สวัสดีค่ะ เรามีปัญหาบางอย่างที่ไม่สามารถแก้ไขได้ ครอบครัวของเรามี5คนค่ะ มีพ่อแม่เราและน้องสาวอีกสองคน
เรารู้ว่าตัวเองเป็นคนขี้โมโหมากๆ ไม่ฟังใคร แต่นั่นมันเมื่อก่อน เราพยายามปรับตัวเอง แต่คนอย่างเรามักจะถูกเข้าใจผิดเสมอ
น้องสาวของเราเป็นคนที่ไม่ค่อยกล้าแสดงออกค่ะ ในสายตาของคนอื่นนางเป็นคนน่าดูแล
แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมเวลานางทำอะไรผิด ดันเป็นเราที่ถูกต่อว่าและเข้าใจผิด น้องสาวสองคนมักเอาไปพูดกันเองว่าเราไม่ยอมรับตัวเอง ในขณะที่เราบอกว่าน้องสาวเราแย่ในส่วนไหนบ้างพวกเขาก็ไม่ยอมรับเช่นกัน
เรายอมรับหมดทุกอย่าง กลายเป็นคนตามใจคนอื่นไปแล้ว พ่อแม่ก็เหมือนกัน...
ตอนนี้เราเหมือนอยู่คนเดียว เราเป็นนักเขียนค่ะ แต่เวลาเราทำอะไร ไม่มีใครเห็นด้วยเสมอ
เราชอบถูกโยนความผิด เห็นน้องทำอะไรเราก็ทำตามทว่ามักจะถูกตอกกลับด้วยร้อยล้านเหตุผลว่าฉันทำแล้วมันไม่ดี
เป็นคนทำบุญคนไม่ขึ้นค่ะ แม้กระทั่งคนในครอบครัว...
เราเคยจะฆ่าตัวตายค่ะ แต่เรามักเตือนตัวเองเสมอว่ามันเป็นความคิดที่โง่เขลาสิ้นดี แต่หากเราจะอยู่ต่อไปแล้วควรทำอย่างไร พวกเขาถึงจะมองเห็นสิ่งที่เราทำ
พ่อแม่ชอบบอกว่าเราไม่ทำอะไรเลย ทั้งๆที่เราเป็นคนเก็บของและเอาขยะจากคนในครอบครัวที่นำมาทิ้งภายในบ้านไปทิ้งข้างนอก น้องคนเล็กถูกเลี้ยงดูเหมือนคุณหนูเลยคะ ของอะไรที่มันสกปรกนางไม่เคยแตะ
ส่วนน้องคนกลางเป็นคนบอบบางมากค่ะ จะพูดให้ถูกก็คือเป็นพวกชอบนินทา ส่วนตัวเราเป็นคนโผงผาง เรารู้สภาพตัวเอง ว่าภายนอกอาจดูแย่กว่าน้องคนกลางมาก
ตอนนี้เราไม่รู้จะทำยังไง เราไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นตัวหนังสือเท่าที่รู้สึกได้เลยค่ะ
รู้สึกอึดอัด กลัดกลุ้ม กดดันจากคนรอบกายค่ะ เราไม่ได้อยากโทษใคร แต่เมื่ออยู่ต่อน่าคนอื่น น้องสาวทำให้เราดูเป็นคนเลวไปเลย แต่พวกเธอกลับดูสูงส่งขึ้นมาทันตาเห็น
เราเปลี่ยนตัวเองมากจริงๆค่ะ เพื่อนๆเองก็บอกมาเช่นนี้ เราจะทำอย่างไรดี เรารู้สึกชํ้าใจมาก อย่าหนีออกไปจากตรงนี้ อยากให้มีคนเห็นมุมของเราที่ไม่มีใครเคยเห็นว่าความจริงมันเป็นเช่นไร ช่วยทีค่ะ
ปัญหาชีวิต(?)
เรารู้ว่าตัวเองเป็นคนขี้โมโหมากๆ ไม่ฟังใคร แต่นั่นมันเมื่อก่อน เราพยายามปรับตัวเอง แต่คนอย่างเรามักจะถูกเข้าใจผิดเสมอ
น้องสาวของเราเป็นคนที่ไม่ค่อยกล้าแสดงออกค่ะ ในสายตาของคนอื่นนางเป็นคนน่าดูแล
แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมเวลานางทำอะไรผิด ดันเป็นเราที่ถูกต่อว่าและเข้าใจผิด น้องสาวสองคนมักเอาไปพูดกันเองว่าเราไม่ยอมรับตัวเอง ในขณะที่เราบอกว่าน้องสาวเราแย่ในส่วนไหนบ้างพวกเขาก็ไม่ยอมรับเช่นกัน
เรายอมรับหมดทุกอย่าง กลายเป็นคนตามใจคนอื่นไปแล้ว พ่อแม่ก็เหมือนกัน...
ตอนนี้เราเหมือนอยู่คนเดียว เราเป็นนักเขียนค่ะ แต่เวลาเราทำอะไร ไม่มีใครเห็นด้วยเสมอ
เราชอบถูกโยนความผิด เห็นน้องทำอะไรเราก็ทำตามทว่ามักจะถูกตอกกลับด้วยร้อยล้านเหตุผลว่าฉันทำแล้วมันไม่ดี
เป็นคนทำบุญคนไม่ขึ้นค่ะ แม้กระทั่งคนในครอบครัว...
เราเคยจะฆ่าตัวตายค่ะ แต่เรามักเตือนตัวเองเสมอว่ามันเป็นความคิดที่โง่เขลาสิ้นดี แต่หากเราจะอยู่ต่อไปแล้วควรทำอย่างไร พวกเขาถึงจะมองเห็นสิ่งที่เราทำ
พ่อแม่ชอบบอกว่าเราไม่ทำอะไรเลย ทั้งๆที่เราเป็นคนเก็บของและเอาขยะจากคนในครอบครัวที่นำมาทิ้งภายในบ้านไปทิ้งข้างนอก น้องคนเล็กถูกเลี้ยงดูเหมือนคุณหนูเลยคะ ของอะไรที่มันสกปรกนางไม่เคยแตะ
ส่วนน้องคนกลางเป็นคนบอบบางมากค่ะ จะพูดให้ถูกก็คือเป็นพวกชอบนินทา ส่วนตัวเราเป็นคนโผงผาง เรารู้สภาพตัวเอง ว่าภายนอกอาจดูแย่กว่าน้องคนกลางมาก
ตอนนี้เราไม่รู้จะทำยังไง เราไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นตัวหนังสือเท่าที่รู้สึกได้เลยค่ะ
รู้สึกอึดอัด กลัดกลุ้ม กดดันจากคนรอบกายค่ะ เราไม่ได้อยากโทษใคร แต่เมื่ออยู่ต่อน่าคนอื่น น้องสาวทำให้เราดูเป็นคนเลวไปเลย แต่พวกเธอกลับดูสูงส่งขึ้นมาทันตาเห็น
เราเปลี่ยนตัวเองมากจริงๆค่ะ เพื่อนๆเองก็บอกมาเช่นนี้ เราจะทำอย่างไรดี เรารู้สึกชํ้าใจมาก อย่าหนีออกไปจากตรงนี้ อยากให้มีคนเห็นมุมของเราที่ไม่มีใครเคยเห็นว่าความจริงมันเป็นเช่นไร ช่วยทีค่ะ