ผมไม่แน่ใจว่าคนปกติเขาจะรู้สึกยังไงกับเด็กออทิสติกบ้างครับ

ในแง่มุมความคิดของผมนะผมคิดว่า คนปกติกับเด็กออทิสติกสามารถอยู่ร่วมกันได้โดยการเคารพซึ่งความเป็นคนเช่นเดียวกัน

ผมมีเรื่องจะเล่าให้ฟังครับแต่ก่อนสมัยที่ผมยังเรียนอยู่ประถม (น่าจะซักเกือบ 20 ปี ได้แล้ว ) ผมมีเพื่อนคนนึงที่เป็นออทิสติกครับ ยอมรับว่าตอนนั้น มีการตั้งคำถามในใจนิดหน่อยด้วย การที่เพื่อนผมที่เป็นออทิสติกมักจะมีอารมณ์ไม่คงที่ และมักจะทำลายสิ่งของบ่อยๆเมื่อแพ้ หรือ ไม่ได้ดั่งใจ ผมค่อนข้างที่จะอึดอัดใจในช่วงนั้น เวลาผ่านไปเมื่อโตขึ้น ผมและเพื่อนยังได้เจอกันบ้างในบางครั้ง แต่อะไรๆมันเปลี่ยนไปครับจากที่เรามักจะทะลาะกัน กลายเป็นว่า การได้พูดคุยหรือปรึกษากันนั้น ทำให้ผมสบายใจที่ได้คุยกับเขา มากกว่าที่จะคุยกับคนปกติเสียอีก เพราะ เด็กออทิสติก หรือ คนที่เป็นออทิสติกแต่กำเนิด จะมีจุดเด่นคือเป็น คนที่ไม่สามารถเก็บอารมณ์ได้ มีอะไรก็จะระบายตรงๆ ไม่มีการ เก็บหรือ มกเม็ดในใจ ทั้งยังเป็นผู้ฟังที่ดี ทำให้เราสามารถรู้ถึงปัญหาและความคิดเห็นจากใจของเขาจริง จนตอนนี้นับว่า ผมกับเขาค่อนข้างสนิทกันมากเลยที่เดียว เพราะฉะนั้นสบายใจได้ครับ ผมว่า จริงๆแล้วสังคมเราไม่ได้รู้สึกว่า มีอะไรแตกต่างกันหรอกครับ เพียงแต่เราเข้าใจกันก็พอแล้ว ^^