รู้สึกเบื่อๆชีวิต รู้สึกตัวเองเป็นภาระของครอบครัวมาก แบบมันกดดันในทุกๆอย่าง คนรอบตัวก็เหมือนไม่มีใครทั้งๆที่เราก้รู้แหละว่ามีแต่มันไม่ได้รู้สึกว่าเค้าเข้าใจเรา
แบบเรากับแม่ก็ไม่เคยเปิดใจคุยกันสักครั้งตั้งแต่เกิดมา เราเกิดมาพ่อกับแม่ก้แยกกันอยู่แล้ว ตั้งแต่เด็กก็อยู่ประจำ
ไม่รู้ว่าเกี่ยวมั้ย แบบมันส่งผลในอนาคต พวกความสนิทกับแม่ก็น้อยลง เราเลยดูเป้นคนติดเพื่อนในสายตาแม่อีก
ตอนนี้กำลังจะเข้ามหาลัยปีหน้า ไม่มีอารมอ่านหนังสือ ไม่มีอารมทำอะไร อยากนอน อยากนั่งเฉยๆ
อยากไปไหนคนเดียวไกลๆ ไม่อยากอยู่ตรงนี้ ทำไมทุกอย่างมันต้องเป็นเราที่เป็นเราอ่ะ แล้วเนี่ยยิ่งเราเป็นแบบนี้เวลาเตรียมตัวก็เหลือน้อย
อะไรก็ดูไม่ทัน อยากหนีทุกอย่างมาก ถ้าแม่ไม่อยู่ตอนนี้เราก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไมแล้ว
ขอพูดแบบไม่เอาศาสนา บาปบุญอะไรนะคะ เราไม่เข้าใจอ่ะ แม่มีเราเพราะอยากให้เราเลี้ยงตอนแก่ ตอนเด็กก็เข้าใจว่าอยากมีเรา อยากรักเรา
แต่พอช่วงนี้เหมือนได้คิดในแบบที่ เค้าแค่อยากมีใครดูแลตอนแก่เฉยๆเพราะเค้าก็มีเราตอนอายุ40แล้ว ฐานะก็ไม่พร้อม
คือถ้าเค้าคิดสักหน่อย ว่าเออ ถ้ามีตอนลูกเราอายุเท่านี้เราจะอายุเท่าไหร่ เราจะเข้าใจลูกมั้ย ช่วงอายุมันต่างกันขนาดนั้นอ่ะ
แล้วเรื่องฐานะ ในสายตาเราคือแม่ไม่ได้ทำงาน ที่แม่ทำอยู่คือช่วยงานป้าละขอเงินมาส่งให้เราเดือนต่อเดือน คือแม่จบโทอ่ะ
ไม่เข้าใจจริงๆ ขอบอกคนที่จะมีลูกหน่อยนะคะในฐานะความคิดเด็กคนนึงว่า คนที่มีทุนให้ลูกมีเงินสนับสนุนในสิ่งที่ลูกชอบ
ลูกอยากทำอะไรก็มีเงินสนับสนุน มันดีกว่าคนที่ไม่มีจริงๆ ได้ลองผิดลองถูกลองสิ่งที่ชอบและไม่ชอบ ค้นหาตัวเองเจอ
ส่วนเราก็จะงงๆกับชีวิตเออเราชอบอะไรนะ อันนี้ก็พอทำได้หรือจะชอบอันนี้นะ มันจะดูกลางๆทุกอย่างเลยอ่ะ ในหลายๆเรื่องเงินมันสำคัญจริงๆนะ
อันนี้ที่พูดไปเราหลุดเรื่องที่อยากบอกไปหน่อย ทกครั้งที่อยู่กับแม่เห็นแม่แล้วเราจะรู้สึกแย่มากๆ แบบในทางที่เราทำอะไรไม่ได้เลย
ทำในสิ่งที่เราอยากทำก็ไม่ได้ แม่ค่อนข้างหัวโบราณและไม่เข้าใจวัยรุ่นมากๆ ก็ไม่รู้จะทำไงแล้ว
ยังมีอีกหลายอย่างที่ไม่ได้บอกไป เพราะแค่นี้ก็ไม่น่าจะมีคนอ่านแล้วมั้ง555555 เรารู้สึกว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่ก็รู้สึกว่าอาจจะคิดไปเอง แต่ช่วงหลังๆมานี้ไม่ไหวแล้ว อยากตายรายวันเลยคือนั่งรถก็อยากเปิดประตูโดดออกไปให้จบๆ ไปรรก็พอเราก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกเหมือนมันไม่ใช่ที่ของเรา ไม่ว่าจะทำอะไรมันก็เหมือนอยู่คนเดียว รู้สึกไม่มีใครแล้วจริงๆ แต่เราเป็นคนเข้มแข็ง หัวเราะง่ายยิ้มง่ายนะ แต่ก็ไม่รู้ทำไมพอถึงเวลาที่อยู่คนเดียวชอบคิดแต่อะไรที่ดึงโลกมืดไปหมดแบบนี้ ควรทำยังไงดี หรือเราไม่ควรอยู่แล้วจริงๆ
ทำไงดีกับชีวิตตอนนี้
แบบเรากับแม่ก็ไม่เคยเปิดใจคุยกันสักครั้งตั้งแต่เกิดมา เราเกิดมาพ่อกับแม่ก้แยกกันอยู่แล้ว ตั้งแต่เด็กก็อยู่ประจำ
ไม่รู้ว่าเกี่ยวมั้ย แบบมันส่งผลในอนาคต พวกความสนิทกับแม่ก็น้อยลง เราเลยดูเป้นคนติดเพื่อนในสายตาแม่อีก
ตอนนี้กำลังจะเข้ามหาลัยปีหน้า ไม่มีอารมอ่านหนังสือ ไม่มีอารมทำอะไร อยากนอน อยากนั่งเฉยๆ
อยากไปไหนคนเดียวไกลๆ ไม่อยากอยู่ตรงนี้ ทำไมทุกอย่างมันต้องเป็นเราที่เป็นเราอ่ะ แล้วเนี่ยยิ่งเราเป็นแบบนี้เวลาเตรียมตัวก็เหลือน้อย
อะไรก็ดูไม่ทัน อยากหนีทุกอย่างมาก ถ้าแม่ไม่อยู่ตอนนี้เราก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไมแล้ว
ขอพูดแบบไม่เอาศาสนา บาปบุญอะไรนะคะ เราไม่เข้าใจอ่ะ แม่มีเราเพราะอยากให้เราเลี้ยงตอนแก่ ตอนเด็กก็เข้าใจว่าอยากมีเรา อยากรักเรา
แต่พอช่วงนี้เหมือนได้คิดในแบบที่ เค้าแค่อยากมีใครดูแลตอนแก่เฉยๆเพราะเค้าก็มีเราตอนอายุ40แล้ว ฐานะก็ไม่พร้อม
คือถ้าเค้าคิดสักหน่อย ว่าเออ ถ้ามีตอนลูกเราอายุเท่านี้เราจะอายุเท่าไหร่ เราจะเข้าใจลูกมั้ย ช่วงอายุมันต่างกันขนาดนั้นอ่ะ
แล้วเรื่องฐานะ ในสายตาเราคือแม่ไม่ได้ทำงาน ที่แม่ทำอยู่คือช่วยงานป้าละขอเงินมาส่งให้เราเดือนต่อเดือน คือแม่จบโทอ่ะ
ไม่เข้าใจจริงๆ ขอบอกคนที่จะมีลูกหน่อยนะคะในฐานะความคิดเด็กคนนึงว่า คนที่มีทุนให้ลูกมีเงินสนับสนุนในสิ่งที่ลูกชอบ
ลูกอยากทำอะไรก็มีเงินสนับสนุน มันดีกว่าคนที่ไม่มีจริงๆ ได้ลองผิดลองถูกลองสิ่งที่ชอบและไม่ชอบ ค้นหาตัวเองเจอ
ส่วนเราก็จะงงๆกับชีวิตเออเราชอบอะไรนะ อันนี้ก็พอทำได้หรือจะชอบอันนี้นะ มันจะดูกลางๆทุกอย่างเลยอ่ะ ในหลายๆเรื่องเงินมันสำคัญจริงๆนะ
อันนี้ที่พูดไปเราหลุดเรื่องที่อยากบอกไปหน่อย ทกครั้งที่อยู่กับแม่เห็นแม่แล้วเราจะรู้สึกแย่มากๆ แบบในทางที่เราทำอะไรไม่ได้เลย
ทำในสิ่งที่เราอยากทำก็ไม่ได้ แม่ค่อนข้างหัวโบราณและไม่เข้าใจวัยรุ่นมากๆ ก็ไม่รู้จะทำไงแล้ว
ยังมีอีกหลายอย่างที่ไม่ได้บอกไป เพราะแค่นี้ก็ไม่น่าจะมีคนอ่านแล้วมั้ง555555 เรารู้สึกว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่ก็รู้สึกว่าอาจจะคิดไปเอง แต่ช่วงหลังๆมานี้ไม่ไหวแล้ว อยากตายรายวันเลยคือนั่งรถก็อยากเปิดประตูโดดออกไปให้จบๆ ไปรรก็พอเราก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกเหมือนมันไม่ใช่ที่ของเรา ไม่ว่าจะทำอะไรมันก็เหมือนอยู่คนเดียว รู้สึกไม่มีใครแล้วจริงๆ แต่เราเป็นคนเข้มแข็ง หัวเราะง่ายยิ้มง่ายนะ แต่ก็ไม่รู้ทำไมพอถึงเวลาที่อยู่คนเดียวชอบคิดแต่อะไรที่ดึงโลกมืดไปหมดแบบนี้ ควรทำยังไงดี หรือเราไม่ควรอยู่แล้วจริงๆ