ผิดมากหรอ เด็กคนนึงอยากเลือกอนาคตตัวเอง

เราเองเป็นไทยคนนึง ที่ไม่ได้มีดีอะไรมาก ไม่ได้เก่ง แต่ก็ไม่ได้แย่ ตอนประถมเราอยู่ห้องพิเศษ เรียนได้เกรด4ได้ที่ดีๆของห้องอยู่ห้องพิเศษจนขึ้นม.ต้น ชีวิตวัยรุ่นก็เริ่มเข้ามา เข้าใจเด็กทุกคนก็ต้องปรับตัว ก็ยังมาอยู่ห้องพิเศษอีก แล้วมาอยู่โรงเรียนสามัญชายหญิงช่วงนั้นก็เริ่มมีคนคุยเริ่มมีคนเข้ามาจนเกิดเรื่องที่พ่อรับไม่ได้ไม่โอเคจะให้ย้ายไปโรงเรียนอื่นไม่เคยคิดจะมีอะไรกับแฟน รู้ว่าอะไรมันเกินอะไรพอดี มีเรื่องไรก็ฟ้องครูปกครองบ้าง ทั้งที่มันก็เรื่องในครอบครัวบางทีก็รู้สึกเป็นปมนะแบบเจอครูที่รู้เรื่องครอบครัวเรา เราก็มองหน้าไม่ติดพอ จะขึ้นม.ปลายพ่อเห็นว่าเราซ่า จนจะให้ไปเรียนต่อโรงเรียนหญิงล้วน เพราะเห็นพี่สาวเราอยู่แล้วได้ดีได้เรียนการแพทย์อนาคตดีๆ เราเข้าใจความคิดผู้ใหญ่นะแต่เราได้คิดวางอนาคตเราแล้วจะต่อโรงเรียนเดิมเพราะเรารู้สึกว่าเราเข้าใจคนทุกชนชั้นทุกเพศทุกวัย เราเลี้ยงดูตัวเองได้จากเมื่อก่อนที่ไม่กล้าซื้อของไม่กล้าขึ้นรถเมล์คนเดียวเดินทางคนเดียวเรารู้สึกว่าเราได้ออกจากกรอบๆนั้นมาแล้ว เราแค่รู้สึกว่าแล้วทำไมพ่อถึงไม่เห็นในจุดๆนั้นหรือมันไม่สำคัญพอที่เด็กทำไรไม่เป็นจะลุกยืนด้วยตัวเองเราทำผิดเยอะเราเข้าใจว่าพ่อไม่ไว้ใจเราเพียงแค่เราทำผิดเรื่องแฟนเราเคยเปิดใจลองบอกพ่อแต่พ่อก็ไม่โอเคบังคับเลิก ไม่ไว้ใจเรา เราเลยก็ไม่ไว้ใจพ่อแม่ตรงที่เราเปิดใจบอกโดยตรงแต่ก็ไม่ดีขึ้นเราจึงโกหกพ่อแม่ในหลายเรื่องเพราะฝืนเราบอกไปคงมีหวังเป็นแบบนั้นอีกเราไม่คิดจะพึ่งพ่อแม่เราเครียดทุกใจอะไรเราก็เล่าแต่เพื่อนเพราะมีความรู้สึกว่าพ่อแม่ไม่เข้าใจ สงสัยต่างต่างนานาว่าเรามีแฟนแต่เกรดเราไม่เคยตกขนาดแย่เลยขนาดเราอยู่ห้องพิเศษเรียนวันละ9คาเราทำตัวแย่แค่ไหนเกรดเราก็ไม่เคยต่ำกว่า3.5ด้วย ไม่ติด0 ร มผ มันไม่พอหรอจริงๆเราไม่ได้อยากดีกว่าคนอื่นไม่ได้อยากแย่กว่าคนอื่นแค่อยากเป็นเด็กคนนึงที่กลางๆเข้าสังคมได้เป็นเด็กสมบูรณ์อนาคตเราก็คิดแล้วว่าจะต่อโรงเรียนเดิมยังไม่อยากไปเริ่มสังคมใหม่ในโรงเรียนหญิงล้วน ตั้งใจจะไปเริ่มตอนมหาลัยทีเดียว แต่เราผิดหรอที่จะเลือกที่เรียน ผิดหรอที่เลือกที่เรียนด้วยตัวเอง ผิดหรอที่เด็กคนนี้จะไม่ได้รับโอกาสจากพ่อแม่