เขาบอกกันว่า ‘ยิ่งโตก็ยิ่งเหนื่อย’ มันเรื่องจริงมั้ยครับ

คือเราเป็นเด็กคนนึงที่เกิดมาในเวลาที่พ่อแม่ไม่พร้อมพ่อแม่เรายังเรียนหนังสือกันอยู่ดันพลาดมามีเรา ตอนเด็กๆเราโตมากับสลัมพออายุประมาณ5-6ขวบก็ได้มาอยู่กับพ่อแม่จริงๆจังๆแต่แค่ปีกว่า พ่อแม่ก็แยกทางกัน ย

ตื่นมา เหมือนทุกวัน มีเรื่องให้คิดเยอะ มีงานที่ต้องทำ มีเป้าหมายที่ยังไม่ถึง แต่พอหยุดสักพัก มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงอ่อนๆ ของเช้า สายลมพัดเบาๆ ก็รู้สึกว่าสมองสงบขึ้นมานิดหนึ่ง บางครั้งเราลืมไปว่า

เราคบกับแฟนมาเกือบ 7 ปีแล้ว ไม่ได้แต่ง ไม่ได้จดทะเบียน เริ่มแรกคบกันไม่ได้คิดจะจริงจัง แต่ตอนนั้นไม่มีใครก็เลยคบกันไปเรื่อยๆ เหตุผลที่อยากเลิกเลย คือเหนื่อยกับการที่จะต้องมาคอยสอนลูกคนอื่นให้โตเป็นผู

ช่วงนี้เราชอบนั่งเงียบๆ แล้วคิดกับตัวเองว่า ถ้าเราหายไปสักพัก โลกมันจะเปลี่ยนไปไหมนะ ไม่ได้หมายถึงหายไปไหนไกลหรอก แค่แบบไม่ต้องตอบแชท ไม่ต้องคุยกับใคร ไม่ต้องพยายามเป็นเวอร์ชันที่ดีพอสำหรับใครสักช่วงห

คือเราคบกับแฟนมา2ปีแล้ว คบตอนที่เรายังเด็กอยู่แล้วเขาโตกว่า เขาเป็นทุกอย่างเลย ไม่ว่าจะอะไร แค่มีเขาก็มีความสุขแล้ว เขาบอกเขาสอนเราให้โตขึ้น เป็นทังเพื่อน ที่พึ่ง ความสบายใจ คือคบกันช่วงแลกเขานอกใจเรา

สวัสดีค่ะ ปกติเป็นคนไม่ค่อยได้ตั้งกระทู้เท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะเป็นสายอ่านมากกว่า แต่วันนี้อยากมาแชร์อะไรเล็กๆ ที่ทำให้เรามีความสุขขึ้นในแต่ละวันค่ะ เราเป็นคนชอบตุ๊กตามาตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ แต่ช่วงโตขึ้นก็

เหนื่อยไหมครับกับชีวิตคู่ ทำไมผมรู้สึกเหนื่อยจังเลย ยิ่งนานวันยิ่งเหนื่อย ๆ บอกไม่ถูก แต่ละคนเป็นอย่างไรกันบ้างครับ ยังไหวกันอยู่ไหม ประคับประครองกันอย่างไร สงวนสิทธิ์ความคิดเห็นจาก คนวัยทำงานนะครับ