มีใครมีหนทางที่ให้แม่ปลดปล่อยเราให้เป็นอิสระ แล้วดูแลตัวเองได้อย่างเต็มที่บ้างไหมคะ

คือเราไม่ไหวแล้วค่ะ ไม่รู้จะทำอย่างไรดี จะเล่าก็คงเล่าไม่หมด ที่เราเจอมามันเยอะมากๆ จะยกตัวอย่างเช่นเมื่อก่อนไม่เคยให้ไปไหนกับเพื่อนเลย ตอนเด็กๆก็ไม่ให้ออกไปเล่นกับเพื่อน ไปทำงานก็โทรจิกจนกว่าจะกลับบ้านเป็นสิบรอบ ไปเรียนก็โทร แต่ไม่ได้โทรมาถามว่าเราเป็นยังไง โทรมาเล่าแต่เรื่องแย่ๆให้ฟัง ล่าสุดเราไปเอาเทสเตอร์ฟรีที่ห้าง กลับบ้านหกโมงกว่าๆ บอกไว้ก่อนจะไปแล้วหนึ่งวัน แต่โทรมาถามว่า 'ไปไหนเนี่ย' แล้วอยู่บ้าน น้องชอบสูบบุหรี่ แล้วใส่รองเท้าเซฟตี้เข้าไปสูบในห้องน้ำ คือไม่เข้าใจว่าใส่เข้าไปทำไมแล้วดินโคลนที่ติดรองเท้ามันก็ละลายในห้องน้ำ เราก็ต้องเอาเท้าเปล่าๆไปเหยียบและตักน้ำราดตลอด เราเหม็นและเราเป็นปอดอักเสบด้วย ทิ้งของสกปรกมดมาขึ้นแถวที่นอน เอาขยะสุมๆไว้ คือเราไม่อยากอยู่กับคนแบบนี้แล้ว ทำไมไม่ให้เราออกไปอยู่เอง แม่มัวแต่จินตนาการ กลัวสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้น เราไม่เคยไปเที่ยวกับเพื่อนหรือผู้ชายเลย นอกจากเข้าค่ายของโรงเรียนคือไม่เคยเลย แม่น่าจะเป็นโรคทางจิตเวช เราเคยขอแม่ให้ไปหาหมอ บอกว่าจะได้แบ่งเบาภาระ(โดยเฉพาะทางจิตใจ)ของเราได้บ้าง ก็ไม่ยอมไป เราพึ่งตัวเองมาตลอด ตั้งแต่พยายามเรียน หางาน ทำงาน แม่ไม่ได้ออกค่าเทอมให้ ของกินก็ซื้อกินเอง แล้วก็ซื้อให้แม่กับน้องกินด้วยนะ ถ้ารอแม่คืออด เราลองมานึกๆดูแม่ไม่เคยดูแลตัวเองได้เลย หลายปีที่แล้ว ไม่ทำงานบ้าน ไม่ทำงานหาเงิน ไม่ดูแลความสะอาดของตัวเอง ทั้งที่ตัวเอง ไม่ผิดปกติทางร่างกาย พ่อแม่ก็อยู่ครบอยู่ข้างๆบ้านด้วย แล้วแม่จะยังคิดว่าปกครองเราได้อีก ทั้งๆที่เราทำได้ดีกว่าเค้า สั่งสอนตัวเองมาตลอด ให้กำลังใจตัวเอง ตัวคนเดียว เราอยากนำครอบครัวให้ดีขึ้นกว่านี้ แต่นอกจากจะติดขัดในทุกๆอย่างแล้ว แม่กลับมาเป็นอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุด คือไม่ให้ก้าวออกไปไหนเลย แล้วเราจะหลุดพ้นอะไรแบบนี้ได้ยังไง อยากจะไปทำงานที่ได้เงินเยอะกว่านี้ แต่ไกล แม่ไม่ให้ไป บางทีก็บอกว่าไม่ต้องทำงาน แต่อยากได้เงินจากเรา เหมือนชีวิตนี้รอวันตายอย่างเดียว ไม่ติดต่อใคร ทำงานก็คือทำงานเฉยๆ ไปวันๆ เหนื่อยกายแล้วยังเหนื่อยใจอีก เหมือนจะขาดใจ ไม่มีเป้าหมายเลย กับคนที่เป็นแม่ ว่าอยากให้เราเจริญ มีบ้าน หรือได้เรียนหนังสือ ไม่ลำบาก มีอีกเยอะกว่านี้มากๆ ไม่รู้จะพูดยังไงดี เหมือนความพยายามของเราคือพุ่งชนประตูในห้องปิดตาย ยิ่งพยายามเท่าไหร่จะโดนแม่ลบออกให้เป็นศูนย์ ใส่ไปร้อยก็ติดลบ ใส่ไปสิบก็ติดลบ เราเครียดค่ะ เราทรมานมากๆ ไม่รู้จะอธิบายความทรมานนี้ให้สั้นๆและชัดเจนยังไงดี TT หนียังไงจะไปให้พ้นคนแบบนี้ ถ้าเรายังไม่รอด จะเอาพวกเค้ารอดได้ยังไง เราเองก็ไม่มีที่พึ่งเลย ล่มจมตายกันทั้งหมด ยิ่งตอนแก่เป็นเราเองที่จะยิ่งลำบาก ทั้งที่เป็นคนที่พยายามและไม่ได้คิดประมาท น้องก็คงไม่มาเลี้ยง และก็ไม่ได้หวังพึ่งอยู่แล้ว กลัวจะต้องแย่ยิ่งกว่านี้อีก อยากไปให้พ้นคือเราไม่ได้จะคิดหนีไปไม่เลี้ยง แต่คือจะไปหาที่ที่สบายกายสบายใจกว่านี้ ที่ๆสมองจะปลอดโปร่ง จะได้มีกำลังต่อใจสู้กับชีวิต tt