เด็กคนหนึ่งที่จมอยู่กับความลวงโลก

ก่อนอื่น ต้อขอโทษทุกคนนะคะที่เสียเวลาเข้ามาอ่านกระทู้นี้ หนูรู้สึกเครียดมากจริงๆค่ะ ในหลายๆอย่าง ทั้งเรื่องเรียน เรื่องที่บ้าน เรื่องจิตของตัวเอง ชีวิตตอนนี้อยู่กับน้า พ่อแม่หนูเสียชีวิตตั้งแต่หนูเด็ก ซึ่งเค้าก็มีลูกอยู่อีกคนนึง เอาจริงๆ เค้าก็เคยเทคแคร์หนูบ้างนะคะ แต่ก็ไม่ค่อยเท่าไหร่  เวลาหนูไป ร.ร. คือหนูเป็นเด็กกิจกรรมอะค่ะ งานหนูจะเยอะมาก หนูรู้สึกว่าเวลาหนูกับเพื่อน หรืออยู่กับทุกๆคน  แม้กระทั่งคนในบ้านหนูจะตัวแปลกประหลาดอะ ไม่มีใครอยากคุย ไม่มีใครอยากคบ หนูรูสึกหดหู่และโดดเดี่ยวมาก คือมันก็มีคนรู้จักหนูเยอะอะค่ะ บางอย่างหนูก็ดูคนไม่ออก ว่าเขาจะคิดยังไง ทำให้หนูกลัวโลกใบนี้ไปหมด แมะกระทั่งคบรอบข้าง คนใกล้ตัว หนูยังไม่กล้าคุยกับเค้าเลย หนูอยากคิดสั้นตลอดเวลา แต่หนูไม่รู้จะทำยังไง หนูไม่มีความรู้เรื่องแบบตายยังไงให้เจ็บน้อยที่สุดอะ แต่ข้อเสียของหนูคืออาการหนูไม่พูด ไม่ทำอะไร สมองมันว่างเปล่า มันเหมือนไม่เหลืออะไรแล้วอะค่ะ ทั้งเรื่องกิจกรรม เรื่องเรียน เรื่องที่บ้าน หนูหมดกับทุกอย่างๆ หนูไม่เหลืออะไรอีกแล้ว หนูท้อแท้มากๆ หนูควรจะทำยังไงกับชีวิตต่อไปดีคะ