เพิ่งจะได้ดู ตอนจบของ รูปทอง ดูแล้วก็เศร้า

พึ่งเเต่งงานไม่ถึงเดือนถูกพี่สะใภ้จับเข่าคุยว่าเงินสินสอดที่ได้ไปซื้อทอง ยังไงๆก็ต้องซื้อ เพราะตอนนี้ทองราคาแพง ถ้าไม่ซื้อตอนนี้ทองก็จะยิ่งแพงมากขึ้น เเละมีการแนะนำว่าต้องซื้อกำไลกับสร้อยคอ อีกอย่างที

เนื่องด้วย เราเป็นโรคซึมเศร้า เราหยุดยาเองเพราะคิดว่าอาการดีขึ้นแล้ว นอนหลับสบาย ไม่ร้องไห้ง่าย ช่วงหลังๆ น้ำตาไหลเองบ่อยมาก เราควรทำไง กับไปหาหมอดีไหม

เราไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่พออายุเข้า 30 รู้ตัวอีกที หันซ้าย หันขวา เราไม่เหลือใครจะไว้ใจ จะเก็บความลับได้ จะปรับทุกข์ด้วยได้อีก วินาทีที่ กำลังจะจิ้มนิ้วทักหาเพื่อน ความรู้สึกไม่อยากถูกตัดสินถูกรบก

เนื่องจากผู้ป่วย เข้ารับการรักษาด้วยอาการน้ำท่วมปอด ต้องดูดน้ำออกจากปอด จะมีน้ำไหลออกมาเลอะตามร่างกาย แต่ผู้ป่วยขาดแคลนทุนทรัพย์ที่จะซื้อแพมเพิร์ท/ทิชชู่เปียก/ทิชชู่แห้ง จนนางพยาบาลได้สอบถามเพื่อนๆที่

พอดีว่าเเฟนจะไปทำงานเเต่รุ่นพี่บอกมาว่าหอพักเเบบหอในของรพ.จะเป็นเเบบโรงนอนมีเเค่เตียงให้ ในโรงนอนนั้นมี30คน เราจึงสงสัยว่ารพ.ที่ดีขนาดนั้นไม่มีงบกำลังที่จะทำหอพักของหอในรพ.สงฆ์เลยเหรอ เนื่องด้วยความปล

มีอาการนี้ทุกปี ปีละ 3-4 ครั้ง ครั้งล๊ะ อาทิตย์กว่า ยาวไปจนถึงเดือน ไม่มีไข้ แต่จะคอแห้งผาก แห้งมากกกกก แล้วก็จะคันคอหนัก ไอ แล้วก็อาเจียน ต่อให้ไม่ได้กินอะไรก็จะอาเจียนน้ำย่อยออกมา อาหารทานได้แปปนึงก

คือมีความรู้สึกที่เหนื่ย ล้า อึดอัด อยากร้องไห้ออกมาแต่น้ำตาก็ไม่ไหล ไม่อยากออกไปไหน มุ่นอยู่แต่ในบ้าน หลับๆ ตื่นๆ ปวดหัว คิดอยากอยากตายอยู่ตลอด ไม่อยากเข้าสังคม แต่ก็ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากไปโรงเรียน

เรารู้อยู่แก่ใจว่า“โรงพยาบาลแห่งนี้เป็นโรงพยาบาลรัฐ”แต่เราปฏิเสธไม่ได้ที่เราต้องมารักษาเพราะเราต้องใช้สิทธิ์ประกันสังคม เราเป็นคนต่างจังหวัดมาทำงานที่ระยองตัวคนเดียวครอบครัวก็อยู่ต่างจังหว