ไม่เคยได้กำลังใจจากพ่อแม่ มีแต่ค่อยพูดให้คิดมากขอแต่เงิน พอไม่มีให้ก็กายเป็นคนไม่ดี

ผมอายุ29ปี ผมขึ้นมาทำงานที่กรุงเทพได้5ปี ผมขึ้นขึ้นมาทำงานมีกระเป๋า1ใบ กับเสื้อผ้าสามชุด ผมต้องไปขออาศัยบ้านเพื่อนที่รู้จักกัน ผมขึ้นมาผมไม่เคยได้รับการสนับสนุนจากพ่อแม่เรย เงินสักบาทผมก็ไม่ได้ ผมมาอาศัยนอนบ้านเพื่อน2ปี พอผมเริ่มมีงานดีๆทำมีเงินเยอะ ผมก็เริ่มขอออกจากเพื่อนมาสร้างตัวเช่าบ้านอยู่ ผมมักจะโดนขอเงินในทุกเดือน บ่างเดือนผมแทบไม่พอใช้ผมก็จะหามาเขาทุกเดือน พอผมเริ่มแย่เงินเริ่มไม่ค่อยมี ให้เขาเขาก็พูดประชดอ้อมกว่าเดี๋ยวแม่อดข้าวเอาบ้างล่ะ เดี๋ยวไปขอข้าววัดกินบ้างล่ะ แล้วความรู้สึกผมคนเป็นลูก ไม่เคยให้กำลังใจผมในวันที่ผมแย่ ยังจะมาซ้ำผมอีก บอกว่าเขาไม่มีลูกบ้าง ไปบอก ญาติพ่อน้องไปขอยืมเงินเขา ทั้งที่ผมก็ส่งให้ทุกเดือน บอกรักควายยังดีกว่ารู้บ้าง ผมป่วยเขาก็ถามน่ะ ถามว่าผมหายยัง ขอเงินหน่อย สรุปผมเป็นแค่ธนาคารให้เขา จนบ้างทีผมน้อยใจชีวิตตัวเองจนผมไม่กล้ารับสายคุยกับเขามา3ปี ได้แค่ส่งเงินให้ ผมทำผิดไหมครับที่ไม่อยากคุยกับพ่อแม่ เพราะทุกครั้งที่คุยผมมีอาการเครียด เพราะทุกครั้งที่คุยเขาก็จะขอแต่เงิน จนผมไม่กล้าคุยด้วย เพราะเขาไม่เคยสนใจว่าผมจะเป็นไง สนแค่เงินผมมีไหม