ทำไม่ชีวิตนี้ถึงจนจัง

ตั้งแต่จำความได้พ่อแม่หาเงินมาตลอดจนลูกมีครอบครัวไม่นาน
พ่อก้อหยุดทำงานเพราะหูไม่ได้ยินมารับจ้างแถวบ้านก้อได้กินไปวันๆแต่แม่เราหาเงินแบบเก็บได้แต่ตอนเรียน ม.ปลาย แม่เราไม่ได้ส่งเรียนแล้วนะเพราะเรามายุบ้านแฟนแม่แฟน
เป็นคนส่งเรียนจนจบ ม.6 เพราะพ่อเราตัดหางเข้าวัดอย่าเดียว
พูดด้วยเรื่องเรียนตอนเราจบ ม.3 พ่อว่าจะไม่ให้เราเรียนต่อ
บอกให้เรามาหาทำงานหาเงินแต่เราอยากเรียนให้จบหลักสูตร
ไม่อีกวันเราเลยไปสมัครเรียนที่หนึ่งสอบไม่ติดเลยๆไป
เรียนโรงเรียนแห่งเพราะป้าที่เลี้ยงเรามาอย่าให้เราเรียนจบสูงๆ
แต่เราไม่เอาไหนเลยจบ ม.6 แต่อีก 2 ปีต่อมาเราเลยเรียนต่อ
ปวส หาเงินเรียนเองมาตลอดเราคิดว่าพ่อเราไม่เหมือนคนอื่น
ต่อให้เราไม่มีแฟนหรือไม่มีผัวพ่อเราก้อไม่ส่งยุดีถึงจะตั้งใจเรียนแค่ไหนก้อไปต่อสูงกลัวนี้ไม่ได้ตั้งแต่เรียนมาพ่อแม่แท้ๆๆ
ไม่เคยไปโรงเรียนเราด้วยซ่ำวันประชุมผู้ปกรองก้อมีแต่ลุงกับป้าพี่สาวไปแทนลุงป้านี้เราเรียกว่าพ่อกับแม่เพราะเลี้ยงเราตั้งแต่
เล็กจนโตเราขอเท่าไรแก่ให้ได้หมด
พ่อเราแท้ๆมีแต่จะให้เราหาเงินอย่าเดี๋ยวแม้แต่เงินจะกินข้าวเรายังไม่พอกินเลย
มีแต่แม่เรานั้นละเขาใจเราสุดๆๆแล้ว
เรารู้ว่าพ่อแม่เหนื่อยกว่าตั้งแต่จำความได้เรารับจ้างมาตั้งแต่ ป.3
ขายขนมบ้างชิ้นละ 5$  ในอีขามกระขายถุงละ 1$
ชีวิตเราผ่านมาเยอะกว่าจะถึงจุดนี้ลำบากมากๆๆ
บางทีนั่งร้องให้คนเดียวเคยคิดสั่นด้วยแต่ทุกวันนี้ความคิดที่
จะทำรายตัวไม่อีกแล้ว #สู่ต่อไปคนจน 2018