มันไม่มีชื่อเรื่อง

คนเรามีความมืดในจิตใจมากมาย เรื่องที่อยากบอก เรื่องที่ไม่อยากบอก สิ่งที่เราทำคิดว่าคนอื่นไม่รู้แต่คนอื่นไม่รู้ ขณะที่สิ่งที่คนอื่นทำกับเราคิดว่าเราไม่รู้ แต่เรารู้ ความรู้สึก การสังเกต แล้วต้องมานั่งคิดเหตุผลร้อยแปดการกระทำของคนอื่น บางครั้งเข้าใจ ต่อให้ไม่อยากยอมรับก็ต้องพยายามยอมรับ ต่อให้รู้ว่าหวังดีหรือไม่หวังดี ถ้ามันทำให้เจ็บก็ต้องพยายามยอมรับ เรื่องบางเรื่องที่มันถูกปิดตาย อยู่ๆมีคนเป็นร้อยพยายามเปิดมันออก ประตูที่ถูกปิดพังไม่มีชิ้นดี ความเข้มแข็งที่ฉันอดทนสร้าง มันพังอีกแล้ว ต่อให้มองหน้ารู้ทุกอย่างก็ต้องทำเป็นไม่รู้ การกระทำบางอย่างที่ว่าไม่ได้ทำอะไร คนอื่นก็เอาไปตีความกันมั่วซั่ว นินทา สายตา ทนมาเรื่อยๆ ภาวนาอยู่ลึกๆว่าจะจบก็ไม่จบ ถามหาเหตุผลความอดทนที่ควรมีชีวิตอยู่ เคยมีเหตุผลที่พยายามแก้ไขให้มันดี แต่ตอนไม่ค่อยมีเหตุผลที่ดีที่จะอยู่เท่าไหร่ เหนื่อยใจมาตลอด กายก็เริ่มเหนื่อย เหตุผลเพื่อคนอื่นคอบค้ำคอการกระทำของเราเสมอ แล้วเหตุผลเพื่อการกระทำของตัวเราเองล่ะ ไม่ไหวจริงๆนะ ต้องใช้เวลาอีกเท่าไหร่ฉันจะหาย อยากเป็นคนเห็นแก่ตัวสุดกู่ที่ทำอะไรเพื่อตัวเอง ไม่ใช่เพื่อคนอื่น ถ้าจะขนาดนี้แล้ว เอาปืนมาลอบยิงก็ได้ไม่ว่า หรือฆ่าแล้วช่วยเอาศพไปทิ้งไกลๆกลายเป็นบุคคลหายสาบสูญก็ได้ ดูสิ บ้านยังไม่อยากออกแล้ว ไม่รู้ต้องไปที่ไหน ฉันไม่ไหวแล้ว อยากทำยังไม่กล้าเพราะต้องนึกถึงคนอื่นเลย ต้องเริ่มต้นยังไงมีใครจะบอกมั้ย
ถึงคนบนฟ้า ผิดหวังกับหนูมั้ย หนูขอโทษ หนูทำไม่ได้ ก็อย่างว่าตัวเองยังช่วยไม่ได้ จะไปช่วยใครได้..คิดถึงนะ ตลอดแหละ อยากให้รู้