สุดยอดความคิดเห็น
ความคิดเห็นที่ 1
ก็เลิกคิดเกี่ยวกับมัน ไม่ต้องนึกถึงมัน ชาวบ้านจะว่ายังไงก็ช่างหัวมัน
มันไม่ใช่เป็นความล้มเหลวเลย ตัวเธอคิดมากไม่เข้าเรื่องไปเอง
ชีวิตเป็นของตัวเธอเองไม่ว่าเธอจะทำอะไรดีหรือไม่ดีต่อตัวเธอเอง ตราบใดที่การกระทำนั้นไม่ได้ทำอะไรให้หนักหัวชาวบ้าน มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคนอื่นเลย
คนเราหลาย ๆ คนชอบกังวลเกี่ยวกับความรู้สึกและสายตาของชาวบ้านที่มีต่อตนเอง โดยทั้งทั้งที่เรื่องเหล่านั้นไม่ได้เกี่ยวกับชีวิตของคนอื่นเลย
มันไม่ใช่เป็นความล้มเหลวเลย ตัวเธอคิดมากไม่เข้าเรื่องไปเอง
ชีวิตเป็นของตัวเธอเองไม่ว่าเธอจะทำอะไรดีหรือไม่ดีต่อตัวเธอเอง ตราบใดที่การกระทำนั้นไม่ได้ทำอะไรให้หนักหัวชาวบ้าน มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคนอื่นเลย
คนเราหลาย ๆ คนชอบกังวลเกี่ยวกับความรู้สึกและสายตาของชาวบ้านที่มีต่อตนเอง โดยทั้งทั้งที่เรื่องเหล่านั้นไม่ได้เกี่ยวกับชีวิตของคนอื่นเลย
สมาชิกหมายเลข 3986390 ถูกใจ, ความเหงาคือความกล้าหาญ ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 2716157 ถูกใจ, Honey toastทานคู่กับIce cream ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 1488691 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 3500920 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 700857 ถูกใจ
▼ กำลังโหลดข้อมูล... ▼
แสดงความคิดเห็น
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ
เคยเรียนป.โทเมกาไม่จบ ทำให้รู้สึกไม่กล้าไปสู้หน้าเพื่อนพี่น้องที่เคยไปเรียนด้วยกัน ควรแก้ไขความคิดยังไงดี?
แต่ว่าในช่วงเวลาประมาณ 3 ปีนั้น ก็ได้รู้จักผู้คน เพื่อนพี่น้องที่ไปเรียนด้วยกันอยู่ไม่น้อย ซึ่งส่วนใหญ่ตอนนี้ก็กลับมาไทยและใช้ชีวิตกันที่เมืองไทยแล้ว
ทว่าเวลามีงานสังคม งานรวมตัวศิษย์เก่า งานแต่งงาน แล้วมีคนชวนไป ด้วยความที่ จขกท. เรียนไม่จบ ทำให้รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอยู่มาก ไม่กล้าสู้หน้าคนอื่น เหมือนรู้สึกด้อยกว่ามาโดยตลอด เลยไม่ค่อยได้ไป
มาถึงตอนนี้ก็ไม่ได้ป่วยขนาดเหมือนตอนที่เรียนอยู่ตอนนั้นแล้ว แต่ลึกๆยังรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอยู่ดีเวลามีคนที่เคยเรียนที่เมกามาชวนไปงานสังคมคนไทยที่เคยไปเรียน
จริงๆแล้วคนที่ชวนเค้าก็คงไม่ได้คิดว่าเราเรียนไม่จบเป็นเรื่องสาหัสอะไร เค้าอาจจะเพียงแค่ต้องการเจอะหน้าเจอะตาคนที่เคยเจอกันรู้จักกันก็เท่านั้นเอง
ควรจะจัดการความคิดกับสถานการณฺ์นี้ยังไงดี?
ขอบคุณครับ (/|\)