คนแปลกหน้า" ก็ทำให้เรายิ้มออกมาได้แบบไม่มีสาเหตุเหมือนกันนะคะ

คือเรื่องมันมีอยู่ว่า เมื่อเย็นตอนเรานั่งรถกลับบ้าน เราไปเจอโมเมนต์หนึ่งที่ทำให้เรานั่งนิ่งไปพักใหญ่เลยค่ะ
ตอนนั้นคนค่อนข้างแน่นพื้นที่เลย มีคุณยายคนหนึ่งท่านถือข้าวของพะรุงพะรังมาก แล้วที่นั่งก็เต็มหมดแล้วด้วย
สายตาเราเหลือบไปเห็นน้องผู้ชายใส่ชุดนักเรียนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เขากำลังก้มหน้าก้มตาทำอะไรบางอย่างในมือถืออยู่
แต่พอเขามองขึ้นมาเห็นคุณยายปุ๊บ น้องเขารีบลุกขึ้นทันทีแบบอัตโนมัติเลยค่ะ

แต่ที่น่ารักกว่านั้นคือ
น้องเขาไม่ได้แค่ลุกให้คุณยายนั่งเฉยๆ นะคะ
แต่เขาถามคุณยายเบาๆ ว่า "ให้ผมช่วยถือของไหมครับ มันดูหนักนะ" คุณยายท่านก็ยิ้มแบบเกรงใจมากๆ
แล้วตอบกลับมาว่า "ไม่เป็นไรจ้ะลูก แค่ให้นั่งตาก็ขอบใจมากแล้ว" แต่ความเอ็นดูคือ น้องเขาไม่ยอมแพ้ค่ะ
เขาขยับไปยืนข้างๆ แล้วคอยประคองถุงของให้คุณยายอยู่ห่างๆ โดยที่ไม่ได้แสดงท่าทางรำคาญหรือรีบร้อนอะไรเลย
ทั้งที่สถานการณ์ตอนนั้นมันค่อนข้างเบียดเสียดมาก
เราที่ยืนมองอยู่ใกล้ๆ แอบเห็นแววตาของคุณยายที่มองน้องนักเรียนคนนั้นด้วยความเมตตาสุดๆ
มันเป็นภาพที่เรียบง่ายจนแทบจะธรรมดาเลยนะคะ แต่มัน

กลับทำให้ความเหนื่อยที่สะสมมาทั้งวันจางไปเลย มันทำให้เรารู้สึกว่า บางครั้งความอบอุ่นใจมันก็ไม่ได้อยู่ไกลตัว
หรือต้องเป็นเรื่องราวใหญ่โตระดับโลกอะไร แค่การที่คนแปลกหน้าใส่ใจกันและกันในจังหวะเล็กๆ แบบนี้
มันก็เติมเต็มหัวใจคนรอบข้างอย่างเราได้มากแล้ว

เรารู้สึกว่าเสน่ห์ของชีวิตมันอยู่ตรงความหวังดีที่ไม่ได้หวังผลตอบแทนอะไรแบบนี้นี่แหละค่ะ
เลยอยากจะเอาเรื่องราวที่แสนจะธรรมดาแต่พิเศษในใจเรานี้ มาส่งต่อให้เพื่อนๆ ได้อ่านกัน
ไม่ได้อยากจะชวนคุยหรือถามอะไรเป็นพิเศษนะคะ แค่อยากให้ทุกคนที่กำลังรู้สึกล้าจากวันเครียดๆ
ได้ลองนึกถึงภาพนี้นะคะ แล้วจะรู้ว่าโลกใบนี้น่ารักขึ้นมาอีกนิดจริงๆ ค่ะ