เราทำงานมาเกือบๆ จะเก้าปีแล้วคะ รู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปมาก
ทั้งความคิด ความทุ่มเท แล้วก็กำลังใจ เราเลยอยากรู้ว่า เพื่อนๆคนอื่นเป็นอย่างไรกันบ้าง
ชีวิตปีแรกของการทำงาน ตอนที่เราจบมาใหม่ๆ เราถูกสอนให้ทำงาน ทุกอย่าง เราให้ความสำคัญกับงานมาก่อน
(หรือเรียกง่ายๆว่า บ้างานนั่นแหละ) เหตุเพราะ ที่บ้านเรา ไม่ใช่คนมีฐานะมากมาย ตลอดชีวิตการทำงานแม่ ก็เป็นมาแบบนั้น
ทำงานหนัก (เลียแข้งเลียขาน้อย)
มาถึงตอนนี้ (ขอเล่าแบบสั้นๆแล้วกันนะคะ) เรารู้สึกว่า เราทำงานหนักไปก็เท่านั้น
การเปลี่ยนแปลงหลายอย่างในชีวิตการทำงานเรา ทำให้เราพบว่า สุดท้ายแล้ว ทั้งหมดนั่น มันไม่มีอะไรเป็นของเราเลยสักนิด
เราไม่ได้มีความสำคัญ ต่อให้เราตายไปในหน้าที่
ยิ่งทำงานมาก โอกาสผิดพลาดก็ยิ่งมาก ... ยิ่งทำงาน ก็ยิ่งเหนื่อย ยิ่งไม่อยากพูดกับใคร ยิ่งเครียด
หัวหน้าก็ตำหนิ หัวหน้าที่ไม่ชอบก็ยิ่งหาเรื่อง กลายเป็นความผิดทุกปีที่มีการประเมินผล
ผิดกับคนที่ หัวหน้าคิดว่าดี (เอาใจหัวหน้ามากหน่อย ช่างพูด) ซึ่งตอนแรกเราก็คิดว่า เขาคงจะไม่มีความผิดพลาดเลย
คงมีแต่เรานั่นแหละ ที่สะเพร่า ตั้งใจแค่ไหนก็ไม่ดีพอ จนวันที่เราต้องรับงานต่อจากเธอคนนั้นมาทำ แล้วพบว่า
มันพังพินาศกว่าที่คาดไว้มาก
แต่ไม่มีใครพูดอะไร ... ความผิดพลาดของคุณเธอ ถูกเราเป็นคนแก้ไข
สุดท้าย ก็เหมือน นิทานที่มีแพะ กับสุนัข ... สุดท้าย แพะโง่ๆก็ทำไปสิ ไม่มีใครสนใจอะไรหรอก มีแรงก็ทำไปสิ
นอกจากเงินที่สามารถให้เราทำอะไรก็ได้ ดูแลคน/สิ่งที่เรารัก แล้ว ตอนนี้เราไม่รู้สึกว่ามีอะไรที่ทำให้เรายังทำงานอยู่เลย
ซึ่งมันก็น่าตลก ที่วันดีคืนดี หัวหน้าอีกคน (ไม่ใช่คนที่ไม่ชอบเราแต่แรก) เรียกเราไปคุย อยากให้เรากลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน
ในวันแรก ในปีแรก หรือช่วงชีวิตแรกที่เราเข้ามาทำงานที่นี่ ...
มันไม่ใช่เรื่องปกติเหรอคะ ที่คนทำงานไปสักพัก ความฝันความหวังในการทำงาน
ความทุ่มเท มันจะหายไป...
วันแรก กับวันนี้ของชีวิตการทำงาน ... เปลียนไปไหมคะ
ทั้งความคิด ความทุ่มเท แล้วก็กำลังใจ เราเลยอยากรู้ว่า เพื่อนๆคนอื่นเป็นอย่างไรกันบ้าง
ชีวิตปีแรกของการทำงาน ตอนที่เราจบมาใหม่ๆ เราถูกสอนให้ทำงาน ทุกอย่าง เราให้ความสำคัญกับงานมาก่อน
(หรือเรียกง่ายๆว่า บ้างานนั่นแหละ) เหตุเพราะ ที่บ้านเรา ไม่ใช่คนมีฐานะมากมาย ตลอดชีวิตการทำงานแม่ ก็เป็นมาแบบนั้น
ทำงานหนัก (เลียแข้งเลียขาน้อย)
มาถึงตอนนี้ (ขอเล่าแบบสั้นๆแล้วกันนะคะ) เรารู้สึกว่า เราทำงานหนักไปก็เท่านั้น
การเปลี่ยนแปลงหลายอย่างในชีวิตการทำงานเรา ทำให้เราพบว่า สุดท้ายแล้ว ทั้งหมดนั่น มันไม่มีอะไรเป็นของเราเลยสักนิด
เราไม่ได้มีความสำคัญ ต่อให้เราตายไปในหน้าที่
ยิ่งทำงานมาก โอกาสผิดพลาดก็ยิ่งมาก ... ยิ่งทำงาน ก็ยิ่งเหนื่อย ยิ่งไม่อยากพูดกับใคร ยิ่งเครียด
หัวหน้าก็ตำหนิ หัวหน้าที่ไม่ชอบก็ยิ่งหาเรื่อง กลายเป็นความผิดทุกปีที่มีการประเมินผล
ผิดกับคนที่ หัวหน้าคิดว่าดี (เอาใจหัวหน้ามากหน่อย ช่างพูด) ซึ่งตอนแรกเราก็คิดว่า เขาคงจะไม่มีความผิดพลาดเลย
คงมีแต่เรานั่นแหละ ที่สะเพร่า ตั้งใจแค่ไหนก็ไม่ดีพอ จนวันที่เราต้องรับงานต่อจากเธอคนนั้นมาทำ แล้วพบว่า
มันพังพินาศกว่าที่คาดไว้มาก
แต่ไม่มีใครพูดอะไร ... ความผิดพลาดของคุณเธอ ถูกเราเป็นคนแก้ไข
สุดท้าย ก็เหมือน นิทานที่มีแพะ กับสุนัข ... สุดท้าย แพะโง่ๆก็ทำไปสิ ไม่มีใครสนใจอะไรหรอก มีแรงก็ทำไปสิ
นอกจากเงินที่สามารถให้เราทำอะไรก็ได้ ดูแลคน/สิ่งที่เรารัก แล้ว ตอนนี้เราไม่รู้สึกว่ามีอะไรที่ทำให้เรายังทำงานอยู่เลย
ซึ่งมันก็น่าตลก ที่วันดีคืนดี หัวหน้าอีกคน (ไม่ใช่คนที่ไม่ชอบเราแต่แรก) เรียกเราไปคุย อยากให้เรากลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน
ในวันแรก ในปีแรก หรือช่วงชีวิตแรกที่เราเข้ามาทำงานที่นี่ ...
มันไม่ใช่เรื่องปกติเหรอคะ ที่คนทำงานไปสักพัก ความฝันความหวังในการทำงาน
ความทุ่มเท มันจะหายไป...