มันยังเหมือนกับว่า เขาอยู่ในทุกๆที่ที่เราไป...

มันเจ็บ มันจุก มันจะร้องแต่มันก็ร้องไม่ออก
อยากได้อะไรก็พยายามหามาเติมเต็มให้ทุกอย่าง ลำบากแค่ไหนไม่เคยบ่น ไม่มีให้ก็หามาให้จนได้ แล้วอะไร อะไรคือการที่เขาไปเลือกคนอื่น อะไรคือการที่เราทุ่มเทกับเขา แต่เขากลับไม่เคยทุ่มเทกับเรา เขาไปทุ่มเทกับคนอื่น ได้แต่เฝ้าถามตัวเองว่าทำไม เรามันไม่ดีตรงไหน ที่ให้ไปมันยังไม่มากพออีกหรอ และทำไม ทำไมยังคงรักและคิดถึงเขา ทำไม ทำไมถึงไปไหนมาไหนก็ยังคงรู้สึกว่าเขาอยู่กับเราตรงนี้ข้างๆเรา ตรงหน้าเรา ภาพมันติดตาเหลือเกิน เรารักเขามากขนาดนี้ไปได้ยังไง
ที่มาตั้งกระทู้นี้เพราะเราไม่รู้เราจะพูดกับใคร มันอัดอั้นมันล้นมันไม่รู้จะเล่าหรือจะพูดอะไรคำไหนออกมา ได้แต่มีคำถามอยู่ในหัว วกไปวนมาอยู่แบบนี้ ไม่มีใครเข้าใจเลยสักคนไม่มี