ในเช้าวันพุธที่6 มิถุนายน วันที่ผมต้องไปทำงานปกติ
แต่ก็เกิดสิ่งที่ไม่ปกติเกิดขึ้น เธอมายืนข้างผม ที่สถานีBTS เพื่อรอขึ้นรถไฟฟ้า เธอที่ดูธรรมดามาก ผมประบ่า ใส่แว่น หน้ามีรอยแผลของสิวเล็กน้อย และเธอเตี้ยมากถ้าเทียบกับผม แต่เธอทำให้ผมใจเต้นแรง จนผมอยากจะทักทายเธอ แต่ผมไม่กล้า ผมเขิลมาก ผมได้แต่คิดในใจว่าเดี๋ยวเธอก็จากไป แต่อีกใจนึงผมคิดว่ามันไม่ใช่แบบนั้น ตอนนั้นมีผู้หญิงเยอะมาก แล้วก็สวยและน่ารักกว่าเธอก็มากมายหลายคน ไม่มีคนไหนเลยที่ทำให้ผมเขิลได้ขนาดนี้ หลังจากที่เราได้ขึ้นรถไฟฟ้าขบวนเดียวกันผมพยายามที่จะอยู่ไกล้ชิดเธอมากที่สุดแต่ก็ทำไม่ได้ ผมเขิล ผมไม่กล้า ผมได้แต่แอบมองเธอจากระยะประมาณ 1.5 เมตร
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้มองจนคิดว่าตัวเองโรคจิตสุดๆ แล้วก็คิดกับตัวเองว่าอยากจะทักทายเธอจัง แค่ทักทายมันคงจะเพียงพอกับผมมากที่สุดแล้ว ขอให้เธอพูดเพียงคำว่า ค่ะ? กับผมก็พอ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้แต่ถ้าได้เฟสบุ๊คหรือไลน์มาด้วยอันนั้นคงเป็นโบนัส แต่ผมก็ไม่กล้าที่จะทักเธอในรถไฟฟ้าเพราะคนเยอะเกินไป แค่เธอคนเดียวก็ทำผมเขิลสุดๆแล้ว การที่จะทักเธอในที่ๆแออัดขนาดนี้ มันเป็นไปไม่ได้เลย ผมก็ได้แต่แอบมองเธอต่อไป ผมเลือกที่จะเปิดเพลงในโทรศัพท์ผมเพื่อบิลด์ให้ตัวเองมีความกล้ามากขึ้น ด้วยเพลง จะบอกเธอว่ารัก(The Parkinson) , ปฏิเสธอย่างไร(Lipta) , มันคงเป็นความรัก(Stamp) , รักแรกพบ(Tattoo Colour) , ไปอยู่ที่ไหนมา(Lipta) แล้วคนก็น้อยลง ผมเลือกจะขยับเข้าไปไกล้เธอมากขึ้น สถานีแล้วสถานีเล่าที่ผ่านไป ผมก็ได้แต่ภาวนาว่า อย่าลงนะ อย่าลงนะ จนไกล้ถึงสถานีที่ผมต้องลง ผมก็ภาวนาอีกว่า ถ้าเธอลงสถานีเดียวกันกับผมนะ ผมลุยแน่ ผมจะเข้าไปทักแน่นอน...........แต่ชีวิตมันก็ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกครับ มันไม่เป็นไปตามที่คิดไว้ทุกอย่างหรอก ก่อนถึงสถานีที่ผมจะลงเพียงสถานีเดียว เธอเริ่มขยับ ผมเริ่มหวั่นใจ เพลงในโทรศัพท์ของผมเริ่มเล่นเพลง รักไม่ได้ ของ GroveRider แล้วพอถึงสถานีที่เธอต้องลง
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้สถานีอโศกแต่ผมต้องลงที่พร้อมพงษ์ ประตูเปิดแล้วเธอเริ่มเดินออกไป ผมเริ่มขยับ(ไปทำงานสายก็สายว่ะ) แล้วท่อนฮุคของเพลงรักไม่ได้ก็ดังขึ้น ~~~รักไม่ได้.........บอกกับตัวเอง ฝืนใจตัวเอง ต้องห้ามตัวเองบอกมันอย่าหวั่นไหว......รักเค้าไม่ได้~~~~~~ ผมหยุด ผมนิ่ง ขาผมไม่ยอมขยับ แล้วประตูรถไฟฟ้าก็ปิด ผมช็อคเล็กน้อย น้ำตาคลอที่เบ้าตาแล้วก็ได้แต่ถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่าทำไมผมไม่เดินออกไป พอถึงสถานีที่ผมต้องลง ผมได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าเค้าคงไม่สนใจเราหรอก ก็เพียงแค่ชายชุดดำ ใส่แว่นตัวสูงใหญ่ ที่ไม่ได้แต่งตัวดูดีอะไร แต่อีกใจนึง ผมก็ภาวนาไว้อีกว่าถ้าได้เจอเธออีกผมจะทักทันทีโดยที่ผมไม่สนใจหรอกว่าตรงนั้นคนจะเยอะแค่ไหน เพราะสิ่งแรกที่ผมหวังไว้มันก็มีเพียงแค่ ได้ทักทายเธอแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
ภาวนาว่าเธอจะได้เจอกระทู้นี้ ได้อ่าน ได้รู้ว่ามีผู้ชายคนนึงที่แอบชอบเธอ ตกหลุมรักเธอ ผมไม่สนใจว่าเธอจะมีแฟนแล้วหรือยัง ขอเพียงแค่เธอได้รับรู้ความรู้สึกตรงนี้ก็พอ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้หวังว่าเธอจะยังโสดอยู่ 
ผมหวังว่าจะได้เจอเธออีกครั้งนึง
แต่ก็เกิดสิ่งที่ไม่ปกติเกิดขึ้น เธอมายืนข้างผม ที่สถานีBTS เพื่อรอขึ้นรถไฟฟ้า เธอที่ดูธรรมดามาก ผมประบ่า ใส่แว่น หน้ามีรอยแผลของสิวเล็กน้อย และเธอเตี้ยมากถ้าเทียบกับผม แต่เธอทำให้ผมใจเต้นแรง จนผมอยากจะทักทายเธอ แต่ผมไม่กล้า ผมเขิลมาก ผมได้แต่คิดในใจว่าเดี๋ยวเธอก็จากไป แต่อีกใจนึงผมคิดว่ามันไม่ใช่แบบนั้น ตอนนั้นมีผู้หญิงเยอะมาก แล้วก็สวยและน่ารักกว่าเธอก็มากมายหลายคน ไม่มีคนไหนเลยที่ทำให้ผมเขิลได้ขนาดนี้ หลังจากที่เราได้ขึ้นรถไฟฟ้าขบวนเดียวกันผมพยายามที่จะอยู่ไกล้ชิดเธอมากที่สุดแต่ก็ทำไม่ได้ ผมเขิล ผมไม่กล้า ผมได้แต่แอบมองเธอจากระยะประมาณ 1.5 เมตร [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ แล้วก็คิดกับตัวเองว่าอยากจะทักทายเธอจัง แค่ทักทายมันคงจะเพียงพอกับผมมากที่สุดแล้ว ขอให้เธอพูดเพียงคำว่า ค่ะ? กับผมก็พอ[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ แต่ผมก็ไม่กล้าที่จะทักเธอในรถไฟฟ้าเพราะคนเยอะเกินไป แค่เธอคนเดียวก็ทำผมเขิลสุดๆแล้ว การที่จะทักเธอในที่ๆแออัดขนาดนี้ มันเป็นไปไม่ได้เลย ผมก็ได้แต่แอบมองเธอต่อไป ผมเลือกที่จะเปิดเพลงในโทรศัพท์ผมเพื่อบิลด์ให้ตัวเองมีความกล้ามากขึ้น ด้วยเพลง จะบอกเธอว่ารัก(The Parkinson) , ปฏิเสธอย่างไร(Lipta) , มันคงเป็นความรัก(Stamp) , รักแรกพบ(Tattoo Colour) , ไปอยู่ที่ไหนมา(Lipta) แล้วคนก็น้อยลง ผมเลือกจะขยับเข้าไปไกล้เธอมากขึ้น สถานีแล้วสถานีเล่าที่ผ่านไป ผมก็ได้แต่ภาวนาว่า อย่าลงนะ อย่าลงนะ จนไกล้ถึงสถานีที่ผมต้องลง ผมก็ภาวนาอีกว่า ถ้าเธอลงสถานีเดียวกันกับผมนะ ผมลุยแน่ ผมจะเข้าไปทักแน่นอน...........แต่ชีวิตมันก็ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกครับ มันไม่เป็นไปตามที่คิดไว้ทุกอย่างหรอก ก่อนถึงสถานีที่ผมจะลงเพียงสถานีเดียว เธอเริ่มขยับ ผมเริ่มหวั่นใจ เพลงในโทรศัพท์ของผมเริ่มเล่นเพลง รักไม่ได้ ของ GroveRider แล้วพอถึงสถานีที่เธอต้องลง[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ ประตูเปิดแล้วเธอเริ่มเดินออกไป ผมเริ่มขยับ(ไปทำงานสายก็สายว่ะ) แล้วท่อนฮุคของเพลงรักไม่ได้ก็ดังขึ้น ~~~รักไม่ได้.........บอกกับตัวเอง ฝืนใจตัวเอง ต้องห้ามตัวเองบอกมันอย่าหวั่นไหว......รักเค้าไม่ได้~~~~~~ ผมหยุด ผมนิ่ง ขาผมไม่ยอมขยับ แล้วประตูรถไฟฟ้าก็ปิด ผมช็อคเล็กน้อย น้ำตาคลอที่เบ้าตาแล้วก็ได้แต่ถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่าทำไมผมไม่เดินออกไป พอถึงสถานีที่ผมต้องลง ผมได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าเค้าคงไม่สนใจเราหรอก ก็เพียงแค่ชายชุดดำ ใส่แว่นตัวสูงใหญ่ ที่ไม่ได้แต่งตัวดูดีอะไร แต่อีกใจนึง ผมก็ภาวนาไว้อีกว่าถ้าได้เจอเธออีกผมจะทักทันทีโดยที่ผมไม่สนใจหรอกว่าตรงนั้นคนจะเยอะแค่ไหน เพราะสิ่งแรกที่ผมหวังไว้มันก็มีเพียงแค่ ได้ทักทายเธอแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
ภาวนาว่าเธอจะได้เจอกระทู้นี้ ได้อ่าน ได้รู้ว่ามีผู้ชายคนนึงที่แอบชอบเธอ ตกหลุมรักเธอ ผมไม่สนใจว่าเธอจะมีแฟนแล้วหรือยัง ขอเพียงแค่เธอได้รับรู้ความรู้สึกตรงนี้ก็พอ [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้