สวัสดีค่ะทุกคน เรื่องมีอยู่ว่า จขกท กับแฟนคบกันมา ตอนนี้เข้าปีที่ 4 จะ 5 แล้วคะ กระทู้นี้ขอใช้แทนตัวเองว่าเรานะคะ
เรื่องมีอยู่ว่า เนื่องจากตอนนี้ ทั้งเราและแฟนทำงานแล้ว อายุห่างกัน 4 ปีค่ะ คบกันตั้งแต่ เราเรียนปี 1
จนตอนนี้เราทำงาน เราได้งานวิศวกรที่ค่อนข้างกลางเมือง แถวสีลมค่ะ
แล้วแฟนเราทำงานเป็นวิศวกรโยธา อยู่ไซต์งานที่แถวพระราม 4 เราเป็นวิศว
เหมือนกันแต่คนละสายงานค่ะ แล้วประกอบกับเค้าเช่าบ้านไว้แถวพระราม 9 ตั้งแต่เค้าเริ่มทำงานเมื่อ 2 ปีที่แล้ว
พอเราเริ่มทำงานเค้าจึงให้มาอยู่ด้วยกัน เพราะหนึ่งการเดินทางสะดวก
สองเค้าต้องการสร้างครอบครัวกับเรา นี่เป็นโอกาสที่จะได้เรียนรู้นิสัยกันจริงๆ
แล้วที่สำคัญจะได้ประหยัดเรื่องค่าที่พักไปด้วย
เราและเค้าตัดสินใจไปคุยกับพ่อของเรา
ทางครอบครัวเราก็ไม่ได้ว่าอะไรเรื่องนี้เพราะโตๆกันแล้ว
เราจึงตัดสินใจมาอยู่ด้วยกันที่บ้าน
เค้าจะเป็นคนรับผิดชอบค่าบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟ ทุกอย่างเอง
เรามีหน้าที่รับผิดชอบค่าของใช้ กับข้าว จุกจิกภายในบ้านค่ะ
ทุกสิ้นเดือนเค้าจะให้เงินเดือนทั้งหมดกับเราโดยที่เราไม่ได้ขอเลยว่าเป็นคนเก็บ
เค้าให้เหตุผลว่าเค้าต้องการมีเงินเก็บที่จะมาแต่งกับเรา
เราจึงจัดการแล้วเป็นคนจัดสรรเงินให้เค้าตั้งแต่นั้นมา
ทุกๆเช้าเค้าก็จะขับรถไปส่งเราที่ไซต์งานเค้า เพราะใกล้ MRT เราขึ้นแค่ 2 สถานีก็ถึง
ตอนเย็นเค้าเลิกงาน 17.00 ก็จะรอเราเพื่อกลับบ้านพร้อมกันตอน 18.30
เป็นอย่างนี้ทุกวันมาจะเป็นปีแล้วหลังจากเราเริ่มงาน
ทุกครั้งเวลาไปไหนเค้าก็จะพาเราไปด้วยตลอด
ไปกินเหล้ากับเพื่อน ไปตกปลา แทบทุกกิจกรรมของเค้า
จะต้องมีเราติดตามไปด้วยตลอด
บางครั้งเราก็อยากให้เค้าไปแบบว่าผ่อนคลายตามประสาผู้ชาย
เพราะเพื่อนเค้าเรารู้จักแทบทุกคนค่ะ เราเลยไว้ใจ
แต่พอเราบอกให้เค้าไปแบบคนเดียวบ้างเค้าก็จะไม่ไป
เค้าบอกไม่อยากไปถ้าเราไม่ไปด้วย
งานบ้านถ้าเรากลับถึงบ้าน จันทร์ - ศุกร์ เค้าจะเป็นคนกวาด ถู ทุกอย่างเอง
น้อยครั้งที่เราจะได้ทำ จะมีก็แต่วันเสาร์ อาทิตย์
นี่ล่ะค่ะเราถึงได้เป็นคนจัดการเรื่องชุดทำงาน เสื้อผ้าทุกอย่างในบ้าน
เพราะเค้าทำงานวันเสาร์ แล้วเราหยุดพอดี
ที่เรามาตั้งกระทู้เพราะเราเริ่มมีความรู้สึกว่า
เมื่อก่อนเจอกันเป็นครั้งคราว ได้ทำกิจกรรมร่วมกันบ้าง ตั้งแต่คุยกัน เริ่มคบกัน ก็รวมๆ 6 ปี
ถ้าจะเรียกมันว่าความรู้สึกรัก มันก็รู้สึกรักนะคะ
แต่มันช่างแตกต่างจากตอนนี้ นี่ถ้านับถึงตอนนี้ก็จะปีนึงแล้วที่อยู่ด้วยกันมา
มันกลายเป็นความรู้สึกเสมือนเพื่อนคนนึง พี่ชาย เค้าเป็นทุกอย่างที่เราสบายใจ
ทำอะไรเราจะนึกถึงเค้าตลอดแล้วก็ไม่ได้เป็นความรู้สึกหวง หึง หรือจะครอบครองนะคะ
แต่เป็นความรู้สึก หากเค้าทุกข์ หรือล้มเราพร้อมเคียงข้างเสมอ
ความรู้สึกเหมือนเค้าเป็นหนึ่งในครอบครัวไปแล้วค่ะ
เราทะเลาะกันบ้าง ในส่วนบางอย่างที่มันไม่ตรงกัน
ช่วงแรกๆมีหลายอย่างที่ค่อนข้างแตกต่างกันพอสมควรค่ะ
แต่เค้าใจเย็นลงกว่าที่เราคิดค่ะ ทั้งๆที่เค้าเป็นที่ใจร้อนมาก
อีกหลายๆเรื่องที่ตั้งแต่มาอยู่ด้วยกัน เค้าลดลงจนเราแอบแปลกใจ
บุหรี่ที่เมื่อก่อนวันละเป็นซอง ตอนนี้เหลืออาทิตย์ละซอง
**********************************************************
เราอาจจะไม่มีประสบการณ์ด้านความรักเลยก็ได้เพราะนี่คือแฟนคนแรกของเราค่ะ
แต่ตลอดระยะเวลา 1 ปีที่อยู่ด้วยกันแบบจริงจัง
ถ้าเราจะให้เค้าเป็นคนที่เราจะตัดสินใจแต่งงานด้วย มันจะเร็วไปไหมคะ ?
แล้วความรู้สึกที่กล่าวไปข้างต้นว่ารู้สึกแบบนั้น มันคือความรู้สึกรักเหมือนเดิมใช่ไหมคะ?
อยากรับฟังความคิดเห็นในหลายๆส่วนค่ะ ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน
มันจะเร็วไปไหมคะกับความรู้สึกนี้?
เรื่องมีอยู่ว่า เนื่องจากตอนนี้ ทั้งเราและแฟนทำงานแล้ว อายุห่างกัน 4 ปีค่ะ คบกันตั้งแต่ เราเรียนปี 1
จนตอนนี้เราทำงาน เราได้งานวิศวกรที่ค่อนข้างกลางเมือง แถวสีลมค่ะ
แล้วแฟนเราทำงานเป็นวิศวกรโยธา อยู่ไซต์งานที่แถวพระราม 4 เราเป็นวิศว
เหมือนกันแต่คนละสายงานค่ะ แล้วประกอบกับเค้าเช่าบ้านไว้แถวพระราม 9 ตั้งแต่เค้าเริ่มทำงานเมื่อ 2 ปีที่แล้ว
พอเราเริ่มทำงานเค้าจึงให้มาอยู่ด้วยกัน เพราะหนึ่งการเดินทางสะดวก
สองเค้าต้องการสร้างครอบครัวกับเรา นี่เป็นโอกาสที่จะได้เรียนรู้นิสัยกันจริงๆ
แล้วที่สำคัญจะได้ประหยัดเรื่องค่าที่พักไปด้วย
เราและเค้าตัดสินใจไปคุยกับพ่อของเรา
ทางครอบครัวเราก็ไม่ได้ว่าอะไรเรื่องนี้เพราะโตๆกันแล้ว
เราจึงตัดสินใจมาอยู่ด้วยกันที่บ้าน
เค้าจะเป็นคนรับผิดชอบค่าบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟ ทุกอย่างเอง
เรามีหน้าที่รับผิดชอบค่าของใช้ กับข้าว จุกจิกภายในบ้านค่ะ
ทุกสิ้นเดือนเค้าจะให้เงินเดือนทั้งหมดกับเราโดยที่เราไม่ได้ขอเลยว่าเป็นคนเก็บ
เค้าให้เหตุผลว่าเค้าต้องการมีเงินเก็บที่จะมาแต่งกับเรา
เราจึงจัดการแล้วเป็นคนจัดสรรเงินให้เค้าตั้งแต่นั้นมา
ทุกๆเช้าเค้าก็จะขับรถไปส่งเราที่ไซต์งานเค้า เพราะใกล้ MRT เราขึ้นแค่ 2 สถานีก็ถึง
ตอนเย็นเค้าเลิกงาน 17.00 ก็จะรอเราเพื่อกลับบ้านพร้อมกันตอน 18.30
เป็นอย่างนี้ทุกวันมาจะเป็นปีแล้วหลังจากเราเริ่มงาน
ทุกครั้งเวลาไปไหนเค้าก็จะพาเราไปด้วยตลอด
ไปกินเหล้ากับเพื่อน ไปตกปลา แทบทุกกิจกรรมของเค้า
จะต้องมีเราติดตามไปด้วยตลอด
บางครั้งเราก็อยากให้เค้าไปแบบว่าผ่อนคลายตามประสาผู้ชาย
เพราะเพื่อนเค้าเรารู้จักแทบทุกคนค่ะ เราเลยไว้ใจ
แต่พอเราบอกให้เค้าไปแบบคนเดียวบ้างเค้าก็จะไม่ไป
เค้าบอกไม่อยากไปถ้าเราไม่ไปด้วย
งานบ้านถ้าเรากลับถึงบ้าน จันทร์ - ศุกร์ เค้าจะเป็นคนกวาด ถู ทุกอย่างเอง
น้อยครั้งที่เราจะได้ทำ จะมีก็แต่วันเสาร์ อาทิตย์
นี่ล่ะค่ะเราถึงได้เป็นคนจัดการเรื่องชุดทำงาน เสื้อผ้าทุกอย่างในบ้าน
เพราะเค้าทำงานวันเสาร์ แล้วเราหยุดพอดี
ที่เรามาตั้งกระทู้เพราะเราเริ่มมีความรู้สึกว่า
เมื่อก่อนเจอกันเป็นครั้งคราว ได้ทำกิจกรรมร่วมกันบ้าง ตั้งแต่คุยกัน เริ่มคบกัน ก็รวมๆ 6 ปี
ถ้าจะเรียกมันว่าความรู้สึกรัก มันก็รู้สึกรักนะคะ
แต่มันช่างแตกต่างจากตอนนี้ นี่ถ้านับถึงตอนนี้ก็จะปีนึงแล้วที่อยู่ด้วยกันมา
มันกลายเป็นความรู้สึกเสมือนเพื่อนคนนึง พี่ชาย เค้าเป็นทุกอย่างที่เราสบายใจ
ทำอะไรเราจะนึกถึงเค้าตลอดแล้วก็ไม่ได้เป็นความรู้สึกหวง หึง หรือจะครอบครองนะคะ
แต่เป็นความรู้สึก หากเค้าทุกข์ หรือล้มเราพร้อมเคียงข้างเสมอ
ความรู้สึกเหมือนเค้าเป็นหนึ่งในครอบครัวไปแล้วค่ะ
เราทะเลาะกันบ้าง ในส่วนบางอย่างที่มันไม่ตรงกัน
ช่วงแรกๆมีหลายอย่างที่ค่อนข้างแตกต่างกันพอสมควรค่ะ
แต่เค้าใจเย็นลงกว่าที่เราคิดค่ะ ทั้งๆที่เค้าเป็นที่ใจร้อนมาก
อีกหลายๆเรื่องที่ตั้งแต่มาอยู่ด้วยกัน เค้าลดลงจนเราแอบแปลกใจ
บุหรี่ที่เมื่อก่อนวันละเป็นซอง ตอนนี้เหลืออาทิตย์ละซอง
**********************************************************
เราอาจจะไม่มีประสบการณ์ด้านความรักเลยก็ได้เพราะนี่คือแฟนคนแรกของเราค่ะ
แต่ตลอดระยะเวลา 1 ปีที่อยู่ด้วยกันแบบจริงจัง
ถ้าเราจะให้เค้าเป็นคนที่เราจะตัดสินใจแต่งงานด้วย มันจะเร็วไปไหมคะ ?
แล้วความรู้สึกที่กล่าวไปข้างต้นว่ารู้สึกแบบนั้น มันคือความรู้สึกรักเหมือนเดิมใช่ไหมคะ?
อยากรับฟังความคิดเห็นในหลายๆส่วนค่ะ ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน