ร้อยวันที่ฉันเปลี่ยน วันที่ ยี่สิบเจ็ด

สิบห้า เดือนสี่ ปีสองพันห้าร้อยหกสิบเอ็ด

วันนี้ไปวัด ถวายรองเท้า ทานข้าวก้นบาตร  แล้วก็ล้างจานที่วัด
เนื่องจากมีงานบุญ คนมาบุญเยอะ แต่คนอยู่ทานข้าวก้นบาตรไม่เยอะเท่า
สุดท้ายคนล้างจานแทบเป็นจำนวนน้อยนิดจากคนที่ว่า

เปล่าฉันไม่ได้จะตำนิใคร และไม่ได้จะยกตัวว่าดีกว่าใคร
เพียงอยากจะเล่ามุมมองที่ตัวเองได้เจอวันนี้

ฉันคิดว่าที่ผ่านมาฉันยึดติดกับตัวเองมากเกินไป
จนคิดว่ารอบกายไม่สำคัญเท่าตัวเอง ไม่ปล่อยวาง โพกัสแต่สิ่งไม่สมบูรณ์ ไม่สะอาด เห็นอะไรสกปรกก็ทนไม่ได้
เคยคิดว่าตัวเองเป็นโรคจิต จะชอบคิดว่ามันไหลลงคอ มันซึมตามอากาศมาโดนตัว  แล้วก็จะร้อนรน เหมือนคนบ้า
ไม่ได้เว่อร์แต่เป็นเช่นนี้จริงๆ  ฉันเลยไม่ชอบไปทำอะไรนอกบ้าน  เพราะคิดว่าข้างนอนเชื้อโรคเยอะ

เห้ยมีคนแบบนี้ด้วยหรือ มีฉันนี่แหละ

ความจริงตั้งแต่ไปปฎิบัติธรรมก็รู้สึกชอบช่วยงานวัดมากขึ้น
แต่ถึงแม้วัดแถวบ้านจะเป็นวัดป่าแต่ไม่ค่อยมีการปฏิบัติแบบพระสายวิปัสนาเท่าไหร่  
ฉันก็เลยไม่ค่อยได้ไปทำอะไรช่วยที่วัด มันรู้สึกแปลกๆ เราไม่รู้จักใคร ไม่รู้จักที่ทาง ปรกติก็ได้แค่ไปทำบุญแล้วกลับ  แต่วันนี้เปลี่ยนไป ฉันรอทำอะไรหลายอย่างที่ไม่เคยทำ

ซึ่ง ผลคือ

รู้สึกดี และรู้สึกโชคดีมากๆ วันนี้ฉันได้รับสิ่งที่ดีมากกลับมา
ไม่รู้ว่าเกี่ยวกันไหม แต่ฉันเชื่อ

บางอย่างเราได้มาเพราะความพยายาม
แต่บางอย่างเราก็ได้มาด้วย บุญ

ถ้าใครที่ชีวิตย่ำแย่ ดราม่าถึงขีดสุด ลองไปช่วยงานวัดดูเถิด

วันนี้เป็นวันมหามงคล เริ่มต้นปีใหม่ของไทย และดวงเปลี่ยน
ถึงฉันจะไม่ได้เชื่อเรื่องนี้เต็มๆ แต่ฉันก็ไม่ลบหลู่ เราต้องเริ่มต้นใหม่กับสิ่งที่ดี
ทั้งปีจนสิ้นปี เราจะได้ในสิ่งที่เราคิดไว้

สิ่งดีๆหนึ่งอย่าง จะนำเราไปหาสิ่งดีๆอีกหลายอย่าง
ดังนั้นต้องมองหาสิ่งดีๆสิ่งแรกให้เจอก่อน