อนาคตของเรามีเค้า แต่อนาคตของเเค้าไม่มีเราอยู่ด้วย.

หลังจากที่ทุกอย่างจบลงแล้ว ความรักและความผูกพัน
มันมีแค่เราคนเดียวที่อยากรักษาไว้
เกิดจากการที่เค้าพาใครอีกคนเข้ามาแทนที่
มือที่จับกันไม่แน่นพอจึงต้องปล่อยจากกัน
ความทรมานที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน มันทรมานจริงๆ

เรารู้ว่าสักวันเราจะผ่านมันไปได้ และใจเราจะเข้มเเข็งขึ้น
แต่วันนี้และในตอนนี้ แค่จะก้าวเดินทีละก้าวก็เหมือนจะขาดใจ
ลึกๆก็ยังหวัง อยากให้เค้าเห็นใจ และกลับมาแต่ก็รู้ดี
ว่าต่อให้รั้งเค้าไว้ได้ สุดท้ายเค้าก็จะหาทางไปอยู่ดี
ในบางครั้งเหมือนจะทำใจได้ บางครั้งก็เหมือนจะไม่ไหว
วนไปวนมาซ้ำแล้วซ้ำอีก มันเหมือนจะไม่มีจุดสิ้นสุด
เราอยากจะให้มันผ่านไปสักที แต่ก็ยากเหลือเกิน

เรามาตั้งกระทู้เพราะแต่อยากระบายกับผู้คนแปลกหน้า
มากกว่าคนในครอบครัว เรารู้ว่าการทุกข์ใจมันทรมานแค่ไหน
เราไม่อยากให้คนในครอบครัวต้องมาทุกข์ใจไปกับเราด้วย

เคยเป็นกันรึเปล่าคะ แล้วผ่านกันมากได้ยังไงบ้าง
กับความโดดเดี่ยวแบบนี้...
ขอบคุณนะคะที่อ่านจนจบ ขอบคุณมากค่ะ