CLUB:KRAJOMHANSA] TUI⊹KWAN @ PANTIP➸1061↷ที่ว่าทุกข์นั้น เพราะทุกข์ไม่หายหรือเราไม่ปล่อย

จิตเดิมแท้ของมนุษย์ทุกคนผ่องใส แต่ที่เกิดรักโลภโกรธหลง คือกิเลสที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้จิตเศร้าหมอง ไม่ผ่องใส เป็นเหตุสำคัญที่ทำให้ไม่มีความสุข เนื่องเพราะจิตใจเป็นทุกข์ ส่งผลต่อๆไปถึงร่างกายด้วย จะไร้

เมื่อมีสุข​ ก็ต้องมีทุกข์​ เพราะสุขและทุกข์เป็นของคู่กัน       ต้องการแต่สุขในโลก​ ไม่ให้มีทุกข์​ ย่อมหาไม่ได้แม้ในที่ใดๆ​  ของโลก        พระพุทธเจ้าจึงวางทั้

ไม่ใช่ทุกที่ ที่เหมาะกับเรา บางสังคมที่อยู่ ก็ทำให้ตะกอนในใจขุ่นมัว เติมตะกอนเข้าไปในใจให้ใจยิ่งขุ่นมัว เมื่อเรากลายน้ำที่ขุ่นมัวแล้วก็คอยแต่จะเติมตะกอนให้คนอื่นๆไปด้วย สังคมที่มีความสุข ก็จะส่งความสุ

เรื่อง “พระสุภาเถรีภิกษุณี พระเถรีผู้แกร่งกล้า” อิสตรีผู้ครองเพศพรหมจรรย์มุ่งหวังความหลุดพ้น กับพาลชนผู้ลุ่มหลงกามารมณ์ ๏ บรรลุอนาคามีผลภายใน ๓ วันหลังออกบวช ภิกษุณีนางหนึ่งอาศัยป่าด้านท

เมื่อจิตเกิดกิเลส (คือความยินดี-ยินร้าย-ลังเลใจ) ใดขึ้นมาก็ตาม มันก็จะทำให้จิตเกิดการปรุงแต่งให้เกิดอุปาทานหรือความยึดถือว่าจิตใจและร่างกายนี้คือตัวเรา-ของเรา ที่เป็นผู้ที่มีกิเลสขึ้นมาด้วยทันที ซึ่งก