สอบถามเรื่องการฝึกสมาธิในแนวทางยุบหนอพองหนอ

สติที่เห็นสมาธิอากาสาฌานดับ และตัวสติที่เป็นอากาสาฌานก็ดับด้วย จะเห็นผล ผลที่เป็นความรู้สึกว่าง โล่ง เบา สงบ สุข และมีสติอีกตัวที่แยกตัวออกมาจากผลนั้น ก็จะเป็นเพียงการเห็นว่า สุข สงบ ว่าง โล่ง เบานั้น

มาอยู่บ้านคนเดียวใน กทม. และ เริ่มสนใจศึกษาธรรมมะ  ฟังเทศฟังธรรมของพระอาจารย์หลายๆ ท่าน ทำให้จิตใจโน้มไปทางพระธรรม  ใจจริง อยากไปบวชปฏิบัติธรรม และศึกษาพระไตรปิฎก ติดอยู่ที่ยังมีหนี้อยู

ขอเป็นแนวทางที่เป็นการฝึกที่ควบคู่ไปกับการใช้ชีวิตประจำวัน เมื่อจิตมั่นเป็นสมาธิรับรู้สิ่งต่างๆอย่างที่เป็น ไม่ใช่อย่างที่อยากให้เป็น ช่วยยกอุปมาเปรียบให้เห็นภาพด้วยค่ะ

สงสัยและอยากถามผู้รู้ในด้านการปฏิบัติธรรมการภาวนาว่าเวลานั่งสมาธิเดจงกรมต้องจงใจเพ่งอย่างเคร่งเครียดด้วยความอยากสงบไหมครับคือเร่งอยากให้สงบหรือแค่รู้ตัวแบบสบายให้จิตอยู่กับอารมณ์กรรมฐานเผลอไปคิดให้รู้

คนเบื่อ กับ คนไม่เบื่อ คนแบบไหนเสพกามคุณ๕(รูป,รส,กลิ่น,เสียง,สัมผัส)มากกว่ากัน หรือ คนแบบไหนนั่งสมาธิเจริญภาวนามากกว่ากัน

วนไปวนมา ไม่เห็นก้าวหน้า นั่งสมาธิ จิตนิ่ง ก็รู้นะว่าอะไรเกิดขึ้น แต่ก็นิ่ง ๆ แล้วจะไปวิปัสนา ได้อย่างไร

ผมอยากขอความคิดเห็นจากท่านผู้รู้และผู้ปฏิบัติจริงจังหน่อยครับ ช่วงหลายปีที่ผ่านมา ผมพยายามปฏิบัติธรรมอย่างสม่ำเสมอ แนวทางที่ผมเคยใช้ 1. การกำหนดลมหายใจเข้าออก มีทั้งบริกรรมว่า พุท-โธ /กำหนดว่า เข้าออ

จิตเกิด ดับ ตลอดเวลา จะภาวนาได้ก็ต้อง เห็นจิตที่เป็นสมาธิได้ก่อน เห็นชั่วช้างกระดิกหู งูกระพือปีก ก็คือเห็น เห็นจิตที่เป็นสมาธิมันเกิด ดับ แล้วเกิดใหม่ อย่าเข้าใจผิดว่า ภาวนาไม่ต้องใช้สมาธิ