อยากให้โลกนี้ไม่มีโรคมะเร็ง...

เป็นกระทู้ระบายนะคะ...ไม่ได้ยืมล็อคอินใครมาเขียนค่ะ

พึ่งเสียคุณแม่ไปเมื่อเดือนที่แล้วค่ะ คุณแม่เราสู้โรคนี้มาตั้ง 5 ปีเต็ม.. พยายามทำใจมาซักช่วงแล้ว

เข้าใจว่าชีวิตคนเรามันไม่แน่นอน

คุณแม่ของเรามีสุขภาพดีมาโดยตลอด คุณแม่ไม่ค่อยได้ทานข้าวนอกบ้าน คุณพ่อทำกับข้าวให้ หรือคุณแม่ก็ทำเอง
คุณแม่ออกกำลังกาย ไปเดิน พูดง่ายๆคือดูแลสุขภาพมาโดยตลอด

แต่เราคิดว่าด้วยความเครียดด้วยแหละถึงเป็นสารก่อมะเร็ง..

สมัยที่แม่เราตรวจพบเจอก้อนเนื้อในลำไส้ ช่วงนั้นเราก็เรียนอยู่ตปท. พอกลับมา ด้วยความเป็นเด็กดื้อรั้นก็ไม่ค่อยได้ช่วยดูแลแม่เท่าไหร่เลย
พักหลังๆเท่านั้นแหละที่เราเลิกติดเกมและหันมาดูแลคุณแม่มากขึ้น เรารู้สึกเสียใจทุกวันนี้ คอยคิดกับตัวเองว่าทำไมนะ ทำไมไม่ทำให้แม่สบายใจเลย
(รู้ว่าไม่ควรมาคิดเรื่องอดีตที่เคยผ่านมาแล้ว แต่มันทำใจไม่ได้จริงๆ) คุณแม่ก็อโหสิกรรมให้เรานะคะ แต่เราก็ยังนึกเกลียดตัวเองในอดีต

เราก็แค่อยากให้โลกนี้ไม่มีโรคมะเร็งเลย จะได้ไม่ต้องมาเกิดขึ้นกับใครทั้งนั้น โดยเฉพาะคนที่เรารัก คนที่อยากใช้เวลาด้วยกัน

คิดถึงแม่มากเลยค่ะ ทุกคนบอกว่าเราเข้มแข็งนะ ไม่เห็นร้องไห้เลย
เราไม่ได้ร้องให้คนอื่นเห็นก็ไม่ได้หมายความว่าเราไม่เสียใจนิ..

นี่ก็คงเป็นบทเรียนสำคัญในชีวิตที่เราจะต้องเข้มแข็งและต้องมีชีวิตอยู่ต่อให้ได้
คนเราเกิดแก่เจ็บตายแหละ เพียงแต่ว่าจะช้าหรือเร็วแค่นั้นเอง..