เราคิดว่าเราไหว แต่สุดท้ายมันไม่ใช่เลย

ตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองโคตรอ่อนแอเลย อยากเดินออกจากชีวิตเค้า แต่สุดท้ายคนที่เจ็บและเสียใจมากคือเราเอง แต่เค้าไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยสักนิด เค้ายังเที่ยวเล่นกับเพื่อนได้แบบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สิ่งที่ทำให้เราเสียใจและเจ็บมากคือ เค้าไม่มีความรู้สึกเสียใจเลย กลับเป็นเราซะเอง

ตอนแรกเราจะโทรหาเพื่อนสนิทและเราให้เพื่อนฟัง แต่เราก็ยังไม่พร้อม แต่ความรู้สึกคือ เราอยากมีเพื่อนใครก็ได้สักคน ที่เข้าใจเราและพร้อมรับฟังเรา และดึงสติเรากลับมาที

ตอนที่เราคุยกับเพื่อน เราเข้มแข็งมาก ถึงใจเราจะอ่อนแอสุดๆ อยากร้องไห้ อยากกอดเพื่อน แต่เราไม่เคยแสดงออกด้านอ่อนแอของเราให้ใครเห็น ตอนนี้เราต้องการคนที่จะรับฟังและเข้าใจความรู้สึกที่เป็นอยู่  ทำไมมันยากจังกับแค่ทำใจแล้วทำตัวให้มีความสุข

เราอาจจะเขียนวกวน ก็ขอโทษทุกคนนะคะ แต่ตอนนี้เราไม่ไหวแล้วจริงๆ ตอนนี้ปัญหาทุกอย่างมันมากองอยู่ที่เราไม่ใช่แค่เรื่องนี้

แต่สิ่งที่เราเป็นอยู่ และเป็นมาก ก็เพราะเรื่องนี้ บวกกับปัญหาอื่นๆ เราไม่ไหวจริงๆ ถ้ามีเพื่อนหรือใครสักคนตอนนี้ เราจะขอกอดแล้วร้องไห้

ตอนนี้แค่ต้องการกำลังใจ ต้องการคนที่มาช่วยรับฟังและดึงสติเรา

เป็นเพราะเราโตแล้ว เรื่องแบบนี้มันเลยไม่สามารถแสดงออกกับพ่อแม่ หรือพี่น้องได้ เรามีความรู้สึกอยากอยู่คนเดียว ไม่อยากเจอใคร แต่เราต้องการใครสักคนมารับฟัง

เคยมั้ยที่ร้องไห้จนไม่มีน้ำตาแล้ว เราอยากจะลืมนะ แต่ความทรงจำของเรากับเค้ามันมากมายเหลือเกิน