สวัสดีครับ ผมมีประสบการณ์ดีๆมาเล่าให้เพื่อนๆฟังครับ และผมอยากตามหาผู้หญิงคนหนึ่งที่ช่วยผมไว้ด้วยครับ ถ้าไม่ได้เธอผมคงเกือบตายไปแล้ว..
ขอเกริ่นก่อนนะครับ.. อันตัวผมนั้นเป็นคนกทม.ครับ แต่วันนั้นมาเล่นบ้านญาติที่ขอนแก่น..ตัวผมขับบิ๊กไบค์คนเดียวครับ ของผมเป็น Z1000
ไม่มีเป็นกลุ่มอะไรกับเขามากนักหรอก ออกทริปหรืออะไรผมก็ขับคนเดียวชิลด์ๆไปครับ..
เข้าเรื่องนะครับ..
วันนั้นเป็นวันที่ผมไปออกทริปที่อุดรครับ เพราะอุดรเป็นภูเขาสูงผมกะว่าจะไปขี่รถเที่ยวซักหน่อย ตอนแรกก็ไม่มีเป้าหมายครับ..ขี่จากขอนแก่นไปทางหนองแสงกะว่าจะขึ้นเขาไปภูฝอยลมที่ที่เด่นๆซักหน่อยในอุดรแล้วไป อ.เมือง ต่อ.. ขอเล่าก่อนว่าทางไปภูฝอยลมนั้นชันมาก..เพราะเป็นภูเขาค่อนข้างสูงครับ ใครเป็นเจ้าถิ่นแถวนี้จะรู้ดี แต่ยังดีครับที่ถนนสวยมาก เรียบๆ และก่อนถึงภูฝอยลมก็จะมีน้ำตกก่อน
ผมขี่ไปเรื่อยๆครับประมาณเที่ยงกว่าๆ เลยน้ำตกไปซัก 500 เมตรมั้งครับ มีรถกระบะคันหนึ่งสวนมาจากข้างบน รู้สึกตอนนั้นจะทางเลี้ยวด้วย
เขาเข้ามาเบียดรถผมจนล้มกลิ้งไม่เป็นท่า
ผมล้มไปครับ รถผมกลิ้งไปจนเกือบตกเขาเลยครับ ส่วนผมก็กลิ้งเข้าข้างทางครับ ในตอนนั้นคือไม่มีรถผ่านมาเลยครับ เงียบมาก มีแต่ป่ากับทางชันๆครับ
ผมใส่หมวกกันน็อค เสื้อหนังและถุงมือเลยคิดว่าไม่เป็นไรมากครับ อาจจะแค่ขาถลอกนิดๆ..
ผมคิดว่าจะรีบลุกไปเอารถ ในใจก็กลัวว่าจะมีรถข้างหลังตามมาเหยียบเอาหรือรถสวนลงมาเหยียบเอา
แต่ผมลุกไม่ขึ้นครับ คือ..ลุกแล้วมันแสบมาก.. ผมนั่งกุมขาข้างที่ถไลไว้ครับ คือแบบ..มันแสบ..คงเพราะปกติผมไม่เคยล้มแรงขนาดนี้ด้วย
ผมได้แต่นั่งมองรถของผมอ่ะครับ ตอนแรกผมนี่กะจะคลานตามถนนไปยกล่ะครับ แต่ว่าผมก็ได้ยินเสียงท่ออาคาโบดังมา
ผมหันไปมองก็เห็นคนขับ R15 สีดำแต่งสีทอง มาครับ (ตอนแรกผมคิดว่าเป็นผู้ชาย) เขาวิ่งลงมาหาผมแล้วถามผมครับ..ผมถึงรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิง
คือ..ผมฟังไม่ออกเพราะเธอพูดญี่ปุ่นครับ เธอดูแผลให้ผมแล้ววิ่งไปเอารถของเธอมาจอดไว้ข้างทางใกล้ๆผมก่อนจะวิ่งไปเอารถผมมาให้
ผมรู้สึกว่าเธอพร้อมมาก เพราะเธอเอาอุปกรณ์ทำแผลมาด้วย (R15 เธอจะมีกระเป๋าตรงท้ายเครื่องกับ 2 อันข้างๆครับ) เธอช่วยทำแผลให้ผมแล้วก็พยุงผมขึ้นไปนั่งบนรถ ตอนแรกผมกลัวคุยกับเธอไม่รู้เรื่องครับแต่เธอบอกเธอพูดไทยได้และขอโทษผมที่พูดญี่ปุ่นด้วย เธอถามผมว่าขี่ลงไปไหวมั้ย โรงบาลอยู่ด้านล่างไม่ไกล หรือจะให้เอารถพยาบาลมารับ ผมก็ตอบไปว่าไหวครับ แล้วก็ฝืนขี่ลงไปโดยที่เธอมาส่งผมที่โรงพยาบาลหนองแสง
เธอติดต่อทุกอย่างให้ผมเสร็จก็เดินออกมาแล้วบอกว่าเธอต้องไปแล้วแต่ติดต่อทุกอย่างและแจ้งอะไรไว้ให้ ให้ผมแจ้งข้อมูลญาติเอา
ผมขอบคุณเธอครับ ถ้าไม่ได้เธอตอนนั้นผมคงจะนอนเอื่อยๆเฉยๆแน่ๆ ขอบคุณมากครับ ผมขอบคุณมากจริงๆ ผมจะไม่ลืมเลยครับ
// รถผมกระจกมองข้างหักครับ มีแผลหลายจุดส่งซ่อมหลายเดือนเลย
// ผมร็แค่เธอผมยาวสีดำ ตาคมๆ ผิวขาวๆ สูงประมาณ 170+ ครับ
**มิตรภาพเกิดขึ้นได้เสมอ
ตามหาผู้หญิงขี่บิ๊กไบค์ที่ช่วยผมไว้ครับ
ขอเกริ่นก่อนนะครับ.. อันตัวผมนั้นเป็นคนกทม.ครับ แต่วันนั้นมาเล่นบ้านญาติที่ขอนแก่น..ตัวผมขับบิ๊กไบค์คนเดียวครับ ของผมเป็น Z1000
ไม่มีเป็นกลุ่มอะไรกับเขามากนักหรอก ออกทริปหรืออะไรผมก็ขับคนเดียวชิลด์ๆไปครับ..
เข้าเรื่องนะครับ..
วันนั้นเป็นวันที่ผมไปออกทริปที่อุดรครับ เพราะอุดรเป็นภูเขาสูงผมกะว่าจะไปขี่รถเที่ยวซักหน่อย ตอนแรกก็ไม่มีเป้าหมายครับ..ขี่จากขอนแก่นไปทางหนองแสงกะว่าจะขึ้นเขาไปภูฝอยลมที่ที่เด่นๆซักหน่อยในอุดรแล้วไป อ.เมือง ต่อ.. ขอเล่าก่อนว่าทางไปภูฝอยลมนั้นชันมาก..เพราะเป็นภูเขาค่อนข้างสูงครับ ใครเป็นเจ้าถิ่นแถวนี้จะรู้ดี แต่ยังดีครับที่ถนนสวยมาก เรียบๆ และก่อนถึงภูฝอยลมก็จะมีน้ำตกก่อน
ผมขี่ไปเรื่อยๆครับประมาณเที่ยงกว่าๆ เลยน้ำตกไปซัก 500 เมตรมั้งครับ มีรถกระบะคันหนึ่งสวนมาจากข้างบน รู้สึกตอนนั้นจะทางเลี้ยวด้วย
เขาเข้ามาเบียดรถผมจนล้มกลิ้งไม่เป็นท่า
ผมล้มไปครับ รถผมกลิ้งไปจนเกือบตกเขาเลยครับ ส่วนผมก็กลิ้งเข้าข้างทางครับ ในตอนนั้นคือไม่มีรถผ่านมาเลยครับ เงียบมาก มีแต่ป่ากับทางชันๆครับ
ผมใส่หมวกกันน็อค เสื้อหนังและถุงมือเลยคิดว่าไม่เป็นไรมากครับ อาจจะแค่ขาถลอกนิดๆ..
ผมคิดว่าจะรีบลุกไปเอารถ ในใจก็กลัวว่าจะมีรถข้างหลังตามมาเหยียบเอาหรือรถสวนลงมาเหยียบเอา
แต่ผมลุกไม่ขึ้นครับ คือ..ลุกแล้วมันแสบมาก.. ผมนั่งกุมขาข้างที่ถไลไว้ครับ คือแบบ..มันแสบ..คงเพราะปกติผมไม่เคยล้มแรงขนาดนี้ด้วย
ผมได้แต่นั่งมองรถของผมอ่ะครับ ตอนแรกผมนี่กะจะคลานตามถนนไปยกล่ะครับ แต่ว่าผมก็ได้ยินเสียงท่ออาคาโบดังมา
ผมหันไปมองก็เห็นคนขับ R15 สีดำแต่งสีทอง มาครับ (ตอนแรกผมคิดว่าเป็นผู้ชาย) เขาวิ่งลงมาหาผมแล้วถามผมครับ..ผมถึงรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิง
คือ..ผมฟังไม่ออกเพราะเธอพูดญี่ปุ่นครับ เธอดูแผลให้ผมแล้ววิ่งไปเอารถของเธอมาจอดไว้ข้างทางใกล้ๆผมก่อนจะวิ่งไปเอารถผมมาให้
ผมรู้สึกว่าเธอพร้อมมาก เพราะเธอเอาอุปกรณ์ทำแผลมาด้วย (R15 เธอจะมีกระเป๋าตรงท้ายเครื่องกับ 2 อันข้างๆครับ) เธอช่วยทำแผลให้ผมแล้วก็พยุงผมขึ้นไปนั่งบนรถ ตอนแรกผมกลัวคุยกับเธอไม่รู้เรื่องครับแต่เธอบอกเธอพูดไทยได้และขอโทษผมที่พูดญี่ปุ่นด้วย เธอถามผมว่าขี่ลงไปไหวมั้ย โรงบาลอยู่ด้านล่างไม่ไกล หรือจะให้เอารถพยาบาลมารับ ผมก็ตอบไปว่าไหวครับ แล้วก็ฝืนขี่ลงไปโดยที่เธอมาส่งผมที่โรงพยาบาลหนองแสง
เธอติดต่อทุกอย่างให้ผมเสร็จก็เดินออกมาแล้วบอกว่าเธอต้องไปแล้วแต่ติดต่อทุกอย่างและแจ้งอะไรไว้ให้ ให้ผมแจ้งข้อมูลญาติเอา
ผมขอบคุณเธอครับ ถ้าไม่ได้เธอตอนนั้นผมคงจะนอนเอื่อยๆเฉยๆแน่ๆ ขอบคุณมากครับ ผมขอบคุณมากจริงๆ ผมจะไม่ลืมเลยครับ
// รถผมกระจกมองข้างหักครับ มีแผลหลายจุดส่งซ่อมหลายเดือนเลย
// ผมร็แค่เธอผมยาวสีดำ ตาคมๆ ผิวขาวๆ สูงประมาณ 170+ ครับ
**มิตรภาพเกิดขึ้นได้เสมอ