“พี่รู้ว่าเธอทำงานกลางคืน”
ผมบอกเธอหลังที่เราคบกันได้ 3 เดือน
(ย้อนหลังกลับไปก่อนหน้านี้)
เราเจอกันครั้งแรกที่ร้าน.....เหล้าแห่งหนึ่ง
ในวันที่ผมถูกเพื่อนลากไปกินเหล้าที่ร้านแห่งนั้นตอน 5 ทุ่ม แล้วเรียกเธอมานั่งคุยกับผม เราทักทายกันเล็กน้อย รู้กันแค่ชื่อเล่นกันเท่านั้น “เธอ”สาวสวยผิวขาว หน้าคม ผมยาว รูปร่างบางสูง สวยคมแบบสาวเมืองใต้
คืนนั้น ผมนั่งคุยกับเพื่อนๆ เสียส่วนใหญ่ โดยผมไม่ได้คุยกับเธอมากนัก แต่สังเกตได้ว่าเธอแอบมองผมอย่างเงียบๆ
ตี 2 จนร้านเลิก ผมและเพื่อนๆ สั่งเช็คบิล พร้อมร่ำราน้องๆ แล้วบางคนก็แยกย้ายกันกลับ
เหล้าเหลืออีกนิดหน่อย ผมกับเพื่อน 2-3 คนนั่งคุยกันต่อ ดนตรีเลิก ไฟเริ่มดับลง เด็กในร้านเริ่มเก็บกวาด จนเหล้าหมดขวด พร้อมกับดีกรี ในร่างกายที่สะสมมาตั้งแต่ 5 ทุ่ม ผมเดินกลับมาที่ลานจอดรถ สูบบุหรี่ตัวสุดท้ายในซองก่อนที่จะสตาร์ทรถ โดยไม่ปิดกระจกแล้วถอยออกจากลาน ด้วยความมึนนิดหน่อย ทำให้ผมไม่ทันสังเกตเห็นว่ามีคนยืนอยู่ เสียงร้องตกใจ ที่รถกำลังจะถอยชน ทำให้ผมเบรครถอย่างกระทันหัน แล้วรีบเปิดประตูออกไปดู
หญิงสาวที่นั่งอยู่กับผมในร้าน ยืนทำหน้าตกใจ ผมรีบเข้าไปขอโทษ ว่าไม่ทันเห็น
ปล่าว เธอไม่ได้เป็นอะไร แค่ตกใจเท่านั้น
เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยผมก็กลับมาขึ้นรถอีกครั้ง แล้วขับออกมาอย่างระวังมากขึ้น
รถที่จอดอยู่ในซอยทำให้ผมเสียเวลาอยู่ครู่นึงก่อนที่ขับมาถึงถนนใหญ่ปากซอย
หญิงสาวคนเดิมยืนอยู่ที่ร้าน 7-11หน้าปากซอยแห่งนั้น ผมชลอรถแล้วหนุดรถตรงหน้าเธอ
“รอใครหรือป่าวคะ” ผมถาม
“ป่าวคะ รอรถรับจ้าง”
“พี่ไม่ส่งเอาไหม ถือว่าเป็นการขอโทษที่ถอยรถไปเกือบชน”
เธอลังเลเล็กน้อย ก่อนตอบปฏิเสธ
แล้วผมก็เลี้ยวรถจอดหน้า 7-11 เลยจุดที่เธอยืนอยู่เล็กน้อย เพื่อแวะซื้อบุหรี่ และน้ำเปล่า
เสร็จแล้วผมก็เดินกลับมาขึ้นรถ แต่ก็เหลือบเห็นเธอยังยืนอยู่ที่เดิม ผมปิดประตูรถ แล้วเดินไปหาเธอ เธอหันมามองหน้า ยิ้มเล็กน้อย
“สงสัยไม่มีรถแล้วละ ให้พี่ไปส่งนะ”
เธอเหมือนลังเล แต่พยักหน้าตกลง
เราเดินมาขึ้นรถ แล้วผมไปส่งเธอที่ Apartments
หลังจากนั้น ผมก็แวะไปที่ร้านนั้นบ่อยขึ้น จะเป็นเพราะบรรยากาศของร้าน หรืออะไรก็แล้วแต่ มันทำให้เราเจอกันบ่อยขึ้น รู้จักกันมากขึ้น ดูเหมือนว่าเราจะ matching ตรงกัน ทำให้เราสนิทกันอย่างรวดเร็ว
2 เดือนผ่านไป เราคบกันอย่างเป็นทางการ เพื่อนๆเธอรู้ เพื่อนๆผมรู้ วันไหนเธอหยุดเราก็ออกไปเที่ยวกัน
จนเดือนที่สาม
“น้องทำงานกลางคืนนะ พี่จะรับได้หรอ”
“พี่รู้ว่าเธอทำงานกลางคืน”
บางครั้ง คนเรามันเลือกไม่ได้มากนักหรอก แต่จากพื้นฐานของครอบครัว
บางครอบครัว มันไม่อาจส่งตัวเราไปได้ไกลมากนัก ดังนั้นทุกคนต้องขวนขวาย ดิ้นรน ต่อสู้ และพยายามให้ครอบครัวตัวเองมีความสุข บางทีถ้ามันเลือกได้ ก็คงดี การทำงานตอนไหน งานอะไร ใครจะมองอย่างไร มันเอามาวัด ความดี ความชั่ว ของคนไม่ได้หรอก
“พี่รู้ว่าเธอทำงานกลางคืน”
ตั้งวันที่เราเจอกันครั้งแรกแล้ว แล้วทำไมล่ะ เราจะคบกันไม่ได้หรอ คนอื่นก็เห็นคบกัน รักกันดี อยู่ด้วยกันได้ ถ้าเราเข้าใจกัน ก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องแคร์ คนอื่น
“หรือ น้องคิดว่าพี่จะไม่จริงจัง”
“ไม่รู้สิ วันนี้พี่อาจจะรับได้ แล้วต่อไปล่ะ”
“พี่คงไม่ให้น้องทำงานแบบนี้ไปตลอดหรอกนะ”
เธอเงียบไป.....
วันนั้น...ผมไปส่งเธอที่ร้านตอน 6 โมงเย็น แล้วผมกลับที่พัก เพื่อรอไปรับตอนเธอเลิกงานอีกครั้ง
ผมออกจากที่พักประมาณ 00.30 ของคืนนั้น มาจอดรถที่ลานจอดรถของร้าน แล้วเดินเข้าไปในร้าน เพื่อรอเธอเลิกงาน ผมสั่งเบียร์ มาดื่มรอเวลา เธอ กับเพื่อนๆ 2-3 คนนั่งอยู่กับลูกค้าโต๊ะอื่น เธอต้อง Take care ลูกค้า ชงเหล้า ชวนคุย เธอมองเห็นผม แล้วเธอขยับตัวออกจากลูกค้าคนที่นั่งอยู่ด้วยนิดนึง ผมยิ้มให้เธอ แล้วเธอก็ลุกขึ้นเดินมาหาผม
“หวงหรอ” เธอตั้งคำถามแซว
“นิดนึง .....ไปทำงานเถอะ พี่นั่งรอ”
จนร้านเลิก เรากลับที่พักพร้อมกัน เธอนั่งเงียบไปตลอดทาง จนถึงที่พัก
“มีอะไรไม่สบายใจหรือป่าวคะ”
ผมถามเธอหลังจากอาบน้ำเรียบร้อย
“ไม่รู้สิ ไม่รู้จะบอกอย่างไงดี” เธอตอบ
“น้องว่าเราไปกันไม่รอดหรอก”
ผมอึ้งไปพักใหญ่ พยายามหาคำพูดที่จะไม่ทำให้เธอ รู้สึกไม่ดี ผมโอบกอดเธอ จนหลับไปพร้อมกัน
อาทิตย์ถัดมาผมต้องไปทำงานต่างจังหวัด ผมโทรศัพท์หาเธอทุกวัน จนหนึ่งอาทิตย์ผ่านไปเธอไม่ค่อยรับโทรศัพท์ หรือมักจะบอกว่าไม่ว่าง ลืมโทรศัพท์ จนติดต่อเธอไม่ได้เลย ทั้งอาทิตย์
จนวันนี้....ผมกลับมาที่ร้านเดิมอีกครั้ง.......
จนวันนี้....ผมกลับมาที่ร้านเดิมอีกครั้ง.......
ผมบอกเธอหลังที่เราคบกันได้ 3 เดือน
(ย้อนหลังกลับไปก่อนหน้านี้)
เราเจอกันครั้งแรกที่ร้าน.....เหล้าแห่งหนึ่ง
ในวันที่ผมถูกเพื่อนลากไปกินเหล้าที่ร้านแห่งนั้นตอน 5 ทุ่ม แล้วเรียกเธอมานั่งคุยกับผม เราทักทายกันเล็กน้อย รู้กันแค่ชื่อเล่นกันเท่านั้น “เธอ”สาวสวยผิวขาว หน้าคม ผมยาว รูปร่างบางสูง สวยคมแบบสาวเมืองใต้
คืนนั้น ผมนั่งคุยกับเพื่อนๆ เสียส่วนใหญ่ โดยผมไม่ได้คุยกับเธอมากนัก แต่สังเกตได้ว่าเธอแอบมองผมอย่างเงียบๆ
ตี 2 จนร้านเลิก ผมและเพื่อนๆ สั่งเช็คบิล พร้อมร่ำราน้องๆ แล้วบางคนก็แยกย้ายกันกลับ
เหล้าเหลืออีกนิดหน่อย ผมกับเพื่อน 2-3 คนนั่งคุยกันต่อ ดนตรีเลิก ไฟเริ่มดับลง เด็กในร้านเริ่มเก็บกวาด จนเหล้าหมดขวด พร้อมกับดีกรี ในร่างกายที่สะสมมาตั้งแต่ 5 ทุ่ม ผมเดินกลับมาที่ลานจอดรถ สูบบุหรี่ตัวสุดท้ายในซองก่อนที่จะสตาร์ทรถ โดยไม่ปิดกระจกแล้วถอยออกจากลาน ด้วยความมึนนิดหน่อย ทำให้ผมไม่ทันสังเกตเห็นว่ามีคนยืนอยู่ เสียงร้องตกใจ ที่รถกำลังจะถอยชน ทำให้ผมเบรครถอย่างกระทันหัน แล้วรีบเปิดประตูออกไปดู
หญิงสาวที่นั่งอยู่กับผมในร้าน ยืนทำหน้าตกใจ ผมรีบเข้าไปขอโทษ ว่าไม่ทันเห็น
ปล่าว เธอไม่ได้เป็นอะไร แค่ตกใจเท่านั้น
เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยผมก็กลับมาขึ้นรถอีกครั้ง แล้วขับออกมาอย่างระวังมากขึ้น
รถที่จอดอยู่ในซอยทำให้ผมเสียเวลาอยู่ครู่นึงก่อนที่ขับมาถึงถนนใหญ่ปากซอย
หญิงสาวคนเดิมยืนอยู่ที่ร้าน 7-11หน้าปากซอยแห่งนั้น ผมชลอรถแล้วหนุดรถตรงหน้าเธอ
“รอใครหรือป่าวคะ” ผมถาม
“ป่าวคะ รอรถรับจ้าง”
“พี่ไม่ส่งเอาไหม ถือว่าเป็นการขอโทษที่ถอยรถไปเกือบชน”
เธอลังเลเล็กน้อย ก่อนตอบปฏิเสธ
แล้วผมก็เลี้ยวรถจอดหน้า 7-11 เลยจุดที่เธอยืนอยู่เล็กน้อย เพื่อแวะซื้อบุหรี่ และน้ำเปล่า
เสร็จแล้วผมก็เดินกลับมาขึ้นรถ แต่ก็เหลือบเห็นเธอยังยืนอยู่ที่เดิม ผมปิดประตูรถ แล้วเดินไปหาเธอ เธอหันมามองหน้า ยิ้มเล็กน้อย
“สงสัยไม่มีรถแล้วละ ให้พี่ไปส่งนะ”
เธอเหมือนลังเล แต่พยักหน้าตกลง
เราเดินมาขึ้นรถ แล้วผมไปส่งเธอที่ Apartments
หลังจากนั้น ผมก็แวะไปที่ร้านนั้นบ่อยขึ้น จะเป็นเพราะบรรยากาศของร้าน หรืออะไรก็แล้วแต่ มันทำให้เราเจอกันบ่อยขึ้น รู้จักกันมากขึ้น ดูเหมือนว่าเราจะ matching ตรงกัน ทำให้เราสนิทกันอย่างรวดเร็ว
2 เดือนผ่านไป เราคบกันอย่างเป็นทางการ เพื่อนๆเธอรู้ เพื่อนๆผมรู้ วันไหนเธอหยุดเราก็ออกไปเที่ยวกัน
จนเดือนที่สาม
“น้องทำงานกลางคืนนะ พี่จะรับได้หรอ”
“พี่รู้ว่าเธอทำงานกลางคืน”
บางครั้ง คนเรามันเลือกไม่ได้มากนักหรอก แต่จากพื้นฐานของครอบครัว
บางครอบครัว มันไม่อาจส่งตัวเราไปได้ไกลมากนัก ดังนั้นทุกคนต้องขวนขวาย ดิ้นรน ต่อสู้ และพยายามให้ครอบครัวตัวเองมีความสุข บางทีถ้ามันเลือกได้ ก็คงดี การทำงานตอนไหน งานอะไร ใครจะมองอย่างไร มันเอามาวัด ความดี ความชั่ว ของคนไม่ได้หรอก
“พี่รู้ว่าเธอทำงานกลางคืน”
ตั้งวันที่เราเจอกันครั้งแรกแล้ว แล้วทำไมล่ะ เราจะคบกันไม่ได้หรอ คนอื่นก็เห็นคบกัน รักกันดี อยู่ด้วยกันได้ ถ้าเราเข้าใจกัน ก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องแคร์ คนอื่น
“หรือ น้องคิดว่าพี่จะไม่จริงจัง”
“ไม่รู้สิ วันนี้พี่อาจจะรับได้ แล้วต่อไปล่ะ”
“พี่คงไม่ให้น้องทำงานแบบนี้ไปตลอดหรอกนะ”
เธอเงียบไป.....
วันนั้น...ผมไปส่งเธอที่ร้านตอน 6 โมงเย็น แล้วผมกลับที่พัก เพื่อรอไปรับตอนเธอเลิกงานอีกครั้ง
ผมออกจากที่พักประมาณ 00.30 ของคืนนั้น มาจอดรถที่ลานจอดรถของร้าน แล้วเดินเข้าไปในร้าน เพื่อรอเธอเลิกงาน ผมสั่งเบียร์ มาดื่มรอเวลา เธอ กับเพื่อนๆ 2-3 คนนั่งอยู่กับลูกค้าโต๊ะอื่น เธอต้อง Take care ลูกค้า ชงเหล้า ชวนคุย เธอมองเห็นผม แล้วเธอขยับตัวออกจากลูกค้าคนที่นั่งอยู่ด้วยนิดนึง ผมยิ้มให้เธอ แล้วเธอก็ลุกขึ้นเดินมาหาผม
“หวงหรอ” เธอตั้งคำถามแซว
“นิดนึง .....ไปทำงานเถอะ พี่นั่งรอ”
จนร้านเลิก เรากลับที่พักพร้อมกัน เธอนั่งเงียบไปตลอดทาง จนถึงที่พัก
“มีอะไรไม่สบายใจหรือป่าวคะ”
ผมถามเธอหลังจากอาบน้ำเรียบร้อย
“ไม่รู้สิ ไม่รู้จะบอกอย่างไงดี” เธอตอบ
“น้องว่าเราไปกันไม่รอดหรอก”
ผมอึ้งไปพักใหญ่ พยายามหาคำพูดที่จะไม่ทำให้เธอ รู้สึกไม่ดี ผมโอบกอดเธอ จนหลับไปพร้อมกัน
อาทิตย์ถัดมาผมต้องไปทำงานต่างจังหวัด ผมโทรศัพท์หาเธอทุกวัน จนหนึ่งอาทิตย์ผ่านไปเธอไม่ค่อยรับโทรศัพท์ หรือมักจะบอกว่าไม่ว่าง ลืมโทรศัพท์ จนติดต่อเธอไม่ได้เลย ทั้งอาทิตย์
จนวันนี้....ผมกลับมาที่ร้านเดิมอีกครั้ง.......