เหนื่อยจังเลยค่

เรื่องมันเริ่มจากการที่เราโดนพ่อบังคับให้มาเรียนต่อมัธยมที่กรุงเทพค่ะ เราอยากเรียนโรงเรียนดังในจังหวัด เพราะเพื่อนๆเราก็สอบเข้าที่นั่น แต่พ่อไม่ยอมค่ะ บังคับเรา เราต้องมาเรียนแบบไม่มีความสุข จนตอนนี้ผ่านมา2ปีแล้ว เราไม่อยากไปเรียน ไม่มีเพื่อนสนิท ปรึกษาใครก็ไม่ได้ ความรู้สึกมันแย่มาก ไม่มีวันไหนที่เรามีความสุขเลย เกรดก็แย่ลง โดนด่าอีกค่ะ เราไม่มีสมาธิเรียนแล้วค่ะ เราผิดหรอคะ ถ้าเราได้เรียนที่ๆเราอยากเรียน มันจะดีกว่านี้หรือเปล่า เรากลายเป็นความหวังของพ่อ พ่ออยากให้เราเรียนอย่างงั่นอย่างงี้ แต่ไม่ถามเราสักคำ เราเหนื่อยมากๆ ร้องไห้ทุกวัน ไม่รู้จะคุยกับใครดี ตอนนี้เราไม่อยากอยู่บ้านกับพ่อแล้วค่ะ อยู่กับแม่ก็ไม่ได้ เพราะแม่เลิกกับพ่อตั้งแต่เราเด็กๆ เขาไปอยู่ต่างประเทศ กับสามีใหม่ พ่อเราก็แต่งานใหม่ มีลูกชายอีกหนึ่งคน ลูกรักของเขาค่ะ ส่วนเราไม่ใช่ พ่อเราเขาอยากได้ลูกผู้ขาย แต่เราดันเกิดเป็นผู้หญิง ตอนเด็กๆ เวลาเขาซื้อเสื้อผ้าให้เรา เขาก็ซื้อเสื้อผ้าของเด็กผู้ชายให้เรา ตอนเด็กๆก็เหมือนจะดี แต่ตอนนี้ไม่เลย มีแต่ความทุกข์ เวลามีอะไรเขาจะให้ลูกชายเขาก่อนเสมอค่ะ เสื้อผ้า รองเท้า ประชุมผู้ปกครองของเราเขายังไม่ไปเลยค่ะ เรื่องของเราเขาไม่เคยสนใจแม้แต่นิด ไม่เคยถามว่าวันนี้เป็นยังไงบ้าง การบ้านมีมั้ย ทำได้มั้ยเดี๋ยวสอน ไม่มีหรอกค่ะ เราทำเองมาตั้งแต่อนุบาล นี่หรือสิ่งที่พ่อแม่เขาทำกัน อยากกลับบ้านไปกอดป้า คนที่เลี้ยงเรามาตั้งแต่เกิด คนที่คอยดูแลเรา ทั้งๆที่พ่อแม่เรายังไม่เคยทำแบบนั้นเลย..