สวัสดีค่ะ ขอเริ่มด้วยการแนะนำตัวเองก่อนนะคะ
(ลืมบอกเราเป็นผญลักษณะคล้ายผชเลยละกัน5555แต่แบบก็ทำตัวเป็นธรรมชาติที่เราเป็นแฟนก็เป็นผญ)
...เราเป็นคนที่ เวลารักใครแล้ว เราจะรักเขาคนเดียว ถึงจะมีคนเข้ามา เราก็จะไม่คุย ไม่สนใจ ถือเป็นการให้เกียรติกัน แต่เรื่องมีอยู่ว่า...
~เราคบกับแฟนมา2ปีแล้ว แต่สาเหตุที่เลิกกันคือ เขาเหนื่อย ที่ทัศนคติของเราไม่ตรงกัน เขาหมดความหวังในตัวเรา ที่เราทำเขาเสียใจ อ่ะ โอเค ในที่นี้ตัดเรื่องนอกใจไปได้เลย เพราะสิ่งที่เราทำให้เขาเสียใจคือ!! เราไม่พยายามแก้ปัญหาเวลามันเกิดขึ้น เพราะเราแค่ไม่อยากทะเลาะ แล้วเราก็ไม่สนใจความรู้สึกเขา ว่าเขาอยากจะแก้มัน พยายามประครองรักเราให้รอดฝั่ง แล้วเราก็เอาแต่ปัดปัญหามาตลอด อีกเรื่องใหญ่สำคัญคือ เราเป็นคนที่อคติทางความคิด อีโก้ในความคิดตัวเองว่าสิ่งนี้ๆ ที่เราคิดว่ามันดี มันถูกสำหรับเราคือถูก! ซึ่ง กว่าเราจะรู้ตัว เขาก็มาบอกเราว่า เขาเหนื่อย เขาอยากพักเรื่องหัวใจไว้ เพราะเขาเย็นชาไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วรักเราอยู่ไหม แต่ไม่อยากเลิกในตอนแรกเพราะไม่รู้จะเลิกไปเพราะอะไร เราเทคแคร์(ด้านภายนอก)เขาดี แต่ทัศนคติและความรู้สึกภายในเราไม่เคยแคร์เขาเลย โอเค มันแคร์แหละแต่ แค่มันไม่ตรงกับทัศนคติของเขา แต่สุดท้ายเรารู้ว่าเขาคิดมาดีแล้วเลยพูดออกไปว่า
’ขอกลับมาเป็นพี่น้องกันดีกว่า’ ขอพักใจก่อนสักระยะนึง ที่เขาเลือกที่จะไม่คบเราแบบแฟนต่อเพราะ เขาบอกว่า ‘ถ้ามันแย่ลงๆ ไปกว่านี้ เราอาจจะกลับมารักกันไม่ได้อีกเลย ให้มันมีโอกาสที่กลับมารักกันได้ดีกว่า’ เราก็แอบเห็นด้วย จึงยอมเขา ยอมถอยออกมาคนละก้าว แล้วเราก็จึงรู้ตัวเองเลยว่า เราอยากที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อตัวเราเอง และก็เพื่อเขา เพื่ออนาคตที่จะสามารถเยียวยาหัวใจกันและกันได้อีกครั้ง ตอนแรกบอกตรงๆก็ทำใจไม่ได้เพราะเราอยู่ด้วยกันตลอด2ปีที่บ้านหลังเดียวกัน ตอนนี้เราเลยอยากให้spaceเขา เพื่อให้เขาได้คิดไตร่ตรอง ให้ได้พักใจ แต่เราก็เป็นห่วงเขาเสมอ เหนี่ย จะคอยไปแวะเวียนให้เขาเห็นหน้าอยู่เรื่อย สักแป้ปๆ ให้ชื่นใจตัวเราเองก็ยังดี ซื้อของอร่อยๆเข้าไปให้ จัดห้อง ทำความสะอาดให้ตอนเขาไม่อยู่ กลับมาก็จะได้สดชื่นอย่างน้อยห้องสะอาด(เพราะห้องเขารกโคตรๆ) รู้สึกชื่นใจ จัดดอกไม้ไว้ให้ มองไปจะได้รู้สึกสบายใจ ยอมรับนะว่ามันก็แอบหวังบ้างแหละ แต่
ตอนนี้พยายามทำโดยไม่หวังผลตอบแทนใดๆทั้งสิ้น เหมือนก่อนหน้าที่เราจะคบกัน
จนตอนนี้ จากคนที่เคยมีความคิดอคติ อีโก้ในตัวเอง มันเปลี่ยนไปเป็นคนละคน มันอยากทำอะไรเพื่อคนที่เรารัก พร้อมที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง เพื่อเขา เพื่อตัวเองอย่างแท้จริง เราไม่มีความอคติ หรืออีโก้นั้นอีกต่อไป เราพร้อมที่จะเข้าใจเขาเต็มรูปแบบ เรารู้นะ เขายังรู้สึกดีกับเราอยู่แต่บวกกับมันเหนื่อยมันหมดหวังกับเราทำให้เขาก็จะมีกำแพงหนาๆอยู่กับเราตอนนี้ แต่เราสัมผัสได้ถึงความรักที่มันยังมีให้กันอยู่ได้ ถึงแม้กำแพงของเขาจะหนาจะสูงแค่ไหน
ลึกๆแล้วเรายังแอบมีหวังว่าเราจะสามารถกลับมาคบกันแล้วเราเชื่อโคตรว่า
ต้องดีขึ้นมกาๆ เพราะเราได้เรียนรู้ความผิดพลาดครั้งก่อน ตัวเจ้าของกระทู้เองก็พร้อมเปิดใจรับเขาในทุกเรื่องอย่างแท้จริง
เรายังไปหาเขา ไปรับไปส่งเขาอยู่ไม่ทุกวันแต่พยายามไปให้เจอกัน เพราะความห่วงใย ความรักที่ไม่หวังผลตอบแทน เรารักเขามากๆ และเราก็รักครอบครัวเขา เราอยากกลับไปแก้ไขอะไรๆที่เราคิดไม่ได้ รู้นะว่าต้องเผื่อใจไว้ด้วย แต่เราพร้อมที่จะเป็นคนที่อยู่ข้างเขาเสมอ...
‘ไม่มีใครก็ยังมีฉันตรงนี้เสมอ’
มาบอกเล่าประสบการณ์ค่ะ เพื่อนๆคิดว่ายังไงกันบ้างคะ สามารถเล่าประสบการณ์มาแชร์ความรู้สึกกันได้นะคะ อยากรู้ความเห็นของเพื่อนๆพี่ๆน้องๆว่าคิดเห็นยังไงกันบ้าง^^
เลิกกันเพราะทัศนคติที่ไม่ตรงกันแต่ยังมีความรักให้กันอยู่ มาแชร์ความคิดเห็นและประสบการณ์กันค่ะ
(ลืมบอกเราเป็นผญลักษณะคล้ายผชเลยละกัน5555แต่แบบก็ทำตัวเป็นธรรมชาติที่เราเป็นแฟนก็เป็นผญ)
...เราเป็นคนที่ เวลารักใครแล้ว เราจะรักเขาคนเดียว ถึงจะมีคนเข้ามา เราก็จะไม่คุย ไม่สนใจ ถือเป็นการให้เกียรติกัน แต่เรื่องมีอยู่ว่า...
~เราคบกับแฟนมา2ปีแล้ว แต่สาเหตุที่เลิกกันคือ เขาเหนื่อย ที่ทัศนคติของเราไม่ตรงกัน เขาหมดความหวังในตัวเรา ที่เราทำเขาเสียใจ อ่ะ โอเค ในที่นี้ตัดเรื่องนอกใจไปได้เลย เพราะสิ่งที่เราทำให้เขาเสียใจคือ!! เราไม่พยายามแก้ปัญหาเวลามันเกิดขึ้น เพราะเราแค่ไม่อยากทะเลาะ แล้วเราก็ไม่สนใจความรู้สึกเขา ว่าเขาอยากจะแก้มัน พยายามประครองรักเราให้รอดฝั่ง แล้วเราก็เอาแต่ปัดปัญหามาตลอด อีกเรื่องใหญ่สำคัญคือ เราเป็นคนที่อคติทางความคิด อีโก้ในความคิดตัวเองว่าสิ่งนี้ๆ ที่เราคิดว่ามันดี มันถูกสำหรับเราคือถูก! ซึ่ง กว่าเราจะรู้ตัว เขาก็มาบอกเราว่า เขาเหนื่อย เขาอยากพักเรื่องหัวใจไว้ เพราะเขาเย็นชาไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วรักเราอยู่ไหม แต่ไม่อยากเลิกในตอนแรกเพราะไม่รู้จะเลิกไปเพราะอะไร เราเทคแคร์(ด้านภายนอก)เขาดี แต่ทัศนคติและความรู้สึกภายในเราไม่เคยแคร์เขาเลย โอเค มันแคร์แหละแต่ แค่มันไม่ตรงกับทัศนคติของเขา แต่สุดท้ายเรารู้ว่าเขาคิดมาดีแล้วเลยพูดออกไปว่า
’ขอกลับมาเป็นพี่น้องกันดีกว่า’ ขอพักใจก่อนสักระยะนึง ที่เขาเลือกที่จะไม่คบเราแบบแฟนต่อเพราะ เขาบอกว่า ‘ถ้ามันแย่ลงๆ ไปกว่านี้ เราอาจจะกลับมารักกันไม่ได้อีกเลย ให้มันมีโอกาสที่กลับมารักกันได้ดีกว่า’ เราก็แอบเห็นด้วย จึงยอมเขา ยอมถอยออกมาคนละก้าว แล้วเราก็จึงรู้ตัวเองเลยว่า เราอยากที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อตัวเราเอง และก็เพื่อเขา เพื่ออนาคตที่จะสามารถเยียวยาหัวใจกันและกันได้อีกครั้ง ตอนแรกบอกตรงๆก็ทำใจไม่ได้เพราะเราอยู่ด้วยกันตลอด2ปีที่บ้านหลังเดียวกัน ตอนนี้เราเลยอยากให้spaceเขา เพื่อให้เขาได้คิดไตร่ตรอง ให้ได้พักใจ แต่เราก็เป็นห่วงเขาเสมอ เหนี่ย จะคอยไปแวะเวียนให้เขาเห็นหน้าอยู่เรื่อย สักแป้ปๆ ให้ชื่นใจตัวเราเองก็ยังดี ซื้อของอร่อยๆเข้าไปให้ จัดห้อง ทำความสะอาดให้ตอนเขาไม่อยู่ กลับมาก็จะได้สดชื่นอย่างน้อยห้องสะอาด(เพราะห้องเขารกโคตรๆ) รู้สึกชื่นใจ จัดดอกไม้ไว้ให้ มองไปจะได้รู้สึกสบายใจ ยอมรับนะว่ามันก็แอบหวังบ้างแหละ แต่
ตอนนี้พยายามทำโดยไม่หวังผลตอบแทนใดๆทั้งสิ้น เหมือนก่อนหน้าที่เราจะคบกัน
จนตอนนี้ จากคนที่เคยมีความคิดอคติ อีโก้ในตัวเอง มันเปลี่ยนไปเป็นคนละคน มันอยากทำอะไรเพื่อคนที่เรารัก พร้อมที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง เพื่อเขา เพื่อตัวเองอย่างแท้จริง เราไม่มีความอคติ หรืออีโก้นั้นอีกต่อไป เราพร้อมที่จะเข้าใจเขาเต็มรูปแบบ เรารู้นะ เขายังรู้สึกดีกับเราอยู่แต่บวกกับมันเหนื่อยมันหมดหวังกับเราทำให้เขาก็จะมีกำแพงหนาๆอยู่กับเราตอนนี้ แต่เราสัมผัสได้ถึงความรักที่มันยังมีให้กันอยู่ได้ ถึงแม้กำแพงของเขาจะหนาจะสูงแค่ไหน
ลึกๆแล้วเรายังแอบมีหวังว่าเราจะสามารถกลับมาคบกันแล้วเราเชื่อโคตรว่า
เรายังไปหาเขา ไปรับไปส่งเขาอยู่ไม่ทุกวันแต่พยายามไปให้เจอกัน เพราะความห่วงใย ความรักที่ไม่หวังผลตอบแทน เรารักเขามากๆ และเราก็รักครอบครัวเขา เราอยากกลับไปแก้ไขอะไรๆที่เราคิดไม่ได้ รู้นะว่าต้องเผื่อใจไว้ด้วย แต่เราพร้อมที่จะเป็นคนที่อยู่ข้างเขาเสมอ...
‘ไม่มีใครก็ยังมีฉันตรงนี้เสมอ’
มาบอกเล่าประสบการณ์ค่ะ เพื่อนๆคิดว่ายังไงกันบ้างคะ สามารถเล่าประสบการณ์มาแชร์ความรู้สึกกันได้นะคะ อยากรู้ความเห็นของเพื่อนๆพี่ๆน้องๆว่าคิดเห็นยังไงกันบ้าง^^