เสียงทำอาหารจากในครัว พร้อมกับบทสนทนาระหว่างแม่กับลูก แม่บอกเด็กน้อยให้ไปหาคุณพ่อ เพราะเธอจะทำอาหาร เกรงว่าลูกจะโดนของร้อน หรือของมีคมในครัว เด็กน้อยเชื่อฟัง วิ่งไปหาพ่อที่หน้าบ้าน และถามขึ้นมาว่า “ พ่อๆ ปีนี้เค้ากี่ขวบแล้ว “ เด็กน้อยถาม ผู้ใหญ่ที่ยืนคุยกันอยู่ 3 คนหน้าบ้าน และ ก็มีหนึ่งคนก้มลงมา แล้วยก 4 นิ้ว พร้อมกับบอกว่า “ สี่ขวบ “ พร้อมด้วยรอยยิ้ม

เด็กน้อยพอใจคำตอบก่อนวิ่งกลับไปหาแม่ ที่ทำกับข้าวเสร็จแล้ว และพร้อมจะให้เวลากับลูกน้อยคนนี้ได้

ภาพนี้มันเหมือนฝัน แต่มันก็สมจริงมาก สำหรับ ตาสม ผู้ที่ไม่แน่ใจว่า นั่นคือความฝันหรือ และถ้าไม่ใช่แล้วทำไมอยู่ๆตาสมจึงเห็นภาพเหล่านี้ได้  ตาสมไม่รู้ว่าตัวเองหลับ หรือ ตื่นอยู่ด้วยซ้ำในเวลานั้น

ยังไม่ทันกระจ่างชัด ภาพของ เด็กอนุบาลไปโรงเรียนวันแรก ก็ฉายขึ้น แต่คราวนี้ตาสมจำได้ ว่า เป็นโรงเรียนอนุบาลที่ ตาสม เคยไปเรียนหนังสือแน่ๆ และ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันแรกที่ไปโรงเรียนคือ ตาสม ได้มีประสบการณ์ โดนทำร้ายครั้งแรกในชีวิต คือโดนเพื่อนต่อย เนื่องจากสาเหตุใด ตาสมก็จำไม่ได้ แต่ผลก็คือ ตาสมปากแตก เลือดไหลเลอะเสื้อเด็กอนุบาลในวันแรก เป็นภาพที่ไม่น่าดูเท่าไหร่

เมื่อครูมาถึงห้อง ภาพที่ครูประจำชั้นเห็นหลังจากออกจากห้องไปไม่นาน ทิ้งเด็กนักเรียนอยู่กันลำพังไม่กี่นาที คือ ตาสมวัยอนุบาลยืนเสื้อเลอะไปด้วยเลือด ขณะที่เด็กอีกคนที่ต่อยตาสมนอนตัวงออยู่กับพื้น  และครูประจำชั้นออกอาการสติแตกชัดเจน เพราะนี่คือวันแรกของการเปิดเรียน  และมีนักเรียนเลือดออก  กับ นอนกองอยู่กับพื้น ซึ่ง แน่นอน ตาสม ไม่มีวันลืมเพื่อนคนนี้ตลอดชีวิต เพราะหลังจากเหตุการณ์นั้น ทั้งสองคนก็สนิทสนมกันจนจบประถมปลาย

ฝันมั้งตาสมนึก แต่มันเหมือน หนังฉายใหม่เลยนะ ปกติฝันมันจะไม่ชัดเจนนี่นา ตาสม ชักอยากรู้สึกตัวตื่น แต่ก็เหมือนทำไม่ได้ และทันใดนั้น ตาสมก็เห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ที่ตาสมไม่เคยเห็นมาก่อน ใส่ชุดขาวและมีหมวกสีแดงอายุประมาณ 6ขวบ  ยืนยิ้มให้แล้วหายจากไป
จากนั้น ก็มีเด็กผู้ชายท่าทางประมาณอายุ 13-14 ใส่ชุดขาว หมวกสีเหลือง ชู 2 นิ้ว แล้วยิ้มให้ ซึ่งตาสมยิ่งสงสัยว่า ทำไมแต่งตัวเหมือนกันแต่ใส่หมวกคนละสี เด็กสองคนนี้คือใครกันแน่ ? ตาสมไม่มีเวลาคิดมา ภาพต่อมาก็ฉายวาบขึ้นมาทันใด


เป็นภาพตาสมอีกแล้ว ตอนเรียน ประถมปีที่  5  กำลังยืนคุยกับเด็กผู้หญิงชั้นประถม 4 จำนวน 4 และหนึ่งในนั้นมีคนที่ตัวสูงกว่าเพื่อน  ที่ท่าทางเพื่อนอีก 3 คนกำลังทำท่าผลักๆ ดันๆ ให้คนตัวสูงมาใกล้ๆตาสมในวัยเด็ก ( อา นั่นมันจีบหญิงครั้งแรกเลยหรือนี่  ช้าจัง ตาสมแอบคิด )  ภาพนั้นทำให้ตาสมยิ้มๆ เพราะลืมไปแล้วว่าชีวิตก็มีเรื่องแบบนี้ด้วยหนอ

ยังไม่ทันจะเคลิ้มเสร็จกับเด็ก ป4 ภาพตัดมาที่สนามกีฬา มันคือการแข่งวิ่ง กี่ร้อยเมตรจำไม่ได้ เสียงนกหวีดเป่าปี๊ดเดียว ตาสมวัย 14 ออกวิ่งทันที เพื่อนๆที่นั่งดูอยู่ที่ข้างสนาม ลุกขึ้นและมีเสียงฮือ ซึ่งตาสมได้ยินชัดเจน และภาพที่ตาสมเห็นอีกก็คือ ความเร็วกว่าเพื่อนในลู่วิ่ง ที่ชัดเจน และแน่นอน ตาสม วัย 14 เข้าวินเรียกเสียงเฮได้

นี่มันไม่ใช่ฝัน นี่คือภาพอดีตที่เหมือนเราได้กลับไปดูเลย ตาสมเริ่มอึดอัด และดิ้นรนอยากตื่นแล้ว และตาสมก็ตื่นขึ้นมาในที่สุด มองไปที่นาฬิกา นั่นคือเวลา เที่ยงคืน 7 นาที  ตาสมรู้สึกโล่งใจ เพราะสุดท้ายก็เป็นเพียงฝัน แต่แล้วตาสมก็ต้องชะงักกับเงาสองเงาที่หน้าต่าง เป็นเงาคนตัวเล็กๆสองคน และกำลังแหวกผ้าม่าน ผ่านเงาแสงจันทร์ที่ส่องมายังห้องผู้ป่วยที่ตาสมพักอยู่...

เด็กสองคนในฝัน ชุดขาว หมวกแดง และ หมวกเหลือง เดินเข้ามา และนี่ไม่ใช่ภาพฝันซะแล้ว เด็กสองคนนี้คือใคร ทำไมอยู่ในฝันได้ และยามตื่นแล้วยังมาปรากฏกายได้อีก ตาสมไม่รอช้า และไม่คิดหวั่นสิ่งใด เนื่องจากตัวเองก็ชราภาพแล้ว  ไม่มีอะไรต้องกลัวอีกแล้ว

“ เราสองคนเป็นใครหรือ ? .” ตาสมถามด้วยเสียงเครือ มองตาไม่กระพริบ
ถึงคราวที่ เด็กทั้งสองจะเริ่มเอ่ยปากแล้ว  ตาสมรอฟังอย่างตั้งใจจากสองผู้มาเยือนปริศนา

กลางดึกยามราตรีที่มีแสงจันทร์ส่องมายังห้องผู้ป่วยของตาสม เด็กสองคนในชุดขาว ได้ค่อยๆเดินเข้ามาถึงข้างเตียงด้านซ้ายของตาสม และเริ่มพูด
“ เรามีชื่อว่า First Ten เฟิร์สเท็น  เป็นผู้อยู่เคียงข้างท่านตั้งแต่ออกจากครรภ์ มารดา จวบจนอายุครบ 10 ปี  “ เด็กหมวกแดงเอ่ยเท่านี้
“ เราคือ Teen agino ทีนเอจีโน่ เรื่องสนุกทั้งหลายในวัย 10 ขวบเต็ม จวบจน 20 ปี ข้าอยู่เคียงข้างท่านทุกเวลาเช่นกัน “ เด็กหมวกเหลืองแจ้งให้ตาสมทราบอีกคน

และไม่มีคำพูดใดออกจากปากเด็กสองคนอีก  ทำให้ตาสม ต้องเริ่มถามต่อ

. “ หมายความว่ายังไงกันหรือ  เธอสองคนอยู่กับฉัน ได้อย่างไร ในเมื่อเธอสองคนเป็นเด็ก ส่วนฉัน 70 กว่าแล้วนะตอนนี้ “
เด็กสองคนไม่ตอบ และหันหน้าเข้าหากันและยิ้ม พร้อมกับมองไปที่หน้าต่างห้องผู้ป่วยที่ตาสม นอนอยู่ ...