ธรรมของเด็กน้อย แห่ง สัมมา

ฟังไป รู้ไป ฟังไม่คิดบ้าง คิดไปคิดมา เหนื่อยก็รู้

คิดผิดบ้าง คิดถูกบ้างแล้วรู้

ค่อยเป็นค่อยไป ค่อยๆเข้าใจ
แหยบคายคือส่วนสำคัญ
การแหยบคายต้องอาศัย สัญญา หมายรู้รูป นาม
แต่ต้อง รู้ทันกืเลส ครอบงำ  คิดดีบ้าง คิดชั่วบ้าง

สังเกตุให้ดี หลวงปู่ทั่น หลวงตาบัว ก็ทำสมาธิมากแล้ว
แต่ก็ยังไม่ใช่หนทาง

หนทางก็คือ อยู่ที่การเรียนรู้ ตามลำดับ จนเข้าใจ
บอกกันเป็นเสียงเดียวว่า  

พระครูอาจารย์ สอนเรื่องเดียวกัน
ที่ไม่เข้าใจ ก็ยังไม่ได้ลองดูนั้นเอง และขาดประสบการณ์
หรือ อาจตกหล่นสู่ความผิดพลาดได้ คือ หลงผิด

ค่อยเป็นค่อยไป ก็เหมือน ปลูกต้นมะม่วง ค่อยแตกกิ่งก้านทีละเล็กละน้อย
แต่ต้องหาเมล็ดพันธุ์ก่อน ทางแห่งสัมมา

กระชิบว่า สัมมา คืออะไร
เราก็เหมือนเด็ก พอมันคิด มันคิดมีตัวมีตน แล้วยึดสิ่งต่างๆว่าเป็นของเรา  จนมาได้รู้ได้เห็น  ตามลำดับ คือ ทิฏฐิที่ถูกต้อง
ประสมลงโลง กลายเป็น สัมมาทิฏฐิ นั้นเอง

แล้ว พระพุทธเจ้า ท่านก็ตักเตือน เด็กที่ไม่รู้เรื่องนะว่า
ธรรมทั้งหลายเป็นอนัตตา

แต่ไม่ควรคิดต่อว่า ไม่ควรยึดมั่นถือมั่น เดี๋ยวจะเป็น บ้า
บ้าหลงไปหลงมา จนรู้ส่วนผิด ทั้งสองอย่าง ทางปัญญา
คือ  ตรึงเกินไป  หย่อนเกินไป เหมือนสายพิณที่บรรเลงแห่งครองธรรมตามคำสอนสัมมาสัมพุทธเจ้า
คือ ทางสายกลาง นะ   เด็กน้อย

เด็กน้อย นี้ไม่ใช่เด็กตัวใหญ่  หรือเด็กตัวเล็ก
เพราะ เด็กมันไม่รู้จัก  
ถ้ามันรู้ทั้ง สองส่วน ตรึงไป หย่อนไป ทางปัญญา
เรียกว่า  รู้จัก