ไม่แน่ใจว่าเครียดจัดหรือกำลังหลอกตัวเองว่าไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้า

กระทู้สนทนา

สุขภาพจิต ปัญหาชีวิต โรคซึมเศร้า ปัญหาวัยรุ่น

เราไม่ได้เขียนกระทู้มานาน ภาษาอาจอ่านแล้วดูติดขัดหรือแปร่งๆหน่อยนะคะ

        ตอนนี้เราใกล้จะจบม.6 แล้ว มีสิ่งที่อยากทำและเป้าหมายที่ตั้งไว้ แต่ปัญหาอยู่ที่เราไม่มีไฟพอที่จะทำ เรายังหมดศรัทธาในตัวเอง  [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ และเดิมทีเราเป็นคนโลกส่วนตัวสูง เราจึงมีเพื่อนสนิทคนเดียวที่เป็นคนคอยย้ำเตือนเป้าหมาย รู้สึกมีกำลังใจบ้าง แต่สุดท้ายก็หมดไฟกลับมาเป็นเหมือนเดิม  [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
เราพยายามลุกขึ้นใหม่ตลอด เพราะอย่างน้อยก็ทำเพื่อเพื่อนที่อุตส่าห์คอยพยุงเรา แต่ เราลุกไม่ไหวจริงๆ เหมือนมีบางอย่างที่คอยถ่วงเราอยู่

ดาว์นหนักสุดๆก็ปลายปีก่อน

   -  เรารู้สึกว่างเปล่า  ไม่ได้ดี ไม่ได้แย่ แต่แค่ว่างเปล่า
   -  ไม่อินกับสิ่งรอบข้าง  ไม่อินกับเรื่องในรั้วโรงเรียน  ไม่อินกับความรัก [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
   - ปีก่อนเราชอบขังตัวอยู่แต่ในห้อง ล็อคห้องตลอดและติดผ้าม่าน 2 ชั้นเพื่อให้ห้องมืดสนิท
เราเคยติดเตียงมาก ไม่ใช่ว่าเพราะชอบหลับหรืออะไร แต่เพราะไม่รู้จะทำอะไรเลยนอนคิดไปเรื่อยเปื่อยมากกว่า
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
-  คิดไปเรื่อยจนถลำลึกไปไกล  ทั้งปัญหาชีวิต/ปัญหาครอบครัวที่ผ่านมาโดยเฉพาะเรื่องเป้าหมายของชีวิต
ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้เรามีมุมมองต่อชีวิตตัวเองในรูปแบบใหม่ นั่นคือ
“เราเกิดมาทำไม?”
“เกิดมาใช้ชีวิตตามวัฏจักรมนุษย์แล้วตายไป?”
“อะไรคือเป้าหมายที่แท้จริงในชีวิต?”
เราหาคำตอบหรืออ่านๆในพันทิปบ้าง แต่ก็ยังหาคำตอบต่อตัวเองไม่ได้อยู่ดี
เราเลยคิดว่าจริงๆแล้วชีวิตเราไม่ได้มีค่าอะไรเลย ดูรวมๆจากปัญหาที่เคยผ่านมาก็มีแต่แย่กับแย่
เป้าหมายที่เคยตั้งมีไว้ก็เคยล้ม แล้วเป้าหมายต่อไปจะไปหวังอะไรถ้ายังอยู่ในสภาพแบบนี้
   - ความคิดของเราเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆถึงขั้นคิดเกี่ยวกับความตาย
ตอนแรกเราก็ไม่ได้อยากคิดฆ่าตัวตายหรอก แต่เราแค่ไม่กลัวตายอีกแล้ว
เราพร้อมตายเสมอถ้ามันจะมาถึง เพราะอยู่ไปแบบนี้ต่อไปก็ไม่เห็นมีอะไรดีขึ้น

   เราเริ่มอ่านเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับคนฆ่าตัวตายในหลายๆเคส เราอยากรู้ว่าก่อนลงมือฆ่าตัวตายพวกเขารู้สึกยังไง
,ความคิดสุดท้ายก่อนที่พวกเขาจะฆ่าตัวตายคืออะไร เราเคยหยิบมีดมานั่งกำอยู่ในมือและอยากจ่อแรงๆลงบนอกซะด้วยซ้ำ
แต่ทำได้แค่นั่งกำแน่นๆและนั่งหดหู่แบบนั้นอยู่พักใหญ่
อย่างที่บอก เราทำเพราะเราอยากรู้ว่าความคิดสุดท้ายของคนที่จะฆ่าตัวตายคืออะไร จะเสียดายกันไหม
(ไม่ได้ตั้งใจฆ่าตัวตายนะคะ แต่ยอมรับว่าพฤติกรรมของเราอันนี้คือแอบจิต)

สุดท้ายเราก็ได้คำตอบจากการกระทำนั้น (เป็นคำตอบต่อตัวเราเองนะคะ) นั่นคือ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
นี่คือเหตุผลที่อย่างน้อยเรายังรู้สึกอยากลุกขึ้นมาเปลี่ยนตัวเองแบบจริงจังมาหน่อย

   [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้  เราลุกขึ้นจากเตียง เริ่มรื้อม่านหน้าต่างออก ห้องที่เคยมืด ตอนนี้สว่าง และเพราะเตียงอยู่ใกล้กับหน้าต่าง เวลามีแสงเข้ามาก็ทำให้ไม่อยากนอน เลยเริ่มจัดห้อง ตอนนี้ห้องสะอาดขึ้นไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เคยรก  ส่วนใหญ่เราอยู่บ้านคนเดียวเพราะอยู่กับแม่แค่ 2 คน และแม่ออกไปทำงานนานมากเพราะท่านเป็นคนเดียวที่ต้องรับผิดชอบและเป็นหัวเสาหลัก (เพิ่งย้ายมาอยู่กับแม่ค่ะ) เมื่อก่อนเราขังตัวเองอยู่ในห้องจนแม่เสียใจนึกว่าเราเมิน ขี้เกียจหรือไม่สนใจดูแลท่าน เราไม่ได้บอกสิ่งที่เราเป็นอยู่เพราะไม่อยากให้แม่เครียดไปมากกว่านี้  อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เราเริ่มออกจาห้อง เจอหน้าแม่มากขึ้น  ทำอาหาร เริ่มดูแลทำความสะอาดบ้าน เราเปลี่ยนขึ้นทีละนิดๆมา 2-3 เดือนละค่ะ

แต่ปัญหาหลักที่เรายังแก้ไม่ได้คือย่อหน้าแรกเลยค่ะ  ทุกๆตอนเย็นพักนี้เรารู้สึกกลับมาดาวน์อีก เหมือนถูกกระซิบในหัวตลอดว่าจะหลอกตัวเองว่าดีขึ้นทำไม เผยความรู้สึกที่เก็บไว้ด้านในออกมาสิ

ปล. ขออภัยที่ใส่ spoil เยอะหน่อยนะคะ อยากย่อๆให้ดูน้อยที่สุด
ปล.2 ไม่ได้หวังให้อ่านให้หมดนะคะ แต่ถ้าอ่านจนถึงจบ เราขอบคุณมากๆที่คอยรับฟังเรา
ปล.3 กระทู้ที่เราตั้งนี่ไม่ใช่เชิงคำถาม แต่เชิงระบาย แค่อยากพิมพ์มันออกมาในที่สาธาณะซักครั้ง

ถ้ามีความเห็นอะไรที่แตกต่าง แนะนำเราได้นะคะ เผื่อเรียกสติเราได้บ้าง หรือใครใช้ชีวิตคล้ายๆเราตอนนี้ก็แชร์ได้ค่ะ

แก้ไขข้อความเมื่อ