ตามคำถามข้างบนเลยค่ะ แต่ก่อนอื่นบอกเลยนะคะพึงเข้าตั้งกระทู้ในพันทิปครั้งแรก จากที่เคยชอบอ่านแต่เรื่องราวของคนอื่น อ่ะมาเข้าเรื่องเราเลย
เราทำงานกับแฟนคนล่ะที่นะคะ ตัวเราทำงานเป็นเสมียนในไซด์ก่อสร้างแถวๆๆคลองเตย ส่วนแฟนเราก็ทำงานเป็นช่างไฟในไซด์งานค่ะ อยู่คนละไซด์แต่ไซด์ติดกัน ทีแรกก็ทำงานหน้าที่ใครมันปกติอาศัยโทรหาตอนว่างๆ เจอกันอีกทีตอนกลับ
คิดแค่ว่าเราเลิก2-3ทุ่มทุกวันส่วนเค้าเลิกตี1-ตี2
บางครั้งเราหลับ ไม่ได้คุยกันเลยตื่นเช้ามา
ก็ต่างคนต่างตื่นนอนไปทำงานเป็นอย่างงี้ตลอดมา
ญาติเค้าเลยบอกให้เราย้ายไปอยู่ด้วยกัน แล้วตัวเค้าก็เหมือนอยากให้ไปด้วยนะ เราจึงตัดสินใจไปทำกับแฟนในไซด์ข้างๆ นี้แหละจะเริ่มที่มาของคำถามของเรา
พอเข้ามาทำงานกับเค้าก็ดีนะ แต่...ก่อนออกจากห้องก็ยังคุยกันปกติ พอมาถึงที่ทำงานลงรถปุ๊ปแยกย้ายหน้างานใครมันเนอะ เจอกันทีตอนลงไปกินข้าวที่สโตร์เค้าพัก ลืมบอกปกติจะห่อข้าวมากินที่ทำงานตลอด พอถึงเวลาเรามากินข้าวเราก็ถามเค้านะว่ากินยังคำตอบคือกินแล้วโอเคไม่เป็นไร
ไอ่เราก็นึกว่าแบ่งไว้อ้าว!!กับข้าวไม่เหลือสุดท้ายซื้อกินค่ะ เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆคือบอกให้เราห่อข้าวมากินด้วยแต่ดันสะแตกกินก่อนทุกครั้ง สุดท้ายเราก็นั่งกินคนเดียวทุกครั้ง โอเคเราทำใจได้แต่บางครั้งเจอหน้ากัน เดินสวนกันเค้าไม่ทักไม่ถามสักคำ แล้วคิดดูว่าทำงานที่เดียวกัน ค่อยเจอกันเลย จนบางครั้งรู้สึกเหมือนมีแค่ตัวเองคนเดียว เข้าใจนะว่าทำงานแต่บางครั้งเดินไปเจอนั่งเล่น นั่งคุย
ใจคอจะไม่ถามไม่ทักกันเลย อย่างเช้านี้เรานั่งเคลียร์ยอดคนงานบนโรงอาหาร เราก็เหนเค้าเดินมสซื้อของ กะในใจอืมมมเดี๋ยวคงเดินมาหาสุดท้ายเงิบจ้าาาาาา
ซื้อเสร็จเค้าเดินกลับสโตร์ไม่แวะสักนาทีเดินมาถามมั้งก็ไม่เลย เราไม่ได้อยากให้มาคลุกคลีอยู่ด้วยกันทั้งวันนะเพียงแค่อยากให้เวลาเดินผ่าเดินสวนหรือเจอกับ ทักเรามั้งก็ได้ให้รู้สึกดีนิดๆว่าเอ้อ ยังถามไถ่แต่นี้ทำเหมือนไม่รู้จัก ไม่สนิท ทั้งที่เวลากลับห้อง
ยังมาปี้กูทุกคืน จนทุกวันนี้คิดไม่ออกว่าอยู่เพราะรักหรือเพราะอะไร ขอคำตอบจากคนที่มีประสบการณ์ได้มั๊ยคะ
ส่วนใครที่เข้ามาอ่านขอบคุณนะคะ เขียนครั้งแรกนะคะอ่านเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างก็ของโทษด้วยนะคะ
สงสารตัวเอง ตั้งใจมาทำงานที่เดียวกับแฟนพอมาทำเข้าจริงไงเหมือนโดนปล่อยอยู่คนเดียว ใครเคยเป็นมั้งคะ
เราทำงานกับแฟนคนล่ะที่นะคะ ตัวเราทำงานเป็นเสมียนในไซด์ก่อสร้างแถวๆๆคลองเตย ส่วนแฟนเราก็ทำงานเป็นช่างไฟในไซด์งานค่ะ อยู่คนละไซด์แต่ไซด์ติดกัน ทีแรกก็ทำงานหน้าที่ใครมันปกติอาศัยโทรหาตอนว่างๆ เจอกันอีกทีตอนกลับ
คิดแค่ว่าเราเลิก2-3ทุ่มทุกวันส่วนเค้าเลิกตี1-ตี2
บางครั้งเราหลับ ไม่ได้คุยกันเลยตื่นเช้ามา
ก็ต่างคนต่างตื่นนอนไปทำงานเป็นอย่างงี้ตลอดมา
ญาติเค้าเลยบอกให้เราย้ายไปอยู่ด้วยกัน แล้วตัวเค้าก็เหมือนอยากให้ไปด้วยนะ เราจึงตัดสินใจไปทำกับแฟนในไซด์ข้างๆ นี้แหละจะเริ่มที่มาของคำถามของเรา
พอเข้ามาทำงานกับเค้าก็ดีนะ แต่...ก่อนออกจากห้องก็ยังคุยกันปกติ พอมาถึงที่ทำงานลงรถปุ๊ปแยกย้ายหน้างานใครมันเนอะ เจอกันทีตอนลงไปกินข้าวที่สโตร์เค้าพัก ลืมบอกปกติจะห่อข้าวมากินที่ทำงานตลอด พอถึงเวลาเรามากินข้าวเราก็ถามเค้านะว่ากินยังคำตอบคือกินแล้วโอเคไม่เป็นไร
ไอ่เราก็นึกว่าแบ่งไว้อ้าว!!กับข้าวไม่เหลือสุดท้ายซื้อกินค่ะ เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆคือบอกให้เราห่อข้าวมากินด้วยแต่ดันสะแตกกินก่อนทุกครั้ง สุดท้ายเราก็นั่งกินคนเดียวทุกครั้ง โอเคเราทำใจได้แต่บางครั้งเจอหน้ากัน เดินสวนกันเค้าไม่ทักไม่ถามสักคำ แล้วคิดดูว่าทำงานที่เดียวกัน ค่อยเจอกันเลย จนบางครั้งรู้สึกเหมือนมีแค่ตัวเองคนเดียว เข้าใจนะว่าทำงานแต่บางครั้งเดินไปเจอนั่งเล่น นั่งคุย
ใจคอจะไม่ถามไม่ทักกันเลย อย่างเช้านี้เรานั่งเคลียร์ยอดคนงานบนโรงอาหาร เราก็เหนเค้าเดินมสซื้อของ กะในใจอืมมมเดี๋ยวคงเดินมาหาสุดท้ายเงิบจ้าาาาาา
ซื้อเสร็จเค้าเดินกลับสโตร์ไม่แวะสักนาทีเดินมาถามมั้งก็ไม่เลย เราไม่ได้อยากให้มาคลุกคลีอยู่ด้วยกันทั้งวันนะเพียงแค่อยากให้เวลาเดินผ่าเดินสวนหรือเจอกับ ทักเรามั้งก็ได้ให้รู้สึกดีนิดๆว่าเอ้อ ยังถามไถ่แต่นี้ทำเหมือนไม่รู้จัก ไม่สนิท ทั้งที่เวลากลับห้อง
ส่วนใครที่เข้ามาอ่านขอบคุณนะคะ เขียนครั้งแรกนะคะอ่านเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างก็ของโทษด้วยนะคะ