ขอเกริ่นก่อนเลยนะคะ เราเป็นเพื่อนกับเพื่อนคนนี้มา 4 ปีแล้วค่ะ อาจจะเรียกว่าสนิทกันก็ได้เพราะอยู่กลุ่มเดียวกันมีปัญหาอะไรก็จะเล่าให้เค้าฟังเป็นบางครั้ง
เค้าเป็นคนเข้าใจในหัวอกเรา เวลาเราพูดอะไรเค้าก็จะแนะนำมาให้ตลอด ถึงบางครั้งอาจจะแก้ปัญหาได้บ้างไม่ได้บ้าง ดีบ้างไม่ดีบ้าง
เราเป็นคนคิดมากค่ะ อาจจะไม่คิดมากขนาดว่าต้องไปหาหมออะไรขนาดนั้นแต่เป็นคนคิดมากในเรื่องคำพูด เรียกง่ายๆว่า ถ้าเราสนิทกับใครแล้วเราจะนึกถึงเค้าเป็นอันดับแรก เพื่อนเราเป็นคนนิสัยนิ่งๆค่ะ เวลามีอะไรก็จะไม่พูดกับคนในกลุ่ม จะไปพูดกับคนอื่นหรือปรึกษาคนอื่นแทน เราจะคอยช่วยเหลือเค้าเวลาเค้ามีปัญหาค่ะ แต่เค้าจะชอบพูดกับเราบ่อยๆว่า อย่ามายุ่งได้ไหม เรื่องเราเราก็จัดการเองนั่นแหละ จนบางครั้งเราก็เศร้าค่ะ เสียความรู้สึกมาก เราก็แค่อยากจะช่วยบ้าง แต่ก็พยายามมองข้ามไปค่ะ อาจจะเป็นเพราะ เค้าอาจจะยังไม่อยากเล่า เราก็โอเคเข้าใจก็ปล่อยไป บางครั้งเรื่องเรียนเราก็หวังดีค่ะ อยากให้เค้าได้วิชานั้นบ้างอะไรบ้าง ก็พยายามบอกว่า เออแกลองไม่ลอกเพื่อนบ้างไหม ลองทำเอง เพราะเราให้เค้าลอกค่ะ เค้าก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดนิดหน่อยว่า ถ้ากูไม่ลอกกูก็ไปลอกคนอื่นอยู่ดีแล้วแต่จะคิดละกัน ( ขออภัยที่ใช้คำหยาบคายค่ะ ) เราก็ชะงักไปนิดนึง เราแค่หวังดีจริงๆค่ะ มันเป็นวิชาหลักที่เราควรจะเข้าใจ เรามักจะพูดในแง่ดีกับเค้าเสมอ เราอยากให้เค้าลองทำเองบ้าง อยากให้ลองทำอะไรที่มันลำบากดูบ้าง อีกไม่กี่เดือนก็จะจบแล้วค่ะ ขนาดเดินทางเองเค้ายังไม่อยากจะเดินทางเองเลย เราก็เป็นห่วงกลัวว่าเค้าจะใช้ชีวิตในสังคมไม่ได้ เราไม่รู้ว่าเราทำผิดอะไรค่ะ เราเป็นคนไม่ดีพอหรือเราเป็นคนขี้จุกจิกน่ารำคาญรึเปล่าแต่เราก็ทำในสิ่งที่เราพอทำได้ บางครั้งก็แอบมานั่งร้องไห้บ้าง เราท้อแท้มากเลยค่ะ ท้อแท้ที่จะพยายามดึง พยายามผลักเค้า เราไม่เคยเหนื่อยที่จะทำแบบนั้นค่ะ แต่เราเหนื่อยที่เค้าไม่เคยยอมให้ความร่วมมือเลยซักครั้งเดียว เราควรจะทำยังไงดีเหรอคะ ควรจะถอยหรือควรจะเดินหน้าต่อไปดี
เมื่อเพื่อนเราเป็นแบบนี้ เราควรจะทำยังไงดี?
เค้าเป็นคนเข้าใจในหัวอกเรา เวลาเราพูดอะไรเค้าก็จะแนะนำมาให้ตลอด ถึงบางครั้งอาจจะแก้ปัญหาได้บ้างไม่ได้บ้าง ดีบ้างไม่ดีบ้าง
เราเป็นคนคิดมากค่ะ อาจจะไม่คิดมากขนาดว่าต้องไปหาหมออะไรขนาดนั้นแต่เป็นคนคิดมากในเรื่องคำพูด เรียกง่ายๆว่า ถ้าเราสนิทกับใครแล้วเราจะนึกถึงเค้าเป็นอันดับแรก เพื่อนเราเป็นคนนิสัยนิ่งๆค่ะ เวลามีอะไรก็จะไม่พูดกับคนในกลุ่ม จะไปพูดกับคนอื่นหรือปรึกษาคนอื่นแทน เราจะคอยช่วยเหลือเค้าเวลาเค้ามีปัญหาค่ะ แต่เค้าจะชอบพูดกับเราบ่อยๆว่า อย่ามายุ่งได้ไหม เรื่องเราเราก็จัดการเองนั่นแหละ จนบางครั้งเราก็เศร้าค่ะ เสียความรู้สึกมาก เราก็แค่อยากจะช่วยบ้าง แต่ก็พยายามมองข้ามไปค่ะ อาจจะเป็นเพราะ เค้าอาจจะยังไม่อยากเล่า เราก็โอเคเข้าใจก็ปล่อยไป บางครั้งเรื่องเรียนเราก็หวังดีค่ะ อยากให้เค้าได้วิชานั้นบ้างอะไรบ้าง ก็พยายามบอกว่า เออแกลองไม่ลอกเพื่อนบ้างไหม ลองทำเอง เพราะเราให้เค้าลอกค่ะ เค้าก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดนิดหน่อยว่า ถ้ากูไม่ลอกกูก็ไปลอกคนอื่นอยู่ดีแล้วแต่จะคิดละกัน ( ขออภัยที่ใช้คำหยาบคายค่ะ ) เราก็ชะงักไปนิดนึง เราแค่หวังดีจริงๆค่ะ มันเป็นวิชาหลักที่เราควรจะเข้าใจ เรามักจะพูดในแง่ดีกับเค้าเสมอ เราอยากให้เค้าลองทำเองบ้าง อยากให้ลองทำอะไรที่มันลำบากดูบ้าง อีกไม่กี่เดือนก็จะจบแล้วค่ะ ขนาดเดินทางเองเค้ายังไม่อยากจะเดินทางเองเลย เราก็เป็นห่วงกลัวว่าเค้าจะใช้ชีวิตในสังคมไม่ได้ เราไม่รู้ว่าเราทำผิดอะไรค่ะ เราเป็นคนไม่ดีพอหรือเราเป็นคนขี้จุกจิกน่ารำคาญรึเปล่าแต่เราก็ทำในสิ่งที่เราพอทำได้ บางครั้งก็แอบมานั่งร้องไห้บ้าง เราท้อแท้มากเลยค่ะ ท้อแท้ที่จะพยายามดึง พยายามผลักเค้า เราไม่เคยเหนื่อยที่จะทำแบบนั้นค่ะ แต่เราเหนื่อยที่เค้าไม่เคยยอมให้ความร่วมมือเลยซักครั้งเดียว เราควรจะทำยังไงดีเหรอคะ ควรจะถอยหรือควรจะเดินหน้าต่อไปดี