๚ กีทิเสน ทสฺสเนน กึสณฺฐิเตน.
“ด้วยการสำคัญอย่างไร และการเห็นคล้ายกันอย่างไร”
อ้าง. อรรถกถา ปุราเภทสุตตนิเทศ ๑๐. มมร 66/68.
ตอบ เปรียบเทียบอ้าง นิเทศ ๑๐ (สมมุติ)
“เท่าที่จะกระทำให้แก่โลก และสังคม ซึ่งวิชาความรู้ ในของส่วนกลาง เรานี่ พึงวนอยู่ ในทะเลรัตนะ คือ “ไตรปิฎกรัตนะ” เท่านั้น, ทั้งหมด จักรวาล นี่เรา ถือสมมุติว่า เป็นแต่โรงพิมพ์ของปราชญ์ พระนิตยปัจเจกพุทธะ ชีวิตวิเศษ, ในนั้น เรากระทำการงานอยู่ เราไม่ทำแบบจำพวก stipulate หลาย ๆ วิธี หลายบัญชี เพื่อการ บูดบิด พูดผิด พูดกลับ เสียดอารมณ์ แกล้งพูดเสีย พูดเล่น อยู่กับใคร โดยผิดวาระและมารยาทของการพูดดี ด้วยทั้งสิ้น เราพอแค่ถี่ถ้วนในการส่งข้อมูลสำคัญ ออกให้ทั่ว ๆ ไว้เท่านั้นก็พอ เพื่อแก้กัน ความประมาทที่ไม่ปรับปรุง มาปรับปรุง, เรามุ่ง เราตั้งใจตน ในสากลจักรวิธี แก่สรรพเญยยะวิชา อันใดจะที่มีสิ่งเคลือบคลุม เศร้าหมอง ผิดแปลก มาใกล้ จะไม่ให้มี โดยไม่รู้และไม่ตรวจสอบ ซึ่งตามแต่กระทำได้ เราจะกระทำตามที่ทำได้ ด้วยจะให้ได้ไตรรัตนะปิฎกที่เราจะเห็นพระธรรมะลิขิต อยู่เอง ทุก ๆ เหตุผล ในที่ออกไปทั่ว จะได้มีแต่ทางบริสุทธิ์ บริบูรณ์ เท่าที่พอจะแสดงการปรับปรุง ตรวจสอบ และหาทางแก้ไขไว้ให้, ข้อความนั้น จะได้ ไม่ต้องถึงที่ ที่ต้องผิด,
เมื่อ การกระทำ เป็นความดี ที่ให้ต้องซึ้งใจแบบนั้น จบแล้ว เราก็เห็นด้วย.”
เทียบ กลบท “สมประดี สาส์น สมประดี”
สมประดี มีสิ่งผิด ไฉนได้
สาส์นสิ่งร้าย มาให้ เป็นเหมือนผี
สมประกอบ จึงขอตอบ สร้างวาที
สำหรับที่ ไม่ต้องทุกข์ ทุกประการ
ใครเขาคร้าน อ่านตรวจ แก่คำผิด
เราถึงคิด ไม่คบผิด ตรงผลาญ
ใช้ข้าวน้ำ อาหาร ประการปราณ
รักษาการ เขียนแต่จริง สิ่งบรรจง
กลอน: จากหนังสือเรื่อง .................................
“ด้วยการสำคัญอย่างไร และการเห็นคล้ายกันอย่างไร”
“ด้วยการสำคัญอย่างไร และการเห็นคล้ายกันอย่างไร”
อ้าง. อรรถกถา ปุราเภทสุตตนิเทศ ๑๐. มมร 66/68.
ตอบ เปรียบเทียบอ้าง นิเทศ ๑๐ (สมมุติ)
“เท่าที่จะกระทำให้แก่โลก และสังคม ซึ่งวิชาความรู้ ในของส่วนกลาง เรานี่ พึงวนอยู่ ในทะเลรัตนะ คือ “ไตรปิฎกรัตนะ” เท่านั้น, ทั้งหมด จักรวาล นี่เรา ถือสมมุติว่า เป็นแต่โรงพิมพ์ของปราชญ์ พระนิตยปัจเจกพุทธะ ชีวิตวิเศษ, ในนั้น เรากระทำการงานอยู่ เราไม่ทำแบบจำพวก stipulate หลาย ๆ วิธี หลายบัญชี เพื่อการ บูดบิด พูดผิด พูดกลับ เสียดอารมณ์ แกล้งพูดเสีย พูดเล่น อยู่กับใคร โดยผิดวาระและมารยาทของการพูดดี ด้วยทั้งสิ้น เราพอแค่ถี่ถ้วนในการส่งข้อมูลสำคัญ ออกให้ทั่ว ๆ ไว้เท่านั้นก็พอ เพื่อแก้กัน ความประมาทที่ไม่ปรับปรุง มาปรับปรุง, เรามุ่ง เราตั้งใจตน ในสากลจักรวิธี แก่สรรพเญยยะวิชา อันใดจะที่มีสิ่งเคลือบคลุม เศร้าหมอง ผิดแปลก มาใกล้ จะไม่ให้มี โดยไม่รู้และไม่ตรวจสอบ ซึ่งตามแต่กระทำได้ เราจะกระทำตามที่ทำได้ ด้วยจะให้ได้ไตรรัตนะปิฎกที่เราจะเห็นพระธรรมะลิขิต อยู่เอง ทุก ๆ เหตุผล ในที่ออกไปทั่ว จะได้มีแต่ทางบริสุทธิ์ บริบูรณ์ เท่าที่พอจะแสดงการปรับปรุง ตรวจสอบ และหาทางแก้ไขไว้ให้, ข้อความนั้น จะได้ ไม่ต้องถึงที่ ที่ต้องผิด,
เมื่อ การกระทำ เป็นความดี ที่ให้ต้องซึ้งใจแบบนั้น จบแล้ว เราก็เห็นด้วย.”
เทียบ กลบท “สมประดี สาส์น สมประดี”
สมประดี มีสิ่งผิด ไฉนได้
สาส์นสิ่งร้าย มาให้ เป็นเหมือนผี
สมประกอบ จึงขอตอบ สร้างวาที
สำหรับที่ ไม่ต้องทุกข์ ทุกประการ
ใครเขาคร้าน อ่านตรวจ แก่คำผิด
เราถึงคิด ไม่คบผิด ตรงผลาญ
ใช้ข้าวน้ำ อาหาร ประการปราณ
รักษาการ เขียนแต่จริง สิ่งบรรจง
กลอน: จากหนังสือเรื่อง .................................