ลองเขียนนิยายครั้งแรก ไม่รู้ว่าจะจัดอยู่ในแนวไหน "นิมิต (NiMit)" รบกวนวิจารณ์หน่อยครับ

กระทู้คำถาม

นิยายออนไลน์ แต่งนิยาย นักเขียน นักจิตวิทยา ความเชื่อส่วนบุคคล

นิมิต (NiMit)

EP 1 ความฝัน

สวัสดีครับ ผมชื่อ นาย นิมิต จินตนา ชื่อเล่น คุม อายุ 32 ปี
ผมมีเรื่องราวแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตผมให้คุณฟังครับ

วันที่ 11.11.2011 เวลา 11.11 pm

ค่อยๆลืมตา
“ปวดหัวจัง” “ปวดท้อง”  “ทำไมไม่มีแรงเลย”

เดินไปที่ครัว เปิดตู้เย็น
“ไม่มีอะไรกินเลย”

มองเห็น ข้าวโพด  หยิบข้าวโพดมา 1 ฝัก  แล้วเดินมานั่งเก้าอี้ นั่งกิน มองรอบข้างไปเรื่อยๆ มองเห็นน้ำอัดลม ลุกขึ้นเดินไปหยิบ  กินน้ำอัดลม
“ปวดท้องจัง”

มึนหัว ตัวเริ่มชา เหมือนจะล้ม รอบข้างเริ่มหมุน  ควบคุมร่างกายของตัวเองไม่ได้  หลับตา ล้มลงกับพื้น

วันที่ 00.00.0000 เวลา 00.00 น.

ค่อยๆลืมตา  แล้วลุกขึ้นยืน
“ที่นี้ที่ไหน”  “หายปวดล่ะ” “ทำไมดูแข็งแรง เมื่อกี่เหมือนไม่สบาย”

ที่นี้ ไม่มีดวงอาทิตย์  ไม่มีดวงจันทร์ แต่มีแสงสว่าง สามารถมองเห็นทุกอย่างได้ แต่จะเบลอๆ  อากาศไม่ร้อนไม่หนาว สบายๆ  มีต้นไม้ มีสัตว์  มีแหล่งน้ำ มองรอบๆมีคนเดินไปเดินมา  มีทั้งผู้ชาย ผู้หญิง เด็ก ผู้ใหญ่ คนแก่
“มีเรือเป็ดด้วย”

เดินไปตามทาง รอบหนองน้ำ
“แปลกจัง ทำไมทุกคนใส่แว่นนะ”

มองไปที่คู่รักคู่หนึ่ง นั่งข้างกันแต่ไม่พูดอะไรกันสักคำ ต่างคนต่างมองไปคนละทาง
“ที่นี้เงียบจัง” “ลองคุยกับคนอื่นดูดีกว่า”

มีเด็ก คนหนึ่งเดินตรงเข้ามา แล้วเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง
“น้องพูดอะไรครับ” “ทำไมพี่ไม่ได้ยินเสียงน้องเลย”  “น้องได้ยินเสียงพี่ไหม”

สักพัก เหมือนจะเห็นพ่อแม่ เด็ก เดินมา ยิ้มให้แล้วก็พาเด็กกลับ
“เดี๋ยวครับ ผมถามอะไรหน่อย”

ทั้ง 3 คนไม่หันกลับมา
“เขาไม่ได้ยินเราหร่อ”

ตอนนี้รู้สึกตกใจมาก งง ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แล้วทำไมคนอื่นไม่ได้ยินเสียงเรา
“รึว่าเราฝันอยู่” “ฝันแน่ๆ”

ตบหน้า  หยิก
“ไม่เจ็บ” “ฝันนิ” “เดี๋ยวนะ ถ้าฝัน ทำไมเราไม่ตื่น” “ถ้าฝันเราก็น่าจะรู้สึกตัวแล้วนิ”

เดินไปหาคนอื่นอีกรอบ  ไปจับตัวคนอื่นได้ แต่เขาเหมือนไม่ได้ยินที่เราพูด ทุกคนก็จะยิ้มๆ แล้วก็เดินจากไป
“ทำยังไงดี”

กลับมานั่งที่ ม้านั่งริมทาง
“ปรกติถ้าเรารู้ว่าเป็นความฝันเราก็ตื่นนิ”
“ต้องทำให้ตัวเองตกใจ” “ทำไงล่ะ”

เดินไปชกหน้า เด็กวัยรุ่นกลุ่มหนึ่ง  ชกโดน แต่ดูเหมือนเขาไม่เจ็บ แล้ว พวกนั้นก็หันมาทางผมแล้วก็รุมผม
“จัดมาเลยน้อง” “ทำไมไม่เจ็บ”

โดนกระทืบอยู่พักหนึ่ง แล้ววัยรุ่นกลุ่นก็หยุดแล้วก็เดินจากไป
ร่างกายผมมีรอยจากการโดนกระทืบ มีเลือดออก มีรอยช้ำตามตัว เหมือนปากจะแตกด้วย แต่ไม่รู้เจ็บปวด
“เอาไงล่ะทีนี้”

วิ่งชนต้นไม้ กระโดดน้ำ
“กุว่ายน้ำเป็นเมื่อไรนิ”

หลังจากทำอยู่หลายอย่างที่ คิดว่าจะทำให้ตื่นได้ ก็กลับมานั่งที่เดิม
“นี่เราติดอยู่ในฝันหร๋อ”
“นี่เป็นความฝันแน่ๆ”

ตอนนี้ผมสับสนมาก ลุกขึ้นเดินไปเรื่อย ๆ จนมาถึงทางออก ผมยืนมองรอบตัว
ที่ที่ผมอยู่มีคนเดินเข้าออก อยู่ตลอดเวลา ทุกคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง มีคุยกันบ้าง แต่ก็เป็นส่วนน้อย ส่วนมากจะแค่มองตา แล้วเหมือนจะเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดออกมา
ผมเริ่มตั้งสติแล้วสังเกตุ สิ่งต่างๆรอบตัว ที่นี้มีทุกอย่างเหมือนปรกติ มีคน มีสัตว์  มีรถ มีบ้าน มีตึก  มีร้านอาหาร  ร้านค้า ผู้คนมากมาย
ผมเดินมาหยุดตรงข้างถนน
“เอาว่ะ”

กระโดดขวางหน้ารถ  แต่รถทุกคันเบรคทันหมดไม่มีคันไหนชนผม แล้วก็มองตาผม แล้วขับหลบไป ไม่พูดอะไร ถึงพูดก็ไม่ได้ยืนอยู่ดี
ที่นี้ มีวินมอไซค์  มีแท็กซี่ มีรถเมย์ มีรถไฟฟ้า  หน้าจะเป็นเมืองใหญ่ ทุกอย่างเหมือนกับโลกปัจจุบัน ไม่ได้ดูไฮเทค เหมือนกับหนังแนวโลกอนาคต หรือ ดูล่าสมัย และก็น่าจะเป็นประเทศไทย เป็นดูแล้วเหมือนผมอยู่ใน กทม. คนส่วนมากก็น่าจะเป็นคนไทย
ผมลองใช้บริการ ต่างๆ ลองขึ้นรถแท็กซี่ รถเมย์ รถไฟฟ้า  เราสามารถใช้บริการทุกอย่างได้โดยไม่ต้องจ่ายตัง อาหาร ที่พัก การเดินทาง ทุกอย่างฟรี
“แผลหาย” “หายไปตอนไหน”

รอยแผล หายไปกลับเป็นปรกติ  เสื้อผ้าที่เคยเปื้อน เคยขาด ก็ปรกติ ไม่รู้กลับเป็นปรกติตอนไหน เพราะผมพึ่งสังเกตเห็น
ผมเดินเตร่ๆ อยู่พักหนึ่ง  คิดว่านี่คือความฝันแน่ๆ ไม่ได้เราต้องตื่น มองเห็น ตึก
“เอาว่ะ”

เคยจำได้ว่าเคยฝันว่าโดดหน้าผา แล้วตื่นขึ้นมา สรุปว่าตกเตียง เลยจะลองดู
ผมขึ้นไปชั้นบนสุดของตึก ที่สูงมาก ผมกลัวความสูง ข้างบนนี้มีลมแรงมาก แต่ผมไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกได้ สังเกตุจากเสื้อผ้าที่โดนลมมากระทบ
ผมเดินมาริมดาดฟ้า แล้วมองไปข้างล่าง  ตัวผมสั่น  ผมหลับตา ค่อยๆเอนตัวไปข้างหน้า
“”ทำไรอ่ะ”” (เสียงพูดจากด้านหลัง)

ผมสดุ้ง ลืมตา แล้วก็มีมือดึงผมจากข้างหลัง ผมหงายหลังล้มไป
ผมเหลือบมอง ไปเห็นผู้หญิง คนหนึ่ง น่าตาหน้ารัก ผมเห็นเขาชัดมากทั้งที่ผมจะมองคนอื่นเห็นแค่ลางๆ แต่ที่ดีไปกว่านั้น ผมได้ยืนเสียงเขา เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินเสียงคน ในที่แห่งนี้
ผู้หญิงคนนั้น ยืนมองผมแล้วยิ้ม

...โปรดติดตามตอนต่อไป...