ไม่ไหว

ทำไม ทำไม ทำไมต้องเป็นเราด้วยวะที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้ ทำไมต้องเป็นเราตลอด ทำไม เสียงมันคงก้องอยู่ในหัวถามคำถามตัวเองเดิมๆซ้ำๆว่าทำไมต้องเกิดอะไรแบบนี้กับเรา ผู้คนมากมายผ่านเข้ามาในชีวิตคนแล้วคนเล่า แต่ก็ไม่เห็นมีใครจริงใจกับเรา ก็แค่ใส่หน้ากากมาคุยด้วยแล้วหายลับไป เหมือนไม่มีตัวตน ไม่มีใครเลยที่เข้าใจเรา แม้กระทั่งคนที่เราไว้ใจที่สุด เขาก็ยังเป็นคนอีกคนหนึ่งที่ใส่หน้ากากแล้วผ่านเข้ามาในชีวิตเรา จุดที่ใกล้เคียงที่สุดน่าจะเป็นการเอามีดพับในกระเป๋าสตางค์ออกมาแล้วจิ้มไปที่เส้นเลือดใหญ่ แต่มันก็มีความคิดนึงแว็บขึ้นมาแล้วทำให้ดึงมีดออก นึกถึงคนที่เราไว้ใจที่สุด "พ่อครับ แม่ครับ" ทำไมทุกคนถึงต้องใจร้ายกับผม ทำไมต้องผ่านเข้ามาแล้วผ่านออกไป เราก็แค่อยากมีใครซักคนที่เราสามารถคุยกับเขาได้ทุกเรื่อง อยู่ข้างๆเราเวลาเราเหนื่อย แค่คนๆนั้น คนที่เรายังไม่รู้ว่าเขาคือใคร โทรหา1323ก็แล้วแต่ทำไมมันยังรู้สึกเหมือนเดิมวะ เป็นไปได้ก็อยากหายตัวไปเฉยๆ ไม่ต้องมีคนนึกถึง ไม่มีชื่อ รูปถ่าย เสื้อผ้า หายไปให้หมดเลยทุกอย่างที่เกี่ยวกับเรา