สวัสดีครับ. ผมไม่รู้ว่าผมจะปรึกษาใครได้อีก. ผมชื่อโด่งนะครับอายุ22ปีครับ. ผมไม่รู้ว่าเด็กอายุเท่าไหร่เค้ายังรียกว่าเด็กใหม.??นั้นสิ่นะ. ผมก็ได้แต่ย้อนถามตัวเอง
...ผมเรียนอยู่ปี2ครับ. ผมไม่ค่อยมีความสุขกับชีวิตตัวเองเท่าไหร่ครับ. ผมก็ไม่รู้ว่าทำไม
....ครั้งนึงผมได้เจอกับพี่คนนึงในigครับแต่ก็ไม่รุ้ทำไมผมถึงได้สะดุดตา. ครั้งแรกผมก็ไม่กล้าที่จะทักเค้าไปนะครับผมก็เริ่มจากการกดหัวใจให้จนเราได้รู้จักกันครับพี่เค้าน่ารักมากเลยนะครับพี่เค้ารับฟังผมทุกอย่าง. พี่เค้าชื่อพี่เซน. ผมสัญญากับพี่เค้าว่าเราจะคบกันนานๆ ไม่ทิ้งกันครับ. แต่ต้องบอกก่อนนะครับพี่เค้าเป็นคนคิดมาก(โรคซึมเศร้า).ทุกครั้งที่ผมทำให้พี่เค้าเสียใจพี่เค้าก็จะคิดมาก. ผมก็ยังไม่ค่อยชินครับ. จนกระทั้งวันนึงเราสองคนทะเลากกันเหตุมันเกิดจากผมรุ้ทั้งรู้ว่าพี่เค้าเครียดง่ายแต่ยังทำจนทำให้พี่เค้าเกิดอุบัติเหตุ. หลังจากนั้นเราก็ได้ห่างกันสักพักใหญ่
.....แต่เชื่อใหมครับถึงมันจะผ่านไปนานแค่ใหนผมก็ไม่ลืมเค้าเลย. ....เหมือนฟ้าเห็นใจมั้งครับ. เราได้กลับมาคุยกันแล้วเจอกัน. วันที่25ที่ผ่านมาผมได้ไปหาพี่เค้าได้เจอกันได้กอดกันมันเป็นวันที่ผมเริ่มเข้าใจแล้วรักพี่เค้ามาก. เราควรเย้าใจกันและกันผมนอนคิดทั้งคืนผมควรประบตัวยังไงในเมื่อพี่เค้าเครียดว่านเราก็อย่าทำ. ผมพยายามไม่เถียวพี่เค้าไม่หาเรื่องทะเลาะ. คืนนั้นผมยอมทิ้งใจไว้ที่นั้น. ผมทิ้งทุกอย่างเพื่อพี่เค้า. แต่ตอนนี้ผมมีอุปสรรคหลายอย่างทั้งการเยน การงาน แต่ผมทิ้งทุกอย่างเพื่อพี่เค้าแล้ว. ผมเลือกเอง 😭ไม่ใบ่ผมไม่คิดถึงอนาคตนะครับแต่ผมยอมรับไปแล้วว่าจะเกิดก็ให้มันเกิดครับ. ผมรักพี่เค้า.ผมยอมหมดทุกอย่าง. ผมมันใจไม่แข็ง. ผมมันอ่อนแอ. (ผมมันเด็กไม่รุ้จักพอ
ผมควรทำยัง
...ผมเรียนอยู่ปี2ครับ. ผมไม่ค่อยมีความสุขกับชีวิตตัวเองเท่าไหร่ครับ. ผมก็ไม่รู้ว่าทำไม
....ครั้งนึงผมได้เจอกับพี่คนนึงในigครับแต่ก็ไม่รุ้ทำไมผมถึงได้สะดุดตา. ครั้งแรกผมก็ไม่กล้าที่จะทักเค้าไปนะครับผมก็เริ่มจากการกดหัวใจให้จนเราได้รู้จักกันครับพี่เค้าน่ารักมากเลยนะครับพี่เค้ารับฟังผมทุกอย่าง. พี่เค้าชื่อพี่เซน. ผมสัญญากับพี่เค้าว่าเราจะคบกันนานๆ ไม่ทิ้งกันครับ. แต่ต้องบอกก่อนนะครับพี่เค้าเป็นคนคิดมาก(โรคซึมเศร้า).ทุกครั้งที่ผมทำให้พี่เค้าเสียใจพี่เค้าก็จะคิดมาก. ผมก็ยังไม่ค่อยชินครับ. จนกระทั้งวันนึงเราสองคนทะเลากกันเหตุมันเกิดจากผมรุ้ทั้งรู้ว่าพี่เค้าเครียดง่ายแต่ยังทำจนทำให้พี่เค้าเกิดอุบัติเหตุ. หลังจากนั้นเราก็ได้ห่างกันสักพักใหญ่
.....แต่เชื่อใหมครับถึงมันจะผ่านไปนานแค่ใหนผมก็ไม่ลืมเค้าเลย. ....เหมือนฟ้าเห็นใจมั้งครับ. เราได้กลับมาคุยกันแล้วเจอกัน. วันที่25ที่ผ่านมาผมได้ไปหาพี่เค้าได้เจอกันได้กอดกันมันเป็นวันที่ผมเริ่มเข้าใจแล้วรักพี่เค้ามาก. เราควรเย้าใจกันและกันผมนอนคิดทั้งคืนผมควรประบตัวยังไงในเมื่อพี่เค้าเครียดว่านเราก็อย่าทำ. ผมพยายามไม่เถียวพี่เค้าไม่หาเรื่องทะเลาะ. คืนนั้นผมยอมทิ้งใจไว้ที่นั้น. ผมทิ้งทุกอย่างเพื่อพี่เค้า. แต่ตอนนี้ผมมีอุปสรรคหลายอย่างทั้งการเยน การงาน แต่ผมทิ้งทุกอย่างเพื่อพี่เค้าแล้ว. ผมเลือกเอง 😭ไม่ใบ่ผมไม่คิดถึงอนาคตนะครับแต่ผมยอมรับไปแล้วว่าจะเกิดก็ให้มันเกิดครับ. ผมรักพี่เค้า.ผมยอมหมดทุกอย่าง. ผมมันใจไม่แข็ง. ผมมันอ่อนแอ. (ผมมันเด็กไม่รุ้จักพอ