***กระทู้นี้ยาวหน่อยนะคะ จากหลายๆเรื่องและอยากระบาย
สวัสดีค่ะ ขอบอกก่อนว่าเราเองมีครอบครัวที่มีลูกสาว พ่อกับแม่ของเรามีพี่สาวกับลูกฝาแฝด2คน เราเองเป็นแฝดพี่ และเราก็มีแฝดน้องรวมแล้ว3คนค่ะ เราเป็นคนที่นอยหลายเรื่องมากทั้งเรื่องเพื่อนและพี่น้อง มันเลยทำให้เราชอบอยู่คนเดียว ที่เราไม่ค่อยอยู่กับเพื่อนมีส่วนมาจากแฝดน้องเราเหมือนกันนะ คือตอนนี้เราอยู่ม.ต้น เราอยู่ห้องเดียวกับแฝดเราตอนอนุบาล ป.4-6 และต้องอยู่ถึงม.1-3 ตอนนี้ม.2เองค่ะ
บางที มันทำให้เรารู้สึกว่า อยู่คนเดียวก็ ok กว่าการอยู่กับแฝดเพราะเราจะอยู่กับเพื่อนในกลุ่ม แฝดเราก็อยู่ด้วย กลุ่มเราเป็นเลขคี่ค่ะ เวลานั่งเรียนหรือแยกไปไหนเพื่อนก็จะไปเป็นคู่ แต่เราก็ชอบหลงไปคนเดียว เวลานั่งคุยทำงาน หรือคุยในห้อง เราก็จะเป็นคนเดียวที่ต้องเงียบปาก นั่งเล่นโทรศัพท์มาตั้งแต่ม.1เสมอ เพราะไม่มีใครคุยกับเรา ทีแรกเราก็ไม่เป็นแต่เพื่อนที่สนิทสุดของแฝดเรา เวลาเราจะชวนพูดคุย ก็เหมือนเราคุยคนเดียว หลายครั้งมากที่เหมือนโดนเมิน... แบบโดนเมินเลยจริงๆอะค่ะ เรื่องนี้แน่ใจมากๆ เหมือนได้ยินแต่ไม่สนใจหลายครั้งมากจนเราชิลไปแล้ว บางทีเข้าห้องน้ำ เพื่อนสามารถลืมเราแล้วไปเรียนก่อนเลยก็มีนะ หรือ/เวลาที่เราทะเลาะกับแฝดเรา เราไม่เข้าใจเหมือนกัน เหมือนเราขี้แงและอ่อนแอได้ตลอด มันเป็นมาตั้งแต่ประถมเวลาทะเลาะจะไม่มีใครอยู่ข้างเราเลย ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีแต่คนไปกับแฝดเรา มีเพื่อนที่เข้าใจอยู่แต่ก็ไม่ได้ช่วยพูดคุยกับเรา จนมัธยมนี้รู้สึกยิ่งแย่ไปใหญ่ (เวลาเราทะเลาะกันเราว่าด่ากันด้วยเหตุผล แต่นางไม่ค่อยมีเหตุผลนะจริงๆ นางแซะจนกว่าชนะ) สมมุตินั่งเถียงว่ากันเพื่อนเราก็ไม่สนใจนะ ไม่มีใครช่วยหรือห้ามให้หยุด นั่งเล่นUNOกันต่อพอเราน้ำตาคลอเบ้าเพื่อนก็เห็นนะ พอเราเดินออกมาจะขึ้นไปห้องน้ำ ไม่มีใครช่วยขึ้นไปปลอบหรือคุยกับเรา ทุกคนมองเหมือนเรื่องปกติ เพื่อนที่เข้าใหม่มาเล่นในกลุ่มทักมาตอนค่ำว่า"เป็นอะไรไหมเห็นร้องไห้" แต่เพื่อนที่อยู่ตั้งแต่ม.1ไม่มีใครทักมาถามเลยหรือในร.ร ก็ไม่มี... มันเป็นหลายครั้งมาก แต่ตอนเวลาเพื่อนทะเลาะกับแฝดเรา เราจะแยกไปอยู่กับเพื่อนที่ทะเลาะแฝดเรานะ เพราะเรารู้ว่ายังไงแฝดเราก็มีคนอยู่กับนางอยู่แล้ว เราปลอบเพื่อน ช่วยให้ดีกัน แต่เพื่อนไม่เคยทำแบบนั้นกับเรา เราเสียใจอ่ะ เคยมีครั้งนึงเราโกรธกัน เราเดินคนเดียวตลอดจนเพื่อนในกลุ่มมาบอกว่าเพื่อนไปกับเราดิ ไปด้วยกัน เราก็โอเคเพราะเพื่อนคู่นั้นเราคุยได้มันเข้าใจเรา (ขอเรียกว่าคู่0นะ)แต่ครั้งนั้นเราเงียบใส่แฝด และแฝดเราก็ทำเครื่องสำอางเราตก แล้วไม่มีคำขอโทษหรือเก็บให้ เราก็เก็บขึ้นมาตัวกระจกมันหลุดแล้วเราก็ใส่ไปใหม่ และนางก็แซะเราประมาณว่าของกาก เราก็เถียงกัน เรางงมากอะตอนนั้นว่าเป็นอะไรกับเราเกลียดอะไรเราขนาดนั้น และนางพอจะออกห้องน้ำก็พูดกับคู่Aว่า " คราวหลังไม่ต้องเอามันมา ปล่อยมันเดินไปคนเดียวนั้นแหละ" ตอนนั้นเราเสียใจเลยเข้าห้องน้ำไปร้องไห้ เพื่อนคู่Aก็รออยยู่ข้างนอก มีแต่เพื่อนต่างห้องคนเดียวที่เรารักที่สุดเพราะมันรับฟังและช่วยคุยกับเรา แม้ตอนที่แฝดไล่เราอยู่คนเดียวเราบอกมันมันก็ขึ้นมาห้องน้ำชั้น7 เข้ามาปลอบเราเลย ปกติเรามีอะไรก็ระบายคุยปรึกษากันทั้งคู่แต่พักหลังก็ไม่ค่อยเรารู้สึกว่า เราอยู่คนเดียว ไม่ระบายกับใครดีกว่า เดียวนี้เราแทบไม่คุยกับเพื่อนเลย ระบายไม่มี มีแต่คุยกลุ่มเกมเล่นเกม มันหลายครั้งที่เหมือนเราไร้ตัวตน รู้สึกสบายใจที่อยู่คนเดียวไปแล้ว เรามีความที่อยากย้ายร.รแยกกับแฝดมากๆนะเราอยากมีเพื่อนที่เข้าขาบ้างเพราะเราค่อยข้างเรียนวาดรูปเล่นเกมการ์ตูนมาก แต่เราก็ทำไม่ได้เพราะที่เราเรียนเป็นร.รประจำจ. สถาบันดีอยู่แล้วย้ายไปก็ลำบากใจพ่อแม่ พ่อแม่เราก็อยากให้เรียนร.รดีอยู่แล้ว
/แฝดเรากับพี่สาวเรา สนิทกัน นาง2คนนอนห้องเดียวกันด้วยมั้งเลยทำให้สนิท (ปล.เรานอนห้องเดียวกับพ่อแม่) เวลาทะเลาะ เรามั่นใจเราไม่ผิด แต่เราก็มักจะโดนลุมต่อว่า แซะบ่อยๆ เวลาโดนลุมแซะเรื่องรูปลักษณ์ เช่นรูปร่างเรา เราสูง160กว่าแล้วมั้งตอนนี้ หนัก51 แต่เรากินลงขาก็ไม่ใหญ่มากนะ แต่เราหน้าค่อนข้างบานแต่ไม่มากมายอะไร จมูกเราก็โด่ง โด่งจริงๆ เรามักโดนแซะประมาณว่า" อ้วน ไปลดน้ำหนักไปปอีอ้วน อีกระเทย " กระเทยบ่อยมาก เราไม่เข้าใจเหมือนกัน มันทิ่มแทงใจยังไงไม่รู้เนอะ บางทีเราก็คิดบ่อยมากว่า/ปล่อยให้แฝดน้องเกิดมาลูกคนเดียวดีกว่าเราต้องมาทนเจอกับพี่น้องแบบนี้นะ ไม่อยากเกิดมาคู่แบบนี ไม่เกิดมาอยู่กับมันยังดีกว่า /หรือเมื่อกี้เราเล่นเกมกับน้องอยู่คร่าวๆคือพ่อก็โวยวายเรื่องพับผ้าพี่น้องเราก็พับอยู่แล้วเราพึ่งกด เกมมัน stopไม่ได้ค่ะ พี่เราก็บอก "จะเล่นอะไรหนักหนา ก็มาช่วยเห็นพ่อไหม"นางก็พูดไรกัน2คนไม่รู้ไม่อยากฟังและเล่นต่อ เราเลยบอกประมาณว่า ถ้ากลัวเสียเปรียบก็เหลือที่จะให้พับไว้เลยเดียวพับเอง เราเป็นคนค่อนข้างเกลียดแง๊นๆกับก๊อยนะเรายอมรับว่าเราเป็นคนที่มีเหตุผลอยู่ที่จะว่าคนอื่น หรือบอกคนอื่นด้วยคำพูดที่ดี ว่าด่าแบบตรงเราไม่พูดกับคนไม่รู้จักแน่ๆ เราจะใช้คำพูดดีๆไปคุยกับคนไม่รู้จักมากว่า จากนั้นเราก็โดนว่าทั้ง " มันชอบทำตัวงี้แหละ ทำเหมือนมีค่าแต่ก็ไร้ตัวตน" " มันก็ชอบใช้คำพูดดีๆทำมาด่าคนอื่นเหมือนมีสมอง แต่จริงๆก็ต่ำ " "งี้แหละ ชอบเห็นแก่ตัว" ด้วยบางทีคำพูดเรากวนบาทาด้วย เวลาเราโดนว่า เราชอบยิ้ม และหัวเราะใส่ ฟังอยู่แต่ทำไม่ฟังเลยทำให้โดนด่าหนักเข้าไปใหญ่ด้วยมั้งคะ'^' / ไม่ว่าจะเป็นการถ่ายรูปหลุดๆ ส่งให้เพื่อนดู... ป.6 แฝดเราเคยส่งรูปตอนเรานอนแล้วใส่กางเกงเจเจ(สั้นค่ะ) แต่เราใส่เกงซับสีดำแล้วเกงซับดำมันปิดเลยก้น กางเกงเจเจมันก็ขึ้นไปแล้วเห็นยันกางเกงซับ ใช่ค่ะมันทุเรศเพราะนอนอยู่แล้วถ่ายจากด้านล่างที่นอน นางทะเลาะแล้วโกรธเราส่งไปในกลุ่มที่มีน้องที่ชอบเรา เพื่อนร่วมชั้และรุ่นน้อง แล้วบอกตูดเรา มันแย่มาก หลายครั้งที่ชอบส่งคลิปเรารูปให้เพื่อน เราอายนะ อายมาก...เราไม่เคยทำอะไรขนาดนี้เลย หลายๆอย่างมันทิ่มแทงเรา จนตอนนี้เราชอบอยู่คนเดียวมากๆ อยู่ๆก็รู้สึกตัวเองไม่ชอบให้ใครมายุ่ง ไม่ชอบให้ใครมาตาม เรากลายเป็นคนขี้รำคาญ เพราะปกติเราค่อนข้างใจดีกับคนอื่นมากไม่ว่าจะเรื่องงาน เงิน หรือปัญหา แต่ตอนนี้เรารำคาญแค่บางครั้งไม่บ่อยนะ เรารู้สึกเหมือนขี้หงุดหงิดมาก มาจากอารมณ์ส่วนตัวรึป่าวนะ ไม่รู้ตัวเองเป็นแบบนี้แต่แรกหรือเปลี่ยนไป แต่เราก็ยังใจดีกับคนที่ดีกับเรา เรายังโอเค เราควรทำยังไงดีคะ ตอนนี้เราสับสนชีวิตตัวเองมาก เราไม่ได้ไร้ตัวตนนะ คือเรามีความรู้สึก เราก็มีเหตุผล แต่เราเหนื่อยกับคำพูดของบางคน เราไม่รู้ว่าเราผิดตรงไหนที่ทำอะไรให้ไป เราเสียใจ
มีใครมีความรู้สึกลึกๆที่เกลียดพี่น้องแท้ๆของตัวเองบ้างไหมคะ?
สวัสดีค่ะ ขอบอกก่อนว่าเราเองมีครอบครัวที่มีลูกสาว พ่อกับแม่ของเรามีพี่สาวกับลูกฝาแฝด2คน เราเองเป็นแฝดพี่ และเราก็มีแฝดน้องรวมแล้ว3คนค่ะ เราเป็นคนที่นอยหลายเรื่องมากทั้งเรื่องเพื่อนและพี่น้อง มันเลยทำให้เราชอบอยู่คนเดียว ที่เราไม่ค่อยอยู่กับเพื่อนมีส่วนมาจากแฝดน้องเราเหมือนกันนะ คือตอนนี้เราอยู่ม.ต้น เราอยู่ห้องเดียวกับแฝดเราตอนอนุบาล ป.4-6 และต้องอยู่ถึงม.1-3 ตอนนี้ม.2เองค่ะ
บางที มันทำให้เรารู้สึกว่า อยู่คนเดียวก็ ok กว่าการอยู่กับแฝดเพราะเราจะอยู่กับเพื่อนในกลุ่ม แฝดเราก็อยู่ด้วย กลุ่มเราเป็นเลขคี่ค่ะ เวลานั่งเรียนหรือแยกไปไหนเพื่อนก็จะไปเป็นคู่ แต่เราก็ชอบหลงไปคนเดียว เวลานั่งคุยทำงาน หรือคุยในห้อง เราก็จะเป็นคนเดียวที่ต้องเงียบปาก นั่งเล่นโทรศัพท์มาตั้งแต่ม.1เสมอ เพราะไม่มีใครคุยกับเรา ทีแรกเราก็ไม่เป็นแต่เพื่อนที่สนิทสุดของแฝดเรา เวลาเราจะชวนพูดคุย ก็เหมือนเราคุยคนเดียว หลายครั้งมากที่เหมือนโดนเมิน... แบบโดนเมินเลยจริงๆอะค่ะ เรื่องนี้แน่ใจมากๆ เหมือนได้ยินแต่ไม่สนใจหลายครั้งมากจนเราชิลไปแล้ว บางทีเข้าห้องน้ำ เพื่อนสามารถลืมเราแล้วไปเรียนก่อนเลยก็มีนะ หรือ/เวลาที่เราทะเลาะกับแฝดเรา เราไม่เข้าใจเหมือนกัน เหมือนเราขี้แงและอ่อนแอได้ตลอด มันเป็นมาตั้งแต่ประถมเวลาทะเลาะจะไม่มีใครอยู่ข้างเราเลย ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีแต่คนไปกับแฝดเรา มีเพื่อนที่เข้าใจอยู่แต่ก็ไม่ได้ช่วยพูดคุยกับเรา จนมัธยมนี้รู้สึกยิ่งแย่ไปใหญ่ (เวลาเราทะเลาะกันเราว่าด่ากันด้วยเหตุผล แต่นางไม่ค่อยมีเหตุผลนะจริงๆ นางแซะจนกว่าชนะ) สมมุตินั่งเถียงว่ากันเพื่อนเราก็ไม่สนใจนะ ไม่มีใครช่วยหรือห้ามให้หยุด นั่งเล่นUNOกันต่อพอเราน้ำตาคลอเบ้าเพื่อนก็เห็นนะ พอเราเดินออกมาจะขึ้นไปห้องน้ำ ไม่มีใครช่วยขึ้นไปปลอบหรือคุยกับเรา ทุกคนมองเหมือนเรื่องปกติ เพื่อนที่เข้าใหม่มาเล่นในกลุ่มทักมาตอนค่ำว่า"เป็นอะไรไหมเห็นร้องไห้" แต่เพื่อนที่อยู่ตั้งแต่ม.1ไม่มีใครทักมาถามเลยหรือในร.ร ก็ไม่มี... มันเป็นหลายครั้งมาก แต่ตอนเวลาเพื่อนทะเลาะกับแฝดเรา เราจะแยกไปอยู่กับเพื่อนที่ทะเลาะแฝดเรานะ เพราะเรารู้ว่ายังไงแฝดเราก็มีคนอยู่กับนางอยู่แล้ว เราปลอบเพื่อน ช่วยให้ดีกัน แต่เพื่อนไม่เคยทำแบบนั้นกับเรา เราเสียใจอ่ะ เคยมีครั้งนึงเราโกรธกัน เราเดินคนเดียวตลอดจนเพื่อนในกลุ่มมาบอกว่าเพื่อนไปกับเราดิ ไปด้วยกัน เราก็โอเคเพราะเพื่อนคู่นั้นเราคุยได้มันเข้าใจเรา (ขอเรียกว่าคู่0นะ)แต่ครั้งนั้นเราเงียบใส่แฝด และแฝดเราก็ทำเครื่องสำอางเราตก แล้วไม่มีคำขอโทษหรือเก็บให้ เราก็เก็บขึ้นมาตัวกระจกมันหลุดแล้วเราก็ใส่ไปใหม่ และนางก็แซะเราประมาณว่าของกาก เราก็เถียงกัน เรางงมากอะตอนนั้นว่าเป็นอะไรกับเราเกลียดอะไรเราขนาดนั้น และนางพอจะออกห้องน้ำก็พูดกับคู่Aว่า " คราวหลังไม่ต้องเอามันมา ปล่อยมันเดินไปคนเดียวนั้นแหละ" ตอนนั้นเราเสียใจเลยเข้าห้องน้ำไปร้องไห้ เพื่อนคู่Aก็รออยยู่ข้างนอก มีแต่เพื่อนต่างห้องคนเดียวที่เรารักที่สุดเพราะมันรับฟังและช่วยคุยกับเรา แม้ตอนที่แฝดไล่เราอยู่คนเดียวเราบอกมันมันก็ขึ้นมาห้องน้ำชั้น7 เข้ามาปลอบเราเลย ปกติเรามีอะไรก็ระบายคุยปรึกษากันทั้งคู่แต่พักหลังก็ไม่ค่อยเรารู้สึกว่า เราอยู่คนเดียว ไม่ระบายกับใครดีกว่า เดียวนี้เราแทบไม่คุยกับเพื่อนเลย ระบายไม่มี มีแต่คุยกลุ่มเกมเล่นเกม มันหลายครั้งที่เหมือนเราไร้ตัวตน รู้สึกสบายใจที่อยู่คนเดียวไปแล้ว เรามีความที่อยากย้ายร.รแยกกับแฝดมากๆนะเราอยากมีเพื่อนที่เข้าขาบ้างเพราะเราค่อยข้างเรียนวาดรูปเล่นเกมการ์ตูนมาก แต่เราก็ทำไม่ได้เพราะที่เราเรียนเป็นร.รประจำจ. สถาบันดีอยู่แล้วย้ายไปก็ลำบากใจพ่อแม่ พ่อแม่เราก็อยากให้เรียนร.รดีอยู่แล้ว
/แฝดเรากับพี่สาวเรา สนิทกัน นาง2คนนอนห้องเดียวกันด้วยมั้งเลยทำให้สนิท (ปล.เรานอนห้องเดียวกับพ่อแม่) เวลาทะเลาะ เรามั่นใจเราไม่ผิด แต่เราก็มักจะโดนลุมต่อว่า แซะบ่อยๆ เวลาโดนลุมแซะเรื่องรูปลักษณ์ เช่นรูปร่างเรา เราสูง160กว่าแล้วมั้งตอนนี้ หนัก51 แต่เรากินลงขาก็ไม่ใหญ่มากนะ แต่เราหน้าค่อนข้างบานแต่ไม่มากมายอะไร จมูกเราก็โด่ง โด่งจริงๆ เรามักโดนแซะประมาณว่า" อ้วน ไปลดน้ำหนักไปปอีอ้วน อีกระเทย " กระเทยบ่อยมาก เราไม่เข้าใจเหมือนกัน มันทิ่มแทงใจยังไงไม่รู้เนอะ บางทีเราก็คิดบ่อยมากว่า/ปล่อยให้แฝดน้องเกิดมาลูกคนเดียวดีกว่าเราต้องมาทนเจอกับพี่น้องแบบนี้นะ ไม่อยากเกิดมาคู่แบบนี ไม่เกิดมาอยู่กับมันยังดีกว่า /หรือเมื่อกี้เราเล่นเกมกับน้องอยู่คร่าวๆคือพ่อก็โวยวายเรื่องพับผ้าพี่น้องเราก็พับอยู่แล้วเราพึ่งกด เกมมัน stopไม่ได้ค่ะ พี่เราก็บอก "จะเล่นอะไรหนักหนา ก็มาช่วยเห็นพ่อไหม"นางก็พูดไรกัน2คนไม่รู้ไม่อยากฟังและเล่นต่อ เราเลยบอกประมาณว่า ถ้ากลัวเสียเปรียบก็เหลือที่จะให้พับไว้เลยเดียวพับเอง เราเป็นคนค่อนข้างเกลียดแง๊นๆกับก๊อยนะเรายอมรับว่าเราเป็นคนที่มีเหตุผลอยู่ที่จะว่าคนอื่น หรือบอกคนอื่นด้วยคำพูดที่ดี ว่าด่าแบบตรงเราไม่พูดกับคนไม่รู้จักแน่ๆ เราจะใช้คำพูดดีๆไปคุยกับคนไม่รู้จักมากว่า จากนั้นเราก็โดนว่าทั้ง " มันชอบทำตัวงี้แหละ ทำเหมือนมีค่าแต่ก็ไร้ตัวตน" " มันก็ชอบใช้คำพูดดีๆทำมาด่าคนอื่นเหมือนมีสมอง แต่จริงๆก็ต่ำ " "งี้แหละ ชอบเห็นแก่ตัว" ด้วยบางทีคำพูดเรากวนบาทาด้วย เวลาเราโดนว่า เราชอบยิ้ม และหัวเราะใส่ ฟังอยู่แต่ทำไม่ฟังเลยทำให้โดนด่าหนักเข้าไปใหญ่ด้วยมั้งคะ'^' / ไม่ว่าจะเป็นการถ่ายรูปหลุดๆ ส่งให้เพื่อนดู... ป.6 แฝดเราเคยส่งรูปตอนเรานอนแล้วใส่กางเกงเจเจ(สั้นค่ะ) แต่เราใส่เกงซับสีดำแล้วเกงซับดำมันปิดเลยก้น กางเกงเจเจมันก็ขึ้นไปแล้วเห็นยันกางเกงซับ ใช่ค่ะมันทุเรศเพราะนอนอยู่แล้วถ่ายจากด้านล่างที่นอน นางทะเลาะแล้วโกรธเราส่งไปในกลุ่มที่มีน้องที่ชอบเรา เพื่อนร่วมชั้และรุ่นน้อง แล้วบอกตูดเรา มันแย่มาก หลายครั้งที่ชอบส่งคลิปเรารูปให้เพื่อน เราอายนะ อายมาก...เราไม่เคยทำอะไรขนาดนี้เลย หลายๆอย่างมันทิ่มแทงเรา จนตอนนี้เราชอบอยู่คนเดียวมากๆ อยู่ๆก็รู้สึกตัวเองไม่ชอบให้ใครมายุ่ง ไม่ชอบให้ใครมาตาม เรากลายเป็นคนขี้รำคาญ เพราะปกติเราค่อนข้างใจดีกับคนอื่นมากไม่ว่าจะเรื่องงาน เงิน หรือปัญหา แต่ตอนนี้เรารำคาญแค่บางครั้งไม่บ่อยนะ เรารู้สึกเหมือนขี้หงุดหงิดมาก มาจากอารมณ์ส่วนตัวรึป่าวนะ ไม่รู้ตัวเองเป็นแบบนี้แต่แรกหรือเปลี่ยนไป แต่เราก็ยังใจดีกับคนที่ดีกับเรา เรายังโอเค เราควรทำยังไงดีคะ ตอนนี้เราสับสนชีวิตตัวเองมาก เราไม่ได้ไร้ตัวตนนะ คือเรามีความรู้สึก เราก็มีเหตุผล แต่เราเหนื่อยกับคำพูดของบางคน เราไม่รู้ว่าเราผิดตรงไหนที่ทำอะไรให้ไป เราเสียใจ