ผู้ชายคนนึง จะเสียใจ และร้องไห้ ได้นานแค่ไหน
สวัสดีครับ ผมอยากรู้ว่าใจตัวเองจะทนได้อีกนานแค่ไหน เมื่อไหร่ที่จะลืมกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปได้สักที เค้าจะรู้ไหมว่าเราก็เสียใจ เค้าจะรู้ไหมว่าเรายังคงรักเค้าอยู่...
ก็คือผมอยากง้อแฟน แต่ก็ไม่รู้จะง้อยังไง ผมหายไปจากเค้าหนึ่งเดือนเต็มๆ แต่ผมก็ติดตามเค้าตลอด คอยส่องเฟสเค้าดูตลอด คอยอัพสตอรี่ในไอจี เพื่อให้เค้าเห็น แต่บางทีเรื่องงานที่ผมทำ กับเหตุการณ์ในงานที่ผมเจอ มันก็ทำให้ผมนิ่งๆไปกับทุกสิ่ง และกับเค้าด้วย จนผมได้ลาพักจากการทำงาน ผมก็บินตรงกลับไปบ้าน แต่ก็ไม่ได้บอกเค้า เพราะไม่ได้คุยกันเลย แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่าง ทำให้ผมได้กลับไปหาเค้าที่บ้าน ก็อยู่ด้วยกัน ตอนนั้นผมยอมทุกอย่าง พยายามทำดีกับเค้า ยอมให้เค้าหยิก ยอมให้เค้ากัด ด้วยความหมั่นเขี้ยวเรา เค้าดูทะเล้นๆเป็นปกติของเค้า แต่...เค้าพูดมาเหมือนจะบอกว่ามันสายไปแล้ว เพราะที่ผมหายไป ผมได้เลือกแล้วที่จะเป็นแบบนั้น มันก็เหมือนว่าผมบีบเค้า ให้เค้าได้เลือกทางเดินของเค้าไปแล้ว...
แต่ผมยังไม่หมดโอกาส และเหมือนจะเป็นโอกาสสุดท้าย แต่ผมกลับทำทุกอย่างพังลง ด้วยอารมณ์ของผมเอง
เรื่องมีอยู่ว่า จากวันที่เค้าบอกว่าผมได้คำตอบไปแล้ว ผมก็ร้องไห้และเสียใจแบบ เสียใจจริงๆอะ คือผมรักเค้ามากพร้อมกับรู้สึกผิดที่ผมทำแบบนี้ แต่เค้าก็ดึงผมกลับมา ซึ่งนี่แหละเหมือนโอกาสที่ผมได้เป็นครั้งสุดท้าย และวันนั้น ผมกับเค้าก็ไปงานบวชเพื่อนกัน ก็มีเพื่อนในแก็งไปด้วย 5-6คน หลังจากที่จบจากงานบวชก็ไปต่อที่บ้านเพื่อน ก็หาทำอะไรกินกันกับพวกเพื่อนๆ ตอนนั้นเค้าดีกับผมนะ ตอนนั้นคือหยอกล้อกัน แซวเล่นกัน เหมือนตอนที่รักกันอะ มองหน้าเค้าแล้วรู้สึกสบายใจ ซึ่งก่อนหน้านั้น เค้าไม่ได้เป็นแบบนี้ ผมก็หวังในใจว่าผมกับเค้าต้องกลับมาดีกันได้แน่ๆ พอถึงเวลาประมาณตี2 ก็เลิกกินกัน เพื่อนๆก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ผมก็กลับบ้านพร้อมเค้า พอถึงบ้าน อาบน้ำเสด ผมก็ไม่รอช้า ถามเค้าว่าเราจะกลับมาดีกันได้ไหม ฯลฯ คือจะเอาคำตอบให้ได้ เพราะหวังว่าคงจะได้คำตอบที่ดีและนอนกอดเค้าแบบสบายใจ แต่... ทุกอย่างมันสวนทาง คำตอบไม่ได้เป็นอย่างที่คิด เค้าดูเปลี่ยนไป ไม่ใช่คนที่อยู่บ้านเพื่อน แล้วผมดันเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่ โวยวาย ใจร้อน ทำเหมือนคนขาดสติ ไม่ว่าทะเลาะกันกี่ครั้งผมก็ไม่เคยคิดทำร้ายเค้า แต่คืนนั้นผมบีบเเขนเค้าแรงมาก ทำทุกสิ่งรุนแรงไปมาก ผมจะหนีไปจากเค้า แต่เค้าบอกถ้าจะไปก็ค่อยไปตอนเช้า ซึ่งผมคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้ว ผมจะไปจากเค้าเลยคืนนั้น ผมคิดแต่เพียงว่าถ้าไม่รักกันจะให้ผมอยู่ทำไม ผมเสียใจกับสิ่งที่ได้ยิน ก็ทะเลาะกันเสียงดังสักพักนึง ผมก็หนีออกจากบ้านเค้ามา แต่เค้าก็ตามผมมา บอกจะไปส่งผม ผมก็ไล่เค้า ด่าว่าเค้าสารพัด จะให้เค้ากลับเข้าไปบ้าน ไม่ต้องมาห่วง ไม่ต้องมายุ่งกับผม ผมก็โวยวายจนเค้ากลับไป ผมเห็นเค้าร้องไห้ แต่ผมย้อนกลับไปไม่ได้เเล้ว ผมทำอะไรที่รุนแรงเกินกว่าที่เค้าจะยอมแล้ว
ตั้งแต่วันนั้น ผมกับเค้าก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย และภาพในคืนนั้นก็ตามหลอกหลอนผมในทุกวัน ทุกคืน พอผมหลับตา ภาพเหล่านั้นก็เข้ามาในหัวผมตลอด ทุกคืนต้องนอนร้องไห้กับสิ่งที่ตัวเองทำ ถ้าในวันนั้นผมใจเย็น เค้าอาจจะดีกับผมในตอนเช้าก็ได้ เพราะตอนนั้นมันก็ดึกมากแล้ว เค้าคงเหนื่อย กับงาน กับทุกสิ่ง คงอยากพักผ่อน ผมเองที่ใจร้อนจะเอาแต่คำตอบ ไม่ได้ดูว่าเค้าเป็นยังไง อยากพักผ่อนไหม น่าจะปล่อยให้เค้าได้นอนหลับไปก่อน อย่างน้อยๆก็ยังได้กอดเค้าอีกคืน...
แต่สุดท้าย มันก็คงสายไปสำหรับผมแล้วจริงๆ ผมพังความรู้สึกเค้า พังความรู้สึกคนที่บ้านเค้า พังความรักจากเค้า ด้วยมือของผมเอง ถ้าผมในตอนนั้น มันเป็นผมในตอนนี้ เรื่องทุกอย่างคงจบได้ด้วยดี ผมพึ่งรู้สึกตัว ว่าที่ตัวเองทำไปมันเกินกว่าที่ผู้หญิงคนนึงจะรับไหว
ในตอนนี้ผมก็คงทำได้แค่เสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ภาพคืนนั้นคงหลอกหลอนผมไปอีกนาน อยากทักไปหาเค้า แต่ผมควรเห็นใจความรู้สึกเค้าบ้าง อยากให้เค้าลืมสิ่งแย่ๆที่ผมทำ ไม่ต้องกลับมารักกันก็ได้ แค่ลืมอะไรที่มันไม่ดีก็เท่านั้น ผมเลือกทุกอย่างเองอย่างที่เค้าว่า เหมือนผมเลือกที่จะเสียใจ ผมก็ต้องอยู่กับมันให้ได้...
ถ้ามันเป็นพรหมลิขิต หรือเป็นอะไรก็ตาม ที่ทำให้เค้าได้เห็นข้อความนี้ ผมคงสบายใจขึ้นเยอะ ผมอยากจะบอกเค้าว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมมั่วแต่มองเค้าว่าไม่รักผมบ้าง ไม่สนใจผมบ้าง มองเค้าไม่ดี แต่วันนี้ผมกลับเห็นทุกอย่าง สิ่งที่เค้าทำเพื่อผม ความรักที่เค้ามีให้กับผม ผมพึ่งรู้ตัว ผมผิดไปแล้วจริงๆ ผมขอโทษนะ A👁👁
ผู้ชายคนนึง จะเสียใจ และร้องไห้ได้นานแค่ไหน ?
สวัสดีครับ ผมอยากรู้ว่าใจตัวเองจะทนได้อีกนานแค่ไหน เมื่อไหร่ที่จะลืมกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปได้สักที เค้าจะรู้ไหมว่าเราก็เสียใจ เค้าจะรู้ไหมว่าเรายังคงรักเค้าอยู่...
ก็คือผมอยากง้อแฟน แต่ก็ไม่รู้จะง้อยังไง ผมหายไปจากเค้าหนึ่งเดือนเต็มๆ แต่ผมก็ติดตามเค้าตลอด คอยส่องเฟสเค้าดูตลอด คอยอัพสตอรี่ในไอจี เพื่อให้เค้าเห็น แต่บางทีเรื่องงานที่ผมทำ กับเหตุการณ์ในงานที่ผมเจอ มันก็ทำให้ผมนิ่งๆไปกับทุกสิ่ง และกับเค้าด้วย จนผมได้ลาพักจากการทำงาน ผมก็บินตรงกลับไปบ้าน แต่ก็ไม่ได้บอกเค้า เพราะไม่ได้คุยกันเลย แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่าง ทำให้ผมได้กลับไปหาเค้าที่บ้าน ก็อยู่ด้วยกัน ตอนนั้นผมยอมทุกอย่าง พยายามทำดีกับเค้า ยอมให้เค้าหยิก ยอมให้เค้ากัด ด้วยความหมั่นเขี้ยวเรา เค้าดูทะเล้นๆเป็นปกติของเค้า แต่...เค้าพูดมาเหมือนจะบอกว่ามันสายไปแล้ว เพราะที่ผมหายไป ผมได้เลือกแล้วที่จะเป็นแบบนั้น มันก็เหมือนว่าผมบีบเค้า ให้เค้าได้เลือกทางเดินของเค้าไปแล้ว...
แต่ผมยังไม่หมดโอกาส และเหมือนจะเป็นโอกาสสุดท้าย แต่ผมกลับทำทุกอย่างพังลง ด้วยอารมณ์ของผมเอง
เรื่องมีอยู่ว่า จากวันที่เค้าบอกว่าผมได้คำตอบไปแล้ว ผมก็ร้องไห้และเสียใจแบบ เสียใจจริงๆอะ คือผมรักเค้ามากพร้อมกับรู้สึกผิดที่ผมทำแบบนี้ แต่เค้าก็ดึงผมกลับมา ซึ่งนี่แหละเหมือนโอกาสที่ผมได้เป็นครั้งสุดท้าย และวันนั้น ผมกับเค้าก็ไปงานบวชเพื่อนกัน ก็มีเพื่อนในแก็งไปด้วย 5-6คน หลังจากที่จบจากงานบวชก็ไปต่อที่บ้านเพื่อน ก็หาทำอะไรกินกันกับพวกเพื่อนๆ ตอนนั้นเค้าดีกับผมนะ ตอนนั้นคือหยอกล้อกัน แซวเล่นกัน เหมือนตอนที่รักกันอะ มองหน้าเค้าแล้วรู้สึกสบายใจ ซึ่งก่อนหน้านั้น เค้าไม่ได้เป็นแบบนี้ ผมก็หวังในใจว่าผมกับเค้าต้องกลับมาดีกันได้แน่ๆ พอถึงเวลาประมาณตี2 ก็เลิกกินกัน เพื่อนๆก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ผมก็กลับบ้านพร้อมเค้า พอถึงบ้าน อาบน้ำเสด ผมก็ไม่รอช้า ถามเค้าว่าเราจะกลับมาดีกันได้ไหม ฯลฯ คือจะเอาคำตอบให้ได้ เพราะหวังว่าคงจะได้คำตอบที่ดีและนอนกอดเค้าแบบสบายใจ แต่... ทุกอย่างมันสวนทาง คำตอบไม่ได้เป็นอย่างที่คิด เค้าดูเปลี่ยนไป ไม่ใช่คนที่อยู่บ้านเพื่อน แล้วผมดันเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่ โวยวาย ใจร้อน ทำเหมือนคนขาดสติ ไม่ว่าทะเลาะกันกี่ครั้งผมก็ไม่เคยคิดทำร้ายเค้า แต่คืนนั้นผมบีบเเขนเค้าแรงมาก ทำทุกสิ่งรุนแรงไปมาก ผมจะหนีไปจากเค้า แต่เค้าบอกถ้าจะไปก็ค่อยไปตอนเช้า ซึ่งผมคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้ว ผมจะไปจากเค้าเลยคืนนั้น ผมคิดแต่เพียงว่าถ้าไม่รักกันจะให้ผมอยู่ทำไม ผมเสียใจกับสิ่งที่ได้ยิน ก็ทะเลาะกันเสียงดังสักพักนึง ผมก็หนีออกจากบ้านเค้ามา แต่เค้าก็ตามผมมา บอกจะไปส่งผม ผมก็ไล่เค้า ด่าว่าเค้าสารพัด จะให้เค้ากลับเข้าไปบ้าน ไม่ต้องมาห่วง ไม่ต้องมายุ่งกับผม ผมก็โวยวายจนเค้ากลับไป ผมเห็นเค้าร้องไห้ แต่ผมย้อนกลับไปไม่ได้เเล้ว ผมทำอะไรที่รุนแรงเกินกว่าที่เค้าจะยอมแล้ว
ตั้งแต่วันนั้น ผมกับเค้าก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย และภาพในคืนนั้นก็ตามหลอกหลอนผมในทุกวัน ทุกคืน พอผมหลับตา ภาพเหล่านั้นก็เข้ามาในหัวผมตลอด ทุกคืนต้องนอนร้องไห้กับสิ่งที่ตัวเองทำ ถ้าในวันนั้นผมใจเย็น เค้าอาจจะดีกับผมในตอนเช้าก็ได้ เพราะตอนนั้นมันก็ดึกมากแล้ว เค้าคงเหนื่อย กับงาน กับทุกสิ่ง คงอยากพักผ่อน ผมเองที่ใจร้อนจะเอาแต่คำตอบ ไม่ได้ดูว่าเค้าเป็นยังไง อยากพักผ่อนไหม น่าจะปล่อยให้เค้าได้นอนหลับไปก่อน อย่างน้อยๆก็ยังได้กอดเค้าอีกคืน...
แต่สุดท้าย มันก็คงสายไปสำหรับผมแล้วจริงๆ ผมพังความรู้สึกเค้า พังความรู้สึกคนที่บ้านเค้า พังความรักจากเค้า ด้วยมือของผมเอง ถ้าผมในตอนนั้น มันเป็นผมในตอนนี้ เรื่องทุกอย่างคงจบได้ด้วยดี ผมพึ่งรู้สึกตัว ว่าที่ตัวเองทำไปมันเกินกว่าที่ผู้หญิงคนนึงจะรับไหว
ในตอนนี้ผมก็คงทำได้แค่เสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ภาพคืนนั้นคงหลอกหลอนผมไปอีกนาน อยากทักไปหาเค้า แต่ผมควรเห็นใจความรู้สึกเค้าบ้าง อยากให้เค้าลืมสิ่งแย่ๆที่ผมทำ ไม่ต้องกลับมารักกันก็ได้ แค่ลืมอะไรที่มันไม่ดีก็เท่านั้น ผมเลือกทุกอย่างเองอย่างที่เค้าว่า เหมือนผมเลือกที่จะเสียใจ ผมก็ต้องอยู่กับมันให้ได้...
ถ้ามันเป็นพรหมลิขิต หรือเป็นอะไรก็ตาม ที่ทำให้เค้าได้เห็นข้อความนี้ ผมคงสบายใจขึ้นเยอะ ผมอยากจะบอกเค้าว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมมั่วแต่มองเค้าว่าไม่รักผมบ้าง ไม่สนใจผมบ้าง มองเค้าไม่ดี แต่วันนี้ผมกลับเห็นทุกอย่าง สิ่งที่เค้าทำเพื่อผม ความรักที่เค้ามีให้กับผม ผมพึ่งรู้ตัว ผมผิดไปแล้วจริงๆ ผมขอโทษนะ A👁👁