ร้อยวันที่ฉันเปลี่ยน วันที่ สามสิบ

สิบแปด เดือนสี่ ปีสองพันห้าร้อยหกสิบเอ็ด

อย่าเกรงใจคนอื่น จนลืมเกรงใจตัวเอง
ฉันเป็นคนที่ให้เวลากับเพื่อนทุกครั้ง ที่เพื่อนต้องการ
จนบางครั้งเวลาหมดไปกับเพื่อน มากกว่าตัวเอง
เพื่อนสำคัญก็จริง แต่ถ้าตัวเราเองยังตกต่ำ เราควรแบ่งเวลาให้มีประสิทธิภาพมากกว่านี้
บอกตัวเองว่าควรปฎิเสธคนให้เป็น

และพรุ่งนี้จะเริ่มทำตามแผนที่วางอย่างเคร่งครัด ไม่ผิดสักข้อเลย
ถ้าเราเอาแต่ผ่อน เอาแต่หยวน เอาแต่รอนั่นโน้นนี่ เมื่อไหร่จะใกล้จุดหมาย
ถ้าเราไม่ตั้งจุดหมาย ให้ตายก็ไม่ถึงจุดหมาย

วันนี้ระหว่างเอาต้นไม้ลงถุงดำ ก็ฟังวิธีการบริหารเวลาไปด้วย
เสียงจากยูทูปช่องโปรด หนังสือเสียงที่แสนจะมีคุณค่า กับงานที่รัก
ดีหมดยกเว้น ไม่ได้เงิน  ฉันเกือบจะท้อตรงว่างานฟรี
แต่...ไม่ฟรีสิ

อย่างน้อยฉันก็เข้าใกล้ชีวิตที่ต้องการ หรือเป็นชาวไร่ ชาวสวน ไปแล้วด้วยซ้ำ
ความสุขมันหาได้รอบตัวเลยจริงๆ

เคยฟังมาเค้าบอกว่าเมื่อมีความสุขเงินจะตามมาเอง
ตอนนี้มีความสุขแล้ว รอแต่เงินที่จะตามมา
คิดไปก็ขำตัวเอง นี่เรามีความสุขหรือเราบ้ากันแน่