สวัสดี เรามีเรื่องทุกข์ใจ แฟนเราเป็นคนติดแม่มาก ไม่ได้หมายความว่าอยู่กับแม่ตลอดเวลา แต่ติดแบบว่าแม่พูดอะไรก็เชื่อหมด บางเรื่องที่เราคิดว่าเค้าควรตัดสินใจเอง เค้าก็จะหันไปพึ่งแม่ตลอด จนบางทีเวลาเราอยู่กับเค้าแล้วมีเรื่องให้ต้องตัดสินใจอะไร เค้ามักจะตัดสินใจอะไรไม่ค่อยได้ ให้เราเป็นคนคิดตลอดเหมือนเราเป็นตัวแทนแม่เค้าอ่ะ
เราคบกับแฟนมา 2 ปี จะเข้าปีที่ 3 แล้ว พ่อแม่แฟนยังไม่รู้ว่าเราคบกัน ต้องบอกก่อนว่าแม่แฟนไม่สบายค่ะ ป่วยมานานเพราะเครียด ต้องใส่หมอนรองที่คอตลอดเอาออกแล้วหน้าจะสั่นแล้วก็ปวด ต้องหาหมออยู่เป็นประจำ เวลาแม่แฟนไปไหนเค้าจะตามไปดูแลตลอด ไม่ค่อยพูดถึงพ่อเท่าไร อาจจะเป็นเพราะลูกชายกับพ่อจะไม่ค่อยคุยกัน
สิ่งที่เราอึดอัดก็คือเรารู้สึกเหมือนเป็นชู้เค้า ต้องคอยหลบพ่อแม่ไม่ให้รู้ทั้งที่เราไม่ได้ทำอะไรผิดเลย แฟนเราอยู่ปีสาม ส่วนเราพึ่งจบ เค้าบอกว่าแม่อยากให้เรียนจบ มีงานทำแล้วค่อยมีแฟน แล้วเค้าก็บอกว่าถ้าแม่รู้เราต้องเลิกกัน ซึ่งเราคิดว่ามันไม่มีเหตุผล ที่เค้าจะกลัวอะไรแบบนี้ ปกติเค้าเป็นคนเครียดอยู่แล้ว มีวันนึงที่พ่อเค้าโทรมาตอนที่เรากำลังไปเที่ยวกัน แต่แล้วเค้าก็ประสาทแตกเพราะคิดว่าพ่อจะจับได้ว่ามีแฟน เราก็พยายามบอกเค้าว่าลองรับสายดูก่อนไหมว่ามีอะไรหรือเปล่า เค้าก็เครียดๆ บอกต้องกลับแล้วๆ เป็นแบบนี้อยู่หลายครั้ง เรารู้สึกน้อยใจมาก แล้วก็คิดว่าทำไมเค้าไม่กล้าๆ หน่อย เพราะถ้าเป็นแบบนี้ตลอดเราก็ไม่ไหว ทนมาจนจะ 3 ปี เราก็พยายามอยู่กับเค้าด้วยดีมาตลอด ปกติเราใช้ชีวิตแบบชอบออกไปข้างนอก ไม่ชอบติดแหงกอยู่ในห้อง แต่ชีวิตเค้าทุกอย่างคือขึ้นอยู่กับแม่ ถ้าแม่เค้ามีท่าทีสงสัยเค้าก็จะไม่ยอมออกจากบ้านเลย แต่กับพ่อเค้าเคยเห็นเรานั่งดูกีฬาด้วยกันครั้งนึง ตอนที่แฟนรู้ว่าพ่อมา เค้าบอกให้เราไปรอที่รถ เพราะพ่อจะเข้ามาหาแต่เราไม่ยอมไป เค้าก็ประสาทเสียแล้วบอกให้นั่งห่างๆ กับเค้า เราเสียใจมาก แต่เราก็ไม่ยอม เค้าก็ขยับห่างเราออกไปให้เหมือนว่าไม่ได้มาด้วยกัน จนพ่อเค้ามาหาเค้าก็วิ่งลงจากแสตนด์ข้างสนามไปหาพ่อที่ยืนอยู่หลังแสตนด์ที่เราสองคนนั่งอยู่ เรามองไปที่เค้าที่กำลังคุยกับพ่อ พ่อเค้าก็มองมาที่เราแล้วก็คุยกับลูกชาย จนเมื่อพ่อแฟนกลับไปเราเลยถามว่าคุยอะไรกันบ้าง เค้าบอกว่าพ่อถามว่ามากับใคร เค้าตอบว่ามาคนเดียว พ่อแฟนบอกว่า พ่อจะบอกแม่ว่าไม่เห็นลูกละกัน ซึ่งเราก็เข้าใจว่าพ่อเค้ารู้แล้วหรือเปล่า ถ้าเป็นแบบนี้ก็คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม แต่แฟนเรากลับคิดว่าพ่อไม่รู้ความจริงที่มากันแฟนทั้งที่พ่อก็บอกแบบนั้นแล้ว
ในวันนี้เราทะเลาะกันเรื่องเดิมๆ เราอยากออกไปข้างนอก แต่เค้าบอกว่าออกไม่ได้ เราก็คิดว่าคงเพราะแม่อีกแล้วสินะ เค้าไม่ยอมออกมาเพราะกลัวแม่สงสัย ทั้งที่เค้ายังไม่ได้ลองบอกแม่เลย เราคิดว่าเค้าก็โตแล้วถ้าอยากไปไหน จะไปไม่ได้เลยหรอ ถ้าเค้าอยากออกมาเจอเราจริงๆ ยังไงเค้าก็ต้องหาทางออกมาจนได้ จนเราสองคนได้ข้อสรุปว่า ให้เรารอเค้าก่อนตอนนี้ยังให้แม่รู้ไม่ได้จริงๆ เค้าบอกถ้ารู้เราก็ต้องเลิกกัน ไม่ได้เรียนต่อ เราก็งงว่าทำไมถึงเอาแต่คิดว่าถ้ารู้จะต้องเลิกตลอด อะไรของเค้า เราเลยบอกว่า ถ้าคราวหน้าเจอพ่อแม่เค้า เราจะเข้าไปไหว้ จะได้รู้กันไปเลยว่าจะเลิกหรือไม่เลิก
เรารู้สึกว่าเค้าไม่ได้ทำให้เรามั่นใจอะไรเลย แต่เราเชื่อเลยว่าถ้าแม่เค้าบอกให้เลิกกับเรา เค้าจะทำจริงๆ โดยเค้าให้เหตุผลเราว่า แม่เป็นคนส่งเค้าเรียนมานะ ตอนนั้นเราก็น้ำตาไหล คิดว่าเค้าจะพยายามให้เราได้อยู่กับเค้า แต่เค้ากลับจะทำตามโดยไม่หือไม่อืออะไรเลย เราน้อยใจที่เราเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเค้ามาตลอดเลยใช่ไหม เราก็ผ่านอะไรหลายๆ อย่างด้วยกันมา แต่เรารู้สึกว่าเราไม่เคยสำคัญกับเค้าเลย
สุดท้ายนี้ เค้าบอกให้เรารอเค้าจนกว่าเค้าจะพร้อม หรือจะเลิกกับเค้าถ้ารอไม่ได้ เราควรจะทำยังไงดี...
ปล. เรื่องราวนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งจากร้อยส่วน และขอบคุณกับคำแนะนำทุกๆ คำล่วงหน้านะคะ และจะรับฟังทุกๆ คำติชม ค่ะ
ถ้าแม่ให้เลิกก็ต้องเลิก เรายังจะรอเค้าหรือไม่รอดี
เราคบกับแฟนมา 2 ปี จะเข้าปีที่ 3 แล้ว พ่อแม่แฟนยังไม่รู้ว่าเราคบกัน ต้องบอกก่อนว่าแม่แฟนไม่สบายค่ะ ป่วยมานานเพราะเครียด ต้องใส่หมอนรองที่คอตลอดเอาออกแล้วหน้าจะสั่นแล้วก็ปวด ต้องหาหมออยู่เป็นประจำ เวลาแม่แฟนไปไหนเค้าจะตามไปดูแลตลอด ไม่ค่อยพูดถึงพ่อเท่าไร อาจจะเป็นเพราะลูกชายกับพ่อจะไม่ค่อยคุยกัน
สิ่งที่เราอึดอัดก็คือเรารู้สึกเหมือนเป็นชู้เค้า ต้องคอยหลบพ่อแม่ไม่ให้รู้ทั้งที่เราไม่ได้ทำอะไรผิดเลย แฟนเราอยู่ปีสาม ส่วนเราพึ่งจบ เค้าบอกว่าแม่อยากให้เรียนจบ มีงานทำแล้วค่อยมีแฟน แล้วเค้าก็บอกว่าถ้าแม่รู้เราต้องเลิกกัน ซึ่งเราคิดว่ามันไม่มีเหตุผล ที่เค้าจะกลัวอะไรแบบนี้ ปกติเค้าเป็นคนเครียดอยู่แล้ว มีวันนึงที่พ่อเค้าโทรมาตอนที่เรากำลังไปเที่ยวกัน แต่แล้วเค้าก็ประสาทแตกเพราะคิดว่าพ่อจะจับได้ว่ามีแฟน เราก็พยายามบอกเค้าว่าลองรับสายดูก่อนไหมว่ามีอะไรหรือเปล่า เค้าก็เครียดๆ บอกต้องกลับแล้วๆ เป็นแบบนี้อยู่หลายครั้ง เรารู้สึกน้อยใจมาก แล้วก็คิดว่าทำไมเค้าไม่กล้าๆ หน่อย เพราะถ้าเป็นแบบนี้ตลอดเราก็ไม่ไหว ทนมาจนจะ 3 ปี เราก็พยายามอยู่กับเค้าด้วยดีมาตลอด ปกติเราใช้ชีวิตแบบชอบออกไปข้างนอก ไม่ชอบติดแหงกอยู่ในห้อง แต่ชีวิตเค้าทุกอย่างคือขึ้นอยู่กับแม่ ถ้าแม่เค้ามีท่าทีสงสัยเค้าก็จะไม่ยอมออกจากบ้านเลย แต่กับพ่อเค้าเคยเห็นเรานั่งดูกีฬาด้วยกันครั้งนึง ตอนที่แฟนรู้ว่าพ่อมา เค้าบอกให้เราไปรอที่รถ เพราะพ่อจะเข้ามาหาแต่เราไม่ยอมไป เค้าก็ประสาทเสียแล้วบอกให้นั่งห่างๆ กับเค้า เราเสียใจมาก แต่เราก็ไม่ยอม เค้าก็ขยับห่างเราออกไปให้เหมือนว่าไม่ได้มาด้วยกัน จนพ่อเค้ามาหาเค้าก็วิ่งลงจากแสตนด์ข้างสนามไปหาพ่อที่ยืนอยู่หลังแสตนด์ที่เราสองคนนั่งอยู่ เรามองไปที่เค้าที่กำลังคุยกับพ่อ พ่อเค้าก็มองมาที่เราแล้วก็คุยกับลูกชาย จนเมื่อพ่อแฟนกลับไปเราเลยถามว่าคุยอะไรกันบ้าง เค้าบอกว่าพ่อถามว่ามากับใคร เค้าตอบว่ามาคนเดียว พ่อแฟนบอกว่า พ่อจะบอกแม่ว่าไม่เห็นลูกละกัน ซึ่งเราก็เข้าใจว่าพ่อเค้ารู้แล้วหรือเปล่า ถ้าเป็นแบบนี้ก็คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม แต่แฟนเรากลับคิดว่าพ่อไม่รู้ความจริงที่มากันแฟนทั้งที่พ่อก็บอกแบบนั้นแล้ว
ในวันนี้เราทะเลาะกันเรื่องเดิมๆ เราอยากออกไปข้างนอก แต่เค้าบอกว่าออกไม่ได้ เราก็คิดว่าคงเพราะแม่อีกแล้วสินะ เค้าไม่ยอมออกมาเพราะกลัวแม่สงสัย ทั้งที่เค้ายังไม่ได้ลองบอกแม่เลย เราคิดว่าเค้าก็โตแล้วถ้าอยากไปไหน จะไปไม่ได้เลยหรอ ถ้าเค้าอยากออกมาเจอเราจริงๆ ยังไงเค้าก็ต้องหาทางออกมาจนได้ จนเราสองคนได้ข้อสรุปว่า ให้เรารอเค้าก่อนตอนนี้ยังให้แม่รู้ไม่ได้จริงๆ เค้าบอกถ้ารู้เราก็ต้องเลิกกัน ไม่ได้เรียนต่อ เราก็งงว่าทำไมถึงเอาแต่คิดว่าถ้ารู้จะต้องเลิกตลอด อะไรของเค้า เราเลยบอกว่า ถ้าคราวหน้าเจอพ่อแม่เค้า เราจะเข้าไปไหว้ จะได้รู้กันไปเลยว่าจะเลิกหรือไม่เลิก
เรารู้สึกว่าเค้าไม่ได้ทำให้เรามั่นใจอะไรเลย แต่เราเชื่อเลยว่าถ้าแม่เค้าบอกให้เลิกกับเรา เค้าจะทำจริงๆ โดยเค้าให้เหตุผลเราว่า แม่เป็นคนส่งเค้าเรียนมานะ ตอนนั้นเราก็น้ำตาไหล คิดว่าเค้าจะพยายามให้เราได้อยู่กับเค้า แต่เค้ากลับจะทำตามโดยไม่หือไม่อืออะไรเลย เราน้อยใจที่เราเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเค้ามาตลอดเลยใช่ไหม เราก็ผ่านอะไรหลายๆ อย่างด้วยกันมา แต่เรารู้สึกว่าเราไม่เคยสำคัญกับเค้าเลย
สุดท้ายนี้ เค้าบอกให้เรารอเค้าจนกว่าเค้าจะพร้อม หรือจะเลิกกับเค้าถ้ารอไม่ได้ เราควรจะทำยังไงดี...
ปล. เรื่องราวนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งจากร้อยส่วน และขอบคุณกับคำแนะนำทุกๆ คำล่วงหน้านะคะ และจะรับฟังทุกๆ คำติชม ค่ะ