เราทำงานมา 4 ปีกว่าละ และเราเป็นคนที่ทุ้มเทให้กับงานมากประดุจว่าเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต เพราะงานคือเงินนั้นเอง
ประเด็นคือ เวลาทำงานเสร็จหัวหน้าจะนิ่งและเงียบไป(ถ้าไม่มีอะไรแก้ไข) แต่ถ้าหากมีอะไรที่ต้องแก้ไข จะบอกให้แก้ที่ละข้อแล้วก็ปริ้นมาส่งจนกว่าจะไม่ให้แก้(ไม่บอกครั้งเดียวให้จบ) เป็นอยู่แบบนี้ พอมีคนลาออกไป งานที่เคยทำต้องเพิ่มขึ้นแต่กลายเป็นว่าเราสนิทกับคนที่ออกทำให้งานนั้นตกมาเป็นของเราไปโดยสิ้นเชิง ส่วนบุคคลที่เหลือก็รอดไป เพราะเหตุผลที่ว่า เราเคยสนิทด้วยต้องรู้งาน พอมีคนมาแทน....เราต้องสอนงานให้พร้อมแบ่งการรับมือกับลูกค้ากันดูแล(หัวหน้าแบ่งลูกค้าให้)....แต่ลูกค้าที่เด็กใหม่มาดูดันมีปัญหาแจ้งมาแทบจะทุกวัน...ส่วนเราก็ต้องดูงานในส่วนที่รับผิดชอบอยู่แล้ว ช่วยเหลือได้แค่บางอย่าง เช่นออกไปคัดแลกเปลี่ยนงานให้ลูกค้า(ยกกล่องบรรจุชิ้นงานหลายๆกิโล)จนเราเป็นลม แต่หัวหน้ากลับมองว่า เราแกล้งทำและสั่งไม่ให้ออกไปข้างนอกอีก....และเมื่อมีการประเมินครึ่งปีแรก หัวหน้าพูดกับเราว่า
1.เราไม่มีการจัดลำดับความสำคัญของงาน(แต่งานเสร็จทันทุกงาน)
2. การเป็นลมของเรา ถ้าหากเราไม่แก้ไข ก็คงต้องหางานใหม่นะ ที่มันเหมาะกับเรา แต่คงไม่ใช่งานนี้ งานจะต้องย้ายแผนกไป ไม่งั้นก็ไปหางานที่อื่นทำซะ (เราได้แต่นึกและอึ้งว่า เราทำอะไรไม่ทัน)
จน ณ ปัจจุบันนี้ เรากลายเป็นคนที่ จะเรียกว่าโดนหัวหน้าดองไว้เผื่อรอเราลาออกก็ว่าได้ เพราะ จะรู้รายละเอียดงานคนสุดท้ายตลอดและรู้แบบได้ยินเค้าพูดกันไปแล้ว แบบนี้ควรจะหางานใหม่ทำหรือไม่?
แบบนี้ควรหางานที่ใหม่ หรือไม่
ประเด็นคือ เวลาทำงานเสร็จหัวหน้าจะนิ่งและเงียบไป(ถ้าไม่มีอะไรแก้ไข) แต่ถ้าหากมีอะไรที่ต้องแก้ไข จะบอกให้แก้ที่ละข้อแล้วก็ปริ้นมาส่งจนกว่าจะไม่ให้แก้(ไม่บอกครั้งเดียวให้จบ) เป็นอยู่แบบนี้ พอมีคนลาออกไป งานที่เคยทำต้องเพิ่มขึ้นแต่กลายเป็นว่าเราสนิทกับคนที่ออกทำให้งานนั้นตกมาเป็นของเราไปโดยสิ้นเชิง ส่วนบุคคลที่เหลือก็รอดไป เพราะเหตุผลที่ว่า เราเคยสนิทด้วยต้องรู้งาน พอมีคนมาแทน....เราต้องสอนงานให้พร้อมแบ่งการรับมือกับลูกค้ากันดูแล(หัวหน้าแบ่งลูกค้าให้)....แต่ลูกค้าที่เด็กใหม่มาดูดันมีปัญหาแจ้งมาแทบจะทุกวัน...ส่วนเราก็ต้องดูงานในส่วนที่รับผิดชอบอยู่แล้ว ช่วยเหลือได้แค่บางอย่าง เช่นออกไปคัดแลกเปลี่ยนงานให้ลูกค้า(ยกกล่องบรรจุชิ้นงานหลายๆกิโล)จนเราเป็นลม แต่หัวหน้ากลับมองว่า เราแกล้งทำและสั่งไม่ให้ออกไปข้างนอกอีก....และเมื่อมีการประเมินครึ่งปีแรก หัวหน้าพูดกับเราว่า
1.เราไม่มีการจัดลำดับความสำคัญของงาน(แต่งานเสร็จทันทุกงาน)
2. การเป็นลมของเรา ถ้าหากเราไม่แก้ไข ก็คงต้องหางานใหม่นะ ที่มันเหมาะกับเรา แต่คงไม่ใช่งานนี้ งานจะต้องย้ายแผนกไป ไม่งั้นก็ไปหางานที่อื่นทำซะ (เราได้แต่นึกและอึ้งว่า เราทำอะไรไม่ทัน)
จน ณ ปัจจุบันนี้ เรากลายเป็นคนที่ จะเรียกว่าโดนหัวหน้าดองไว้เผื่อรอเราลาออกก็ว่าได้ เพราะ จะรู้รายละเอียดงานคนสุดท้ายตลอดและรู้แบบได้ยินเค้าพูดกันไปแล้ว แบบนี้ควรจะหางานใหม่ทำหรือไม่?