มันเป็นเรื่องที่หนักหนาเอาการเลยน่ะค่ะ ที่ต้องมาเจอปัญหารบกวนสุขภาพจิตขนาดนี้ ดิฉันมาอยู่บ้านหลังนี้อยู่ก็ประมาณ 5 ปีแล้วลักษณะบ้านก็เป็นบ้านทาวน์เฮ้าท์ซึ่งมีดิฉันและแฟน หลานตัวเล็กอายุขวบเศษและคุณแม่อาศัยอยู่ ในช่วงเวลากลางวัน ดิฉันและแฟนก็จะออกไปทำงานกลับบ้านอีกครั้งก็เย็นค่ำ ส่วนคุณแม่และหลานชายก็จะอยู่ที่บ้านตลอดเวลา ส่วนเพื่อนบ้านที่ดิฉันกำลังจะกล่าวถึงคนนี้ เขาอาศัยอยู่เพียงคนบ้านหลังใกล้ๆกับทางดิฉันนี่ล่ะค่ะ ก่อนหน้านี้เป็นคนๆนี้เขาอัธยาศัยดี ทักทายเพื่อนรอบข้างเป็นปกติ แต่ถ้าสังเกตุดูก็จะมีอาการคลุ้มคลั่งเป็นบางครั้งนานๆที โดยอาการคลุ้มคลั่งที่เกิดขึ้นก็มักจะไม่มีเหตุจูงใจอะไร แต่พอมาพักหลังๆนี้เขามีอาการที่ค่อนข้างน่ากลัว คลุ้มคลั่งทำลายข้าวของ ของเขาเอง หนักขึ้นทุกวัน บางทีก็โยนของออกมานอกบ้านแตกกระจุยกระจายไปทั่ว ถึงแม้จะเป็นการทำลายข้าวของๆตัวเขาเอง แต่เสียงดังที่ออกมาทำให้คนที่พบเจอและอยู่ใกล้เคียงเกิดความหวั่นกลัวในความไม่ปลอดภัย คุณแม่ของดิฉันถึงขั้นไม่กล้าออกไปไหนต้องเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านติดกุญแจแน่นหนา กลายเป็นคนจิตตก เพราะมัวแต่กลัวเพื่อนบ้านคนนี้ ใจดิฉันก็อยากจะย้ายออกจากบ้านไปเลย แต่มันก้ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย มานั่งคิดดูอีกทีมันต้องวิธีแก้ไขเรื่องนี้ได้ดีกว่าการย้ายออกไปสิ่ แล้วดิฉันจะมีวิธีรับมือกับเรื่องนี้ยังไงดีค่ะ ปล.ทุกวันนี้สงสารคุณแม่ที่สุดเลยค่ะที่ต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้.
จะรับมือกับเพื่อนบ้านที่ดูลักษณะเหมือนคนสติไม่ดี ชอบคลุ้มคลั่ง ทำลายข้าวของ เสียงดังโหวกเหวก ยังไงดี