ขอกำลังใจหน่อยค่ะ เรากำลังจะผ่าตัดกระดูกสันหลังวันพรุ่งนี้ ฮือ

พรุ่งนี้เรากำลังจะเข้ารับการผ่าตัดหมอนรองกระดูกค่ะ ตอนนี้จิตตก มันมีความรู้สึกเหมือนเรากำลังอยู่บนเนินสูง มีทางเลือกคือกระโดดข้ามเนินเขา กับยืนอยู่ตรงที่เดิม  จะกระโดดข้ามไปก็ไม่รู้จะข้ามไปพ้นมั้ย หรือจะตกเหวแทน 55  คือเราลังเลค่ะ

เราเริ่มปวดหลังตั้งแต่อายุ 18 ไม่มีสาเหตุจากอุบัติเหตุใดใด ตอนแรกไปหาหมอ ไม่มีใครคิดค่ะว่าเราเป็นหมอนรองกระดูกทับเส้นประสาท ทั้งที่อาการเราบ่งชี้ขนาดนั้น (ปวดหลังร้าวลงขา มีอาการชาบ้างเล็กน้อย)

เราทานยา ฉีดยามาเรื่อยๆ  จนถึงอายุ 22

ตอนอายุ 22เราเรียนต่อป.โท ทำ ธีสีสค่อนข้างหนัก และไม่มีเวลาดูแลตัวเองเลย จนวันนึง อยู่ดีดีเราตื่นมาแล้วเรายืนไม่ได้ ทรงตัวไม่ได้ เดินไม่ได้  คือมันปวดมาก นั่งก็โอย ยืนก็โอย ปวดจนต้องใช้ไม้เท้าค้ำตัวเอง

เรานอนเป็นผักไป 3เดือนเลยค่ะ เรื่องเรียนนี่ ตอนนั้นลาอาจารย์ ขอรักษาตัว  พอเริ่มดีขึ้น เรากลับไปทำแลปต่อ แล้วอาการก็ทรุด ปวดมากๆ นั่งกินข้าวแทบไม่ได้ ช่วงนั้นไปหาหมอทุกศาสตร์ 5555 ทั้งรพ. กายภาพ ทั้งแผนจีน แผนไทย พวกฝังเข็ม จัดกระดูก คนทรง ไปหมดค่ะ แต่ก็ไม่ได้ดีขึ้น เรากัดฟันจนสอบ proposal ผ่าน ถึงได้ขอดรอปเรียนเป็นทางการ

อาการเราก็แย่คงที่มาเรื่อยๆ หาหมอมาหลาย รพ. จนท้อค่ะ  ในปีที่แล้วเราฉีดสเตียรอยด์เข้าหมอนรองกระดูกไป 4 ครั้ง คือ ฉีดละอาการดีขึ้นได้เดือนกว่าๆ แล้วก็กลับมาเป็นอีก... วนลูปไป

พอฉีดสเตียรอยด์หลายๆรอบแล้วไม่หาย คุณหมอก็เริ่มคุยเรื่องผ่าตัด เราไม่ได้คิดว่า ตอนนั้นเราปรึกษามาหลาย รพ. ปรึกษาคนที่มีประสบการณ์หลายคน จนมาจบที่ผ่าตัดแบบส่องกล้อง ราคาขอไม่พูดถึง 5555

การผ่าตัดเรียบร้อยด้วยดี เหมือนได้ชีวิตใหม่เลย แต่ก็ไม่นานค่ะ หลังจากเราผ่าตัดมาได้ 4เดือน เราเริ่มปวดอีกแล้ว เราปวดหลังจากวันนั้นเราไปเดินในน้ำตามคำแนะนำหมอ
เราปวดแบบเดิมเลย ทั้งที่ตอนนั้นเราปฏิบัติตัวตามหมอแนะนำทุกอย่าง บริหารร่างกายอย่างเหมาะสม ท่านั่งท่ายืน เป้ะมาก... สาเหตุคาดว่ามาจากตอนที่ขึ้นจากสระน้ำ น้ำหนักมันกดลงไปที่หลังเยอะ เป็นแค่การคาดเดานะคะ

เรากลับไปหาหมอค่ะ คุณหมอก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วบอก เดี๋ยวก้หาย ไม่มีอะไรหรอก  แต่ความรู้สึกเรา มันไม่ใช่อ่ะ คือตอนนั้นร้องไห้หนักมาก ทำไมปวดแบบเดิมอีกแล้ว เราตัดสินใจไปหาหมออีก รพ.นึง หมอเช็คคร่าวๆแล้วส่ายหัว แล้วให้ทำ mri ผลออกมา.... หมอนรองกระดูกกลับมาปลิ้นอีกแล้ว เห้อออออ เหนื่อยค่ะ

จากนั้น หมอคนใหม่ก็ได้ติดตามอาการและให้ยามาค่อนข้างนาน 6-7เดือน แต่ไม่มีแนวโน้มว่าจะดีขึ้น หมอเลยถามว่า ผ่าตัดอีกรอบดีมั้ย...เหมือนเดิมค่ะ เราก็ไปปรึกษาหลาย รพ. หาข้อมูลอีกรอบ เอาให้ชัวร์จึงตัดสินใจผ่าครั้งที่ 2

หมอคนใหม่ได้นัดวันผ่าตัด วันเดียวกันกับปีที่แล้วเลย (1ปีแล้วหรอ 555) แต่คราวนี้ ผ่าแบบเปิดและใส่น็อตยึดเพื่อลดแรงดันกดทับหมอนรองกระดูก

เราก็เหนื่อยนะคะ ในขณะที่เพื่อนๆเรียนจบทำงาน ใช้ชีวิต บ้างก็แต่งงาน บ้างก็มีชีวิตที่ดีขึ้น ชีวิตก้าวหน้า แต่เราสิ... เห้อ

คือ เราท้อจริงๆค่ะ คิดมากด้วย ไม่รู้จะพูดกับใคร ภายนอก ปกติเราจะร่าเริง ทำเป็นเหมือนไม่เครียด ที่จริงเราเครียดสุดๆค่ะ

คือมันต้องขนาดนี้เลยหรอ เรา อายุ 25 และยังเรียนไม่จบ (เรียนโทปีที่ 4ละ คนปกติเรียนกัน 2-3ปี) ป่วยจนต้องใช้เงินเยอะขนาดนี้ นี่ยังไม่คิดเรื่องอนาคตหลังเรียนจบนะ 55 และอย่างที่กล่าวไว้ข้างต้น จู่ๆก็ลังเล ทั้งที่เราไม่ได้เป็นคนที่กลัวเรื่องการผ่าตัด

มีเท่านี้แหละค่ะ ขอกำลังใจหน่อยน้าาา -/\-

ปล. อย่าด่าว่าเรานะ ตอนนี้เราอ่อนไหวมากจริงๆ😔😔😔

ถ้าเราเขียนผิด เขียนงงหรือไม่เข้าใจ อ่านยาก  ชี้แนะได้นะคะ