ขอมาให้กำลังใจ คุณซัน

เรื่องราววันก่อนกับฝันของวันพรุ่ง ล้วนความคิดแต่งปรุงในใจนั้น หากแม้นตื่นรู้ในฉับพลัน ไม่มีวัน จะเอื้อนเอ่ยมันออกมา มันเป็นเช่นนั้น เป็นเช่นนั้น ผู้คนล้วนหลับฝันในโหยหา แต่ต้องมีสักวันเมื่อลืมตา 

คือเรื่องมันมีอยู่ว่า เมื่อเย็นตอนเรานั่งรถกลับบ้าน เราไปเจอโมเมนต์หนึ่งที่ทำให้เรานั่งนิ่งไปพักใหญ่เลยค่ะ ตอนนั้นคนค่อนข้างแน่นพื้นที่เลย มีคุณยายคนหนึ่งท่านถือข้าวของพะรุงพะรังมาก แล้วที่นั่งก็เต็ม

มีความฟุ้ง ๆ ซันได้รับความรักความห่วงใย ความเอื้ออาทรจากสกายแล้ว เปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชะโลมใจ แม้เวลาแห่งความสุขจะแสนสั้น T-T บริจาคเลือดให้นายน้อยแล้วยังต้องมาเลือดตก ยางออก อีกอะน้อ ซันกินต้มเลือดห

******** https://www.youtube.com/watch?v=ieSqO1R7L34 ๐ ค่ำคืนนี้ดาวไสวไกลสุดเหงา ตึกทาบเงาเศร้ากว่าราตรีไหน ลมทะเลพัดเฉือนเลือนสั่นใจ เหมือนเตือนให้รักนี้อาจพลาดกลาย ๐ เมืองหลวงหลับ แต่ใจฉันย

ตัวเลนซ์กับกรอบแว่นตามร้านเอื้ออาทร เห็นเค้าขายกัน 300-400 ขึ้นอยู่กับแบบ มันใช้ได้ดีเหมือนแว่นสายตายาวทั่วไปไม๊ แต่ดู ๆ เค้าก็วัดสายตาเหมือนการตัดแว่น เพียงแต่สงสัยว่าทำไมเค้าขายได้ถูกอะ เคยตัดร้านที

เราเป็นคนไม่เชื่อเรื่องพวกนี้เลย รู้สึกว่ามันงมงายไม่สามารถจับต้องหรือเห็นด้วยตาได้ จนกระทั้งรู้สึกว่าเริ่มมีเซ็นส์เรื่องนี้คือ ตอนพ่อเสีย ช่วงแรกๆมีปัญหารุมเร้ามากๆทั้งการเงิน(มีคนยืมเงินไปแล้วไม่คืน