เมื่อทุกคนเดินออกจากห้องผู้ป่วย เหลือเพียงตาสมนอนตะแคงมองครอบครัว ภรรยา ลูกและ หลาน เดินลับตาไป

หมอก็เข้ามาตรวจอาการ ซึ่งตาสมเพิ่งสังเกตุเห็นว่า คุณหมอหน้าเหมือน นางเอกละครชื่อดังยุคนี้ ระหว่างที่หมอฟังเสียงหัวใจ ตาสมก็ก็ถามว่า " ออเจ้าคิดว่า อาการลุงเป็นอย่างไรบ้างฤา ? " คุณหมอหน้าสวยไม่เล่นด้วย ทำหน้านิ่งไม่มองหน้าตาสม แต่ยังฟังเสียงปอดต่อ ขณะที่ พยาบาลสองคน ยืนอยู่สองข้างของเตียงตาสม คนนึงท้วม อีกคนสูงๆ ตาสมเห็นคุณหมอไม่เล่นด้วย จึงหันเป้าหมายไปทางสองนางพยาบาล

" แม่ผิน แม่แย้ม วันนี้อากาศดีเนอะ " สองนางพยาบาลมีอมยิ้มนิดๆ แล้วเสียงคุณหมอก็เอ่ยขึ้นว่า " อารมณ์ดีนะคะ คุณตา แต่อาการไม่ดีนะคะ เดี๋ยวหมอขอรอดูอาการอีกหน่อยนะ " คุณหมออเจ้า ( ชื่อที่ตาสมคิดเอง ) บอกด้วยน้ำเสียงเน้นๆ ทำนองว่า อย่าซ่ามากนะคะคุณตา

รอยยิ้มของตาสมค่อยๆหายจากสีหน้า แล้วเงียบเสียง นางพยาบาลสองคนช่วยตาสมให้นอนให้ท่าสบาย ก่อนบอกว่า เดี๋ยวจะมาวัดความดันอีกประมาณ สามชั่วโมง ซึ่งตาสมก็ไม่ได้หืออืออะไรกับคำกล่าวจากนางพยาบาล ด้วยร่างกายที่อ่อนล้า และสายตามองเพดาน พยายามอ่านหลอดไฟว่า ใช่ philips หรือว่า panasonic หว่า เห็นแต่ตัว P ลางๆ และแล้วห้องก็เงียบเมื่อหมอและพยาบาลเดินออกจากห้องไป

และไม่กี่นาทีต่อมา จอย ภรรยา และ ดา ลูกสาวคนรอง เข้ามาพร้อมกับบอกว่า พวกเธอได้คุยกันแล้ว ไม่อยากให้ตาสมอยู่คนเดียวแบบเดิมอีก ถ้าออกจากโรงพยาบาลได้ อยากให้ลงจากดอย ไปอยู่กับ ภรรยา และ ลูกสาวคนเล็กคือน้ำผึ้งที่บ้านในเมือง

ตาสม มองหน้าจอยภรรยา แล้วไม่พูดอะไร ซึ่งความเงียบแบบนี้ สำหรับจอยแล้ว มันดังเสียยิ่งกว่าเสียงใดๆ Sound of Silence ของตาสม ก็คือความหมายว่า ไม่  ตาสมจะไม่ไปแน่นอน จอย รู้ดีด้วยการมองสีหน้าตาสม

จอย มีสีหน้าเสียใจ แต่ไม่พูดอะไรต่อ เธอตัดสินไปเดินออกจากห้องไป ดา ลูกสาวคนรองมองหน้าพ่อแล้วส่ายหัว แล้วตัดสินใจเดินตามจอยออกไป และห้องก็เงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงพัดลมบนเพดาน และ ตาสม เป็นสองสิ่งที่เคลื่อนไหวได้ในห้องผู้ป่วยแห่งนี้ .

เวลาผ่านไป  นางพยาบาลร่างท้วม แม่ผิน ในจิตนาการของตาสม ก็เข้ามาเช็คความดัน วัดไข้ และตรวจอาการ ทำการบันทึกตามหน้าที่  

เสียงจากลำคอเครือๆ ออกมา “ เขาทิ้งผมไป “
นางพยาบาลได้ยินไม่ถนัด จึงเอ่ยถามให้ชัดเจน “ อะไรคะ “

ตาสม กระแอม มีเสลด ซึ่งตาสมกะจะ ขากออก นางพยาบาลเอื้อมมือหยิบกระโถนโดยเร็ว แต่ จังหวะจะลุก เสลดลงคอไปแล้ว ทำให้ นางพยาบาล ถามว่า “ ลงคอไปแล้วหรือคะ ? “

"อืมม์ "ตาสมตอบตามประสาคนแก่ และเสริมว่า "มี  อ.ย. ซะด้วย"
นางพยาบาล งง แล้วถามว่า “อะไรคะ อ.ย. ? “
“ก็ อาหย่อยไง “ ตาสมยิ้มนิดๆ ด้วยความเพลีย

นางพยาบาลร่างท้วม ป้ายชื่อเขียนว่า อรวรรณ  ก็ยิ้มให้ชายชราด้วยความใจดี และปฏิบัติงานต่อ

ระหว่างนั้น ตาสมก็เริ่มพูดกับคนแปลกหน้าถึงชีวิตตนเอง “ เขาทิ้งผมไป ภรรยาผมน่ะ “
อรวรรณ ได้ยินแต่รู้ว่าเป็นเรื่องส่วนตัวจึงไม่ต่อปากเอ่ยถามอะไร แต่ ตาสม ก็ถือว่า คุยกับคนแปลกหน้าดีกว่า คุยกับคนรู้จักกัน เพราะเขาคงไม่สนใจ ซึ่งก็เป็นจริงเช่นนั้น