ดิฉันเลือกที่จะออกมาจากบ้านแฟนค่ะ แรกเริ่มเลยก่อนที่จะตกลงปลงใจอยู่กินเป็นครอบครัว
เท่าที่เรารู้คือ
1. แฟนเรา มีพี่สาว 1 คน พี่สาวเป็นโรคประสาท (บางเวลา ) เขาบอกว่าไม่ลงกัน ให้ยังไงก็ไม่พูดกันอีก และพี่สาวมีลูก 1 คน แม่แหนเลี้ยง
2. พ่อแม่แฟนเราเลิกกัน ต่างไปมีครอบครัวใหม่
3. แฟนเราอยู่กับทางพ่อ แต่แฟนก็ไม่ค่อยจะลงกับพ่อเท่าไหร่
4.แฟนเราขายกะทิ (ขายให้พ่อ)
5. แฟนเราไม่เที่ยว ไม่ดื่ม
6. แฟนเราขยัน
** ทั้ง 6 ข้อ ** คือสิ่งที่เรารู้
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา ตลอด 1 ปี ครึ่ง คือ
- เรามีลูกด้วยกัน 1 คน ตลอดเวลาที่ท้อง จนถึงตอนนี้ น้องได้ 6 เดือน เราทำงานขายของด้วยกันมาตลอด ไม่เคยเกี่ยงว่า ท้อง ผ่าคลอด ไม่ถึงเดือน ก็ออกไปช่วยที่ร้าน เพราะไม่อยากถูกมองว่ากินแรงเขา
- พ่อแฟน บอกจะไปหาแม่เรา ( ส่วนตัว การที่บ้าน ผช จะไปบ้าน ผญ เราต้องคิดว่าจะไปคุยเรื่อง ทำให้ถูกประเพณี ) แม่เรา ญาติเราก็ไปนั่งรอ พอเขาไปถึง เขาพูดว่า "วันนี้มาเยี่ยม " เลี่ยงที่จะพูดถึงการทำให้มันถูกต้อง ค่ะ ! เขาตบหน้าเราไม่เจ็บ เท่าแม่เราเจ็บ เขาน่าจะมาดูบ้านเรา เขาเห็นบ้านเราเป็นบ้านไม้เก่าๆ เขาอาจจะคิดว่าเราจน. . ไม่ผิดค่ะ เราจนกว่าเขา แต่พ่อแม่เราก็มีเงินกิน เงินเก็บ มีที่เก็บไว้ให้เราไม่มากหรอก 10ไร่ เราก็เรียนจบป. ตรี แต่คือเราจนกว่าเขา เขาเลยคิดว่าไม่จำเป็นต้องไว้หน้าอะไร (เราคิดเอา)
- ลูกเราคลอด มาจนถึงวันนี้ พ่อแฟน ไม่เคยไปเยี่ยมที่ รพ กลับมาบ้านก็ไม่เคยมาดู (บ้านเป็นห้องแถว 2 ห้องติดกัน พ่อแฟนอยู่กับเมียใหม่ห้องนึง เราอยู่กับแฟนห้องนึง ) ไม่เคยให้อะไรหลาน ไม่เคยรับขวัญ มีแต่พ่อเราซื้อทองให้หลาน1 บาท
- พ่อแฟนลงทุนให้ 140000 เราใช้คืนไปหมดแล้ว ส่วนค่าห้องที่เขาอยู่ ค่าน้ำ ค่าไฟ เราเป็นคนจ่าย
- เรารู้มาระยะหนึ่งว่าเขาจะเอาหลานที่อยู่กับแม่แฟน มาให้อยู่กับเรา ดูแล
- เราคุยกับแฟน บอกกันแฟนว่า " ทำไมไม่ปรึกษากันบ้างละ เราอยู่ด้วยกัน ต้องถามกันบ้างนะว่าสะดวกไหม " งานที่เราทำ คือขายกะทิค่ะ เปิดร้านตี 1-4โมงเย็น ลูกเราต้องเอาไปให้แม่ที่ต่างจังหวัดเลี้ยง . (ลูกตัวเองอยากเลี้ยงใจจะขาด ไม่ได้เลี้ยง แต่ให้มาเลี้ยงลูกคนอื่น )
- เราไม่โอเค "เราถามแฟนว่า ลูกตัวเองเคยเลี้ยง เคยอาบน้ำ ป้อนนม กล่อมนอนบ้างไหม ทำได้ไหม " แล้วจะไปดูแลหลาน ไหวเหรอ " / เราถามต่อว่า " เลี้ยงเด็กไม่ได้ง่ายนะ ไม่ใช่แค่ไปรับ-ส่ง รร แล้วจบ .. มันมากกว่านั้น แล้วแฟนเราก็ไม่ได้เป็นคนขยันเหมือนตอนแรกที่คิด ทุกอย่างในบ้านเราทำหมด แม้กระทั่งตอนป่วย แล้วไหนจะค่าใช้จ่ายอีก " แฟนเราไม่พอใจมากค่ะ ที่เราจะไม่รับเลี้ยงหลานเขา
- เราเสียความรู้สึกพอสมควร
:เพราะ ...เรารู้สึกว่า แฟนเราเรียงลำดับความสำคัญไม่ถูก สำหรับเรา ลูกคือ ที่1 ไม่ว่าจะยังไง
:พ่อแฟนเห็นแก่ตัวมากจริงๆ เขายังไม่แก่ มีเมียใหม่ รวย แต่ดันโยนภาระมาให้เรา ทั้งๆที่เขาเองก็ไม่ได้เห็นหัวเรา ไม่ได้เมตตาลูกเราเลย แถมเวลาเรากลับบ้านไปหาลูก กลับมาถามเราว่า " จะกลับไปบ้านบ่อยๆทำไม "
: เมื่อวานพี่สาวแฟน ออกมาจาก รพ จิตรเวช ก็โยนให้มาอยู่กับเรา ให้เรา หาข้าว ให้ยากิน ในขณะที่คนเป็นพ่อ นั่งๆนอนๆ อยู่ห้องตัวเอง
วันนี้เราตัดสินใจกลับบ้านค่ะ สมบัติชิ้นเดียวคือ สมุดเล่มชมพูของลูก ที่เหลือไม่ต้องการ ... แฟนเราก็ไม่ได้ตามอะไร เราก็จะกลับไปสอบครู กลับไปอยู่กับลูก
แค่นี้ที่ต้องการจริงๆ คือลูก '
--""" ใครจะตำหนิก็ได้นะคะ '" เราเองก็ไม่ดี ที่ตัดสินใจอยู่กับเขาในตอนเรา เพราะเราคิดว่า ผช ที่ ไม่เที่ยว ไม่ดื่ม และขยัน หายาก ' "
แต่ไม่เสียใจเลย เพราะเราได้ลูกสาวที่น่ารัก คอยเป็นกำลังใจ ให้สู้ต่อไป ถึงพ่อจะไม่ได้อยู่ ไม่ได้ให้ความสำคัญกับลูก " แต่มีความรักจากแม่ ยาย ตา ก็เกินพอ ..
''. ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
ขอให้ฉันทำถูก
เท่าที่เรารู้คือ
1. แฟนเรา มีพี่สาว 1 คน พี่สาวเป็นโรคประสาท (บางเวลา ) เขาบอกว่าไม่ลงกัน ให้ยังไงก็ไม่พูดกันอีก และพี่สาวมีลูก 1 คน แม่แหนเลี้ยง
2. พ่อแม่แฟนเราเลิกกัน ต่างไปมีครอบครัวใหม่
3. แฟนเราอยู่กับทางพ่อ แต่แฟนก็ไม่ค่อยจะลงกับพ่อเท่าไหร่
4.แฟนเราขายกะทิ (ขายให้พ่อ)
5. แฟนเราไม่เที่ยว ไม่ดื่ม
6. แฟนเราขยัน
** ทั้ง 6 ข้อ ** คือสิ่งที่เรารู้
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา ตลอด 1 ปี ครึ่ง คือ
- เรามีลูกด้วยกัน 1 คน ตลอดเวลาที่ท้อง จนถึงตอนนี้ น้องได้ 6 เดือน เราทำงานขายของด้วยกันมาตลอด ไม่เคยเกี่ยงว่า ท้อง ผ่าคลอด ไม่ถึงเดือน ก็ออกไปช่วยที่ร้าน เพราะไม่อยากถูกมองว่ากินแรงเขา
- พ่อแฟน บอกจะไปหาแม่เรา ( ส่วนตัว การที่บ้าน ผช จะไปบ้าน ผญ เราต้องคิดว่าจะไปคุยเรื่อง ทำให้ถูกประเพณี ) แม่เรา ญาติเราก็ไปนั่งรอ พอเขาไปถึง เขาพูดว่า "วันนี้มาเยี่ยม " เลี่ยงที่จะพูดถึงการทำให้มันถูกต้อง ค่ะ ! เขาตบหน้าเราไม่เจ็บ เท่าแม่เราเจ็บ เขาน่าจะมาดูบ้านเรา เขาเห็นบ้านเราเป็นบ้านไม้เก่าๆ เขาอาจจะคิดว่าเราจน. . ไม่ผิดค่ะ เราจนกว่าเขา แต่พ่อแม่เราก็มีเงินกิน เงินเก็บ มีที่เก็บไว้ให้เราไม่มากหรอก 10ไร่ เราก็เรียนจบป. ตรี แต่คือเราจนกว่าเขา เขาเลยคิดว่าไม่จำเป็นต้องไว้หน้าอะไร (เราคิดเอา)
- ลูกเราคลอด มาจนถึงวันนี้ พ่อแฟน ไม่เคยไปเยี่ยมที่ รพ กลับมาบ้านก็ไม่เคยมาดู (บ้านเป็นห้องแถว 2 ห้องติดกัน พ่อแฟนอยู่กับเมียใหม่ห้องนึง เราอยู่กับแฟนห้องนึง ) ไม่เคยให้อะไรหลาน ไม่เคยรับขวัญ มีแต่พ่อเราซื้อทองให้หลาน1 บาท
- พ่อแฟนลงทุนให้ 140000 เราใช้คืนไปหมดแล้ว ส่วนค่าห้องที่เขาอยู่ ค่าน้ำ ค่าไฟ เราเป็นคนจ่าย
- เรารู้มาระยะหนึ่งว่าเขาจะเอาหลานที่อยู่กับแม่แฟน มาให้อยู่กับเรา ดูแล
- เราคุยกับแฟน บอกกันแฟนว่า " ทำไมไม่ปรึกษากันบ้างละ เราอยู่ด้วยกัน ต้องถามกันบ้างนะว่าสะดวกไหม " งานที่เราทำ คือขายกะทิค่ะ เปิดร้านตี 1-4โมงเย็น ลูกเราต้องเอาไปให้แม่ที่ต่างจังหวัดเลี้ยง . (ลูกตัวเองอยากเลี้ยงใจจะขาด ไม่ได้เลี้ยง แต่ให้มาเลี้ยงลูกคนอื่น )
- เราไม่โอเค "เราถามแฟนว่า ลูกตัวเองเคยเลี้ยง เคยอาบน้ำ ป้อนนม กล่อมนอนบ้างไหม ทำได้ไหม " แล้วจะไปดูแลหลาน ไหวเหรอ " / เราถามต่อว่า " เลี้ยงเด็กไม่ได้ง่ายนะ ไม่ใช่แค่ไปรับ-ส่ง รร แล้วจบ .. มันมากกว่านั้น แล้วแฟนเราก็ไม่ได้เป็นคนขยันเหมือนตอนแรกที่คิด ทุกอย่างในบ้านเราทำหมด แม้กระทั่งตอนป่วย แล้วไหนจะค่าใช้จ่ายอีก " แฟนเราไม่พอใจมากค่ะ ที่เราจะไม่รับเลี้ยงหลานเขา
- เราเสียความรู้สึกพอสมควร
:เพราะ ...เรารู้สึกว่า แฟนเราเรียงลำดับความสำคัญไม่ถูก สำหรับเรา ลูกคือ ที่1 ไม่ว่าจะยังไง
:พ่อแฟนเห็นแก่ตัวมากจริงๆ เขายังไม่แก่ มีเมียใหม่ รวย แต่ดันโยนภาระมาให้เรา ทั้งๆที่เขาเองก็ไม่ได้เห็นหัวเรา ไม่ได้เมตตาลูกเราเลย แถมเวลาเรากลับบ้านไปหาลูก กลับมาถามเราว่า " จะกลับไปบ้านบ่อยๆทำไม "
: เมื่อวานพี่สาวแฟน ออกมาจาก รพ จิตรเวช ก็โยนให้มาอยู่กับเรา ให้เรา หาข้าว ให้ยากิน ในขณะที่คนเป็นพ่อ นั่งๆนอนๆ อยู่ห้องตัวเอง
วันนี้เราตัดสินใจกลับบ้านค่ะ สมบัติชิ้นเดียวคือ สมุดเล่มชมพูของลูก ที่เหลือไม่ต้องการ ... แฟนเราก็ไม่ได้ตามอะไร เราก็จะกลับไปสอบครู กลับไปอยู่กับลูก
แค่นี้ที่ต้องการจริงๆ คือลูก '
--""" ใครจะตำหนิก็ได้นะคะ '" เราเองก็ไม่ดี ที่ตัดสินใจอยู่กับเขาในตอนเรา เพราะเราคิดว่า ผช ที่ ไม่เที่ยว ไม่ดื่ม และขยัน หายาก ' "
แต่ไม่เสียใจเลย เพราะเราได้ลูกสาวที่น่ารัก คอยเป็นกำลังใจ ให้สู้ต่อไป ถึงพ่อจะไม่ได้อยู่ ไม่ได้ให้ความสำคัญกับลูก " แต่มีความรักจากแม่ ยาย ตา ก็เกินพอ ..
''. ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ