บเงิน ทำฟรีแลนส์เสริมมาทำช่วงเย็นด้วย...เกมส์ต่างๆแทบไม่ได้แตะ โซเชียลไม่ได้เล่น อ้ออ.. น้ำหนักเราขึ้นมา 15 โล ใน 1 ปีด้วย
เรากับแฟนห่างกันมากขึ้นทั้งที่อยุ่ด้วยกัน
เรา เข้างาน 8 โมง
เขา เข้างาน 9 โมง
เรา นอนเร็ว
เขา เล่นเกมส์ดึก ตี 1 เท่านั้นจะนอน
เราทั้งคู่คุยกันน้อยลง
แรกๆ เราเลิกงาน เราจะซื้อของกินมาเยอะในตอนเย็น เพื่อรอเขากลับจากทำงานแล้วนั่งกินด้วยกันและจะได้คุยกัน..แต่พักหลังๆเราก้ทำไม่ไหว เพราะเราอ้วนมากแล้ว 5555
เขาจะมีหูฟังเฉพาะเอาไว้เล่นเกมส์ของเขา คุยกับเพื่อนๆเขาในเกมส์..(ไม่มีเรื่อง ผญ นะ)
เกมส์ยิงกันที่เล่นเป็นทีมแล้วมีวงบีบทุกๆ นาทีอ่ะ
ทุกครั้งที่เราเรียกเขา หรือคุยกับเขาแล้วไม่ค่อยได้ยิน ต้องมี 3 ครั้ง หรือต้องตะโกน ซึ่งทำแบบนี้มันทำให้เราเหนื่อยใจ เพราะเขาสนุก และจริงจังกับการเล่นเกมส์นี้มาก มากจนเขาแทบไม่ทำอะไร.. และไม่สนใจคนข้างๆ
เขาเคยบอกว่าให้เราโหลดไปเล่นด้วยกันกับเขา...เรารู้ตัวเองว่ายังไงเราเล่นจะพาเขาแพ้ จะโดนด่าสะเปล่า 555
พักหลังเวลาเขาเล่นเกม เราจะออกไปข้างนอกไปหาเพื่อน ไปสนุกกับเพื่อน กินเหล้าบ่อย ทั้งที่แต่ก่อนไม่กิน..ต่างคน ต่างมีชีวิตตัวเอง..
ทุกครั้งที่คิดว่าไม่ไหว อยากเลิกออกไป ก็จะร้องไห้เสียใจอยู่คนเดียว แล้วก็หลับไป
ตอนนี้เรา 29 ปี แล้ว
จากที่น้ำหนักอยู่ที่ 50 ต้นๆ ตอนนี้จะ 90 แล้ว
การงานโอเค มั่นคง มีรายได้ทางหลักและเสริม
เป็นผญที่ ดูหนังคนเดียว กินชาบูคนเดียว ก้เคย
แต่แค่ใจยังไม่หนักมากพอที่จะเดินออกมา
เพียงคิดแค่ว่าเขาไม่เจ้าชู้ ไม่ฟุ่มเฟีย เขาขยันทำงาน คือ..เขาไม่ได้ผิดอะไร ...
คบกันมา 5 ปี... ตอนนี้สำหรับเรามันคือความผู้พัน ที่ความรักมันแทบไม่เหลือแล้ว...