คือเราไม่รู้ว่าตัวเราเป็นอะไร ควรไปพบจิตแพทย์ดีมั้ยจริงๆเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราจะอธิบายความรู้สึกตัวเองยังไง เคยลองปรึกษาพ่อแล้วท่านก็บอกว่าเราเครียดเรื่องสอบเข้ามหาลัยหรือเปล่า พ่อก็ให้เราไม่ต้องเครียด พ่อภูมิใจหมดไม่ว่าลูกจะเรียนอะไร แต่คือเราว่าเราก็ไม่ได้เครียดนะ หรือเครียดนะ? ก็นิดนึงอ่ะ แล้วสิ่งที่ชอบมันก็ไม่ชอบอ่ะ เช่น คณะที่เราอยากเรียน อาชีพที่เราอยากทำ หรืออะไรทุกๆอย่างอ่ะ คือไม่ชอบอะไรเลย แต่ที่สงสัยคือมันแปลกๆเกี่ยวกับร่างกายคือเรา นอนไม่หลับมาเป็นเดือนๆแล้วอ่ะ (คือปกติเรานอนเร็วมาก 2-3ทุ่มกลับมากจากโรงเรียนคือจะหลับและบางที แล้วค่อยตื่นมาทำการบ้านแต่ก็ไม่เกินเที่ยงคืนตี1เราก็หลับอีก) แต่พอตอนนี้คือเราพยายามจะนอนเพราะมันไม่ไหวรู้สึกว่าทรมานมาก เราหลับตาตั้งแต่2-3ทุ่มจนถึงตี4ตี5ก็ไม่หลับ เราไม่รู้ว่าเราเป็นอะไร คือตั้งแต่2-3ทุ่มที่หลับตานี่คือไม่เล่นโทรศัพท์เลยนะ ปกติเป็นคนติดมาก มันก็ไม่หลับแล้วมันทรมานมาก พอตี5จะเช้าแล้ว เราก็พยายามหลับไม่ก็ไม่หลับพลิกตัวทั้งคืน แต่เราก็เหมือนบังคับตัวเองตลอดว่าต้องหลับแล้วนะ ตี5แล้ว มันก็หลับค่ะแต่เหมือนหลับแค่ตาแต่เหมือนร่างกายไม่หลับ พอตื่นมาสายๆ10โมง 11โมง มันก็เหมือนเรายังไม่ได้นอนเลย เพลียมากๆ บางทีก็ตื่น8โมง แล้วเราก็บังคับตัวเองหลับตาจนถึง11โมงหรือเที่ยงบ้าง เพราะเรากลัวว่านอนไม่พอแล้วจะแย่กว่าเดิม แต่มันก็เหมือนเดิมค่ะ เหมือนไม่ได้นอนเลย ต้องบอกก่อนนะค่ะว่าเราปิดเทอมอยู่เลยตื่นสายได้ แล้วระหว่างวันเราจะหน้ามืดบ่อยมาก (ปกติไม่เคยเป็นเลย) เราต้องพกยาดมตลอด คือเราไม่ได้ทำงานหนักอะไรเลยนะ แค่นั่งอยู่เฉยๆอ่ะ พอจะลุกไปทำงานบ้าน หรือจะไปเข้าห้องน้ำ มันจะหน้ามืดตลอดเลยค่ะไม่รู้ว่าทำไง แล้วก็รู้สึกเบื่ออาหาร ปกติเราชอบกินมาก กินทุกอย่าง กินเวลาเครียด เวลาเครียดจะกินเยอะมากแล้วมันก็จะหายเครียด แต่ตอนนี้เบื่อมาก(แต่เราก็กินอยู่นะคะ แต่รู้สึกว่าลิ้นมันไม่รับรสง่า)แล้วก็เวียนหัวตลอดทั้งวัน แต่ไม่มาก คือไม่ปวดหัวมาก แต่เวียนหัวตลอด เราก็คิดนะว่าเราเป็นภูมิแพ้หรือเปล่า เพราะช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย เดี๋ยวฝนตกเดี๋ยวแดดออกอย่างงี้อะค่ะ ซึ่งเราเป็นภูมิแพ้อยู่แล้ว เพราะเวลาอากาศเปลี่ยนหรือฝนจะตกเราจะปวดหัวมากๆค่ะ แต่เราก็ไม่แน่ใจ บางวันอากาศปกติเราก็เวียนหัวปวดหัว คือเราไม่สามารถทำอะไรได้เลย เบื่อไปหมด ควบคุมตัวเองไม่ได้ เฉื่อยชา ไม่อยากทำอะไร ขี้เกรียจทุกอย่าง แม้กระทั่งสิ่งที่ชอบทำ หงุดหงิดง่าย หงุดหงุดทุกอย่าง เหม่อลอย อยู่นิ่งๆได้นาน แต่ใจไม่อยู่กับตัว คือเราไม่รู้จะพูดความรู้สึกยังไงอ่ะ แต่พอเรามาพิมพ์ก็อธิบายได้บ้าง ปรึกษาเพื่อนบ้าง แต่แชทเอานะคะเพราะเพื่อนไปเรียนพิเศษส่วนเราอยู่บ้าน ไม่มีเงินเรียนค่ะ เราว่าจะติวอยู่บ้านแต่เราก็ไม่ได้ปรึกษามากเท่าไหร่ เพราะเราเข้าใจว่าเพื่อนก็คงเครียดเหมือนเรา เพราะอยู่.6กันแล้ว แต่ก็คือมาเป็นแบบนี้ จนตอนนี้จะเปิดเทอมแล้วเรายังไม่หายเลย ตอนแรกเราก็นึกว่าเราขี้เกรียจแต่อันนี้มันไม่ใช่ขี้เกรียจแบบนั้นคือมันไม่อยากทำอะไรเลย แม้แต่สิ่งที่ชอบ เช่น ดูหนัง ฟังเพลง ว่าจะดูแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ดู ได้แต่นอนเหม่อลอยบนเตียงไปวันๆ ไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไร คือคงมีคนบอกให้เราออกกำลังกาย เราจะบอกว่าเราออกทุกวันค่ะแต่มันก็ไม่หาย แล้วตอนนี้คือแย่มาก เราไม่ได้ออกเลยตั้งแต่เป็นหนักขึ้น คือเราอยากไปออกนะคะสุดท้ายก็ไม่ได้ไป คือปกติเราจะชอบไปวิ่งสวนสาธารณะ แต่อันนี้เหมือนสมองเรามันสั่งว่าไม่ให้ไป เพราะถ้าไปคนเดียวเป็นลมจะทำยังไง เพราะอย่างที่บอกเพื่อนไปเรียนพิเศษหมดค่ะ แต่ก่อนเราไปคนเดียวเราก็ไม่มีปัญหาอะไรนะคะ แต่อย่างที่บอกคือมันรู้สึกกลัวไปหมด กลัวตัวเองเป็นลม กลัวเวลามืดๆแล้วจะมีคนมาทำไม่ดีไม่ร้าย เพราะมันเคยมีค่ะ กลัวคนมอง กังวลทุกอย่าง คือแต่ก่อนเราไม่เป็นไม่กล้าออกไปไหน เลยคิดว่าจะออกกำลังกายที่บ้าน แต่มันก็ไม่เป็นใจค่ะคือเราจะไม่มีแรงออก พยายามหาวิธีกินอะไรมีให้มีแรง มันก็ไม่มีอะค่ะ บางทีก็หน้ามืด เบื่อการออกกำลังกายไปเลย คือปกติชอบมาก ออกทุกวัน คือทุกสิ่งที่ชอบทำมันก็ไมชอบ ห่อเหี่ยวมากเลยค่ะ ท้อแท้เรื่องการเรียนมาก ไม่สามารถคุมสติตัวเองให้อ่านหนังสือได้เลย หายใจขัด (เหมือนหายใจไม่อิ่มอ่ะค่ะ) เราจะบอกว่าเคยได้รับยาคลายเครียดเมื่อ2-3ปีที่แล้ว (มันจะเหมือนยาทำให้เรานอนหลับอ่ะค่ะ) แต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว ไม่แน่ใจว่าเคยเอาทิ้งหรือเปล่า และตอนนั้นจำได้ว่าได้ไปรพ.รัฐประจำอำเภอ แล้วหมอบอกว่าเราเครียด แต่ไม่ต้องคิดมากนะ กินยาตามที่หมอบอกแล้วก็นอนหลับเยอะๆก็หาย ตอนนั้นมันก็หายจริงนะคะ แต่เราจำไม่ได้เลยว่าบอกอาการหมอว่ายังไงถึงได้ยาตัวนั้นมา มันเป็นยาค่อยข้างแรงอ่ะค่ะเราเลยเสริชดูตัวยา และตอนนี้เราไม่รู้จะทำยังไง ปรึกษาใครแล้ว คือเราไม่ได้สามารถอธิบายมันออกมาได้ด้วยการพูด เหมือนเรากลัวการพูดอะ คือห้องนอนเรามันไม่เก็บเสียงเวลาทำอะไรก็ได้ยินหมด คือปกติเราจะร้องเพลงเสียงดังมาก พ่อกับแม่ก็ได้ยินตลอด ก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ตอนนี้เราไม่กล้าทำอะไรเลยที่มันเสียงดัง ได้แต่นอนแน่นิ่งกลัวเค้าได้ยินไม่รู้ทำไม คือพ่อแม่ก็ไม่ว่าอะไรนะ แต่เราก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเรากลัว กลัวได้ยินเราเราทำอะไร ไม่กล้าปิดเพลงฟัง ไม่กล้าร้องเพลง ไม่กล้าอ่านหนังสืออกเสียง คือเรากังวลยังไงไม่รู้อ่ะ เหมือนมีคนแอบฟัง เราไม่ชอบเวลาที่ใครแอบฟัง แต่จริงๆมันก็ไม่มีใครแอบฟังหรอกค่ะ แต่สมองเรามันคิดแบบนี้ คือพยายามเปิดเพลง แล้วอ่านหนังสือมันก็ทำไม่ได้ เหมือนรู้สึกว่ามีคนแอบฟังเหมือนเดิม เราควบคุมสติตัวเองให้อ่านหนังสือไม่ได้ อย่างที่บอก คือเราท้อแท้มาก เราม.6แล้ว คือเราต้องอ่านหนังสือ อีกไม่ถึง3เดือนก็จะเริ่มสอบแล้ว คือแต่ก่อนเราอ่านตลอด อาจจะไม่ไ้ด้อ่านเยอะ อ่านทุกวัน แต่ก็อ่านบ้าง ยิ่งเวลาจะสอบเราก็จะอ่านตลอด คือเราท้อแท้หมดกำลังใจ ในคณะที่เราอยากจะเข้า มันไม่เหมือนเดิมง่า แล้วเราก็ขาดความมั่นใจทุกอย่าง ไม่อยากทำไรเลย ไม่อยากเรียนอะไร ซึ่งมันก็ไม่ได้ เราเลยจะอยากถามเพื่อนที่เคยเป็นเหมือนกันหน่อย เวลาเราควรจะทำยังไงดี เราลองทุกวิถีทางแล้วมันก็ไม่หาย ใครมีประสบการณ์หรือยังไงก็ช่วนบอกกันนะคะ ขอบคุณล่วงหน้ามากค่ะ😂🙏
สงสัยว่าเราเป็นโรคเครียดไม่ก็เป็นโรคซึมเศร้า หรือเปล่า? ทำยังไงจะหาย